ΑΝΑΡΓΥΡΕ, ποιος να το έλεγε πως από τις κηδείες θα περνούσαμε στις ολυμπιακές χαρές και τώρα πάλι σε κηδείες; Εκείνες οι πρώτες όμως ήσαν κηδείες τελετουργικές, προγραμματισμένες, οργανωμένες καταπώς πρέπει: τις περιμέναμε, τις είχε προστάξει η φύση και τις δικές της εντολές κανένας δεν μπορεί να παρακούσει.
Τούτες ‘δώ όμως ήσαν κηδείες που καμιά ευθύνη δεν έχει γι’ αυτές η φύση και η βιολογία η αγριότητα του δεινότερου όλων των κακών, του ανθρώπου, φταίει. Μόνο όντα σαν εσένα και εμένα μπορούν να διαπράξουν την τερατωδία να σκοτώσουν άοπλο που πενθεί στα ολόμαυρα ντυμένος, πυροβολώντας τον από πίσω, την ώρα που σκαρφαλώνει σε ένα κοντάρι με το τσιγάρο στο στόμα. Το τελευταίο τσιγάρο του Σολομώντα Σολωμού. Ο άλλος ήταν ανυπεράσπιστος, στο χώμα. Είχε τρέξει να βοηθήσει σύντροφό του που τον χτυπούσαν. Και έπιασαν αυτόν, τον Τάσο Ισαάκ. Πλήθος γύρω του αυτοί με τα ξύλα, τους σιδηρολοστούς, τα κλομπ. Και τον χτυπούσαν αλύπητα, και ας μην πρόβαλλε αντίσταση. Και τον έλιωσαν. Ποιο άλλο είδος βιολογικό μπορεί να επιδείξει τόση αγριότητα;
Αν είχαν μιλιά οι ύαινες, τα τσακάλια, τα χειρότερα αρπακτικά, θα ξεστόμιζαν ποτέ τέτοια φράση; «Θα σπάσουμε τα χέρια σε όποιον ακουμπήσει την τουρκική σημαία», δήλωσε η πολιτισμένη κ. Τσιλέρ που έχει σπουδάσει και στις ΗΠΑ. Και αυτοί του έσπασαν τον λαιμό, τη ραχοκοκαλιά, την καρδιά, τα σπλάγχνα, προτού ακόμη καν ακουμπήσει τη σημαία. Μήπως φταίει το πλεονέκτημά μας, η μιλιά που μετατρέπει τον «πολιτισμό» μας σε βαρβαρότητα;
Αλλα όχιΩ γιατί ακούστηκαν και άλλες κουβέντες που προσδιορίζουν τον πολιτισμό. Τι είναι πολιτισμός; Νομίζω πως είναι αυτό που δήλωσε εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, ο Νίκολας Μπερνς: «Η ανθρώπινη ζωή και η ιερότητά της είναι περισσότερο σημαντικά από το να προστατεύσεις ένα κομμάτι ύφασμα». Ο εκπρόσωπος της «ιμπεριαλιστικής Αμερικής» το είπε αυτό. Και αν η γλώσσα της Τσιλέρ τσάκιζε κόκαλα, η δική του όρθωνε αξίες.
ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΒΙΟΙ λειτούργησαν σαν καταλύτης, για να θυμηθούμε πως σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει δίκιο και άδικο, πως υπάρχει «δυσανάλογη χρήση βίας»Ω τα φρικιά, οι εξατμισιοστρεφείς με τα μπουφάν δεν ζουν φαίνεται μόνο για κόντρες και σούζες. Δεν τους είχα σε μεγάλη υπόληψη: τους θεωρούσα βίαιους αλλά αυτοί έπεσαν θύματα βίας. Ξένοιαστοι καβαλάρηδες στην καλύτερη περίπτωσηΩ στη χειρότερη «αλήτες» που επενδύουν στις μηχανές το πάθος τους για ζωή μόνο για θυσίες δεν τους είχα ικανούς.
Μου φαίνεται πως τούτες οι γραμμές από το Αξιον Εστί του Ελύτη τα λένε όλα γι’ αυτά τα παιδιά που βγήκαν άοπλα να διακηρύξουν το δίκιο τους, τα παιδιά που στην εποχή του είχαν «πρησμένα πόδια» και στη δική μας μηχανές:
«Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου… Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τις μηχανές που τους έλεγαν αλήτες…
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντας οι Αλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και τρεις φορές με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου. Οπου μήτε κλώνος, μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσαν όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση… Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν».
ΠΑΝΤΩΣ τον στόχο τους τον πέτυχαν οι μοτοσικλετιστές: η παγκόσμια κοινή γνώμη έστρεψε ξανά τα μάτια της στην Κύπρο. Ακριβοπληρώθηκε, με δύο νεκρούς, αυτό το βλέμμα. Και αναδείχθηκε το γεγονός πως απαιτείται να βρεθεί λύση. Λύση δίκαιη και ασφαλής και για τις δύο κοινότητες αλλιώς ο κύκλος της βαρβαρότητας και του αίματος δεν πρόκειται να κλείσει.
*** Το χειρότερο είναι ότι η βαρβαρότητα δεν βρίσκεται μόνο από την άλλη πλευρά. Και δεν αναφέρομαι σε γεγονότα παλιά, που προτιμάμε να τα ξεχνάμε, αλλά στα πρόσφατα: Πόσοι από μας δεν είπαν τα ίδια περίπου λόγια με την Τσιλέρ σε σταθμούς, δεν τα έγραψαν σε εφημερίδες, όταν οι εκ Τουρκίας κομάντος – δημοσιογράφοι κατέβασαν την ελληνική σημαία από τα Ιμια; Τη βαρβαρότητα όλοι δυστυχώς την έχουμε μέσα μας. Το ζήτημα είναι αν οι ηγέτες μας μάς καλούν να την εκδηλώσουμε. Και με αυτόν τον ρητό τρόπο, μετά μάλιστα από φονικά, κανένας έλληνας πολιτικός, ευτυχώς, δεν έχει προτρέψει σε πράξεις τέτοιας βίας.
*** Προς Θεού: όχι άλλα συμβούλια αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Κάτι τέτοια που έγιναν προ τετραετίας για το «Σκοπιανό», ακόμη τα πληρώνουμε. Αφού το μόνο που νοιάζει τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους αρχηγούς είναι να στριμώξουν στην πιο αδιέξοδη γραμμή τον κυβερνώντα, προς τι τα συμβούλια; Αρκούν και με το παραπάνω οι κομματικές ανακοινώσεις.
*** Τον «ηρωισμό» όσων έτρεξαν να αρπάξουν ή να κάψουν σημαίες και σύμβολα τουρκικά από τα προξενεία της Ρόδου και της Κομοτηνής τον απεχθάνομαι. Σε τι διαφέρει από τον αντίστοιχο «ηρωισμό» όσων κάνουν τα ίδια στην Πόλη;
*** Το κοντό του και το μακρύ του βγαίνει και λέει κάθε κόμμα, μικρό και μεγάλο: να γίνει Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να συνέλθει ο ΟΗΕ, να προσφύγουμε στο ΝΑΤΟ, να καταγγείλουμε το ΝΑΤΟ, να γίνει Συμβούλιο Αρχηγών, να στείλουμε τους δολοφόνους στο Δικαστήριο της Χάγης. Μόνο ο Κ. Μητσοτάκης υπήρξε, με τον δικό του πάντα τρόπο, ρεαλιστής και μίλησε χωρίς περιπλοκάδες για την ταμπακέρα:
Δεν πρέπει να γίνουν εκλογές, γιατί έχουμε εθνική κρίση, δήλωσε ο Επίτιμος. Και εκείνο το έρμο το Σύνταγμα που επιτρέπει να γίνουν εκλογές πριν από την τετραετία με πρόταση της κυβέρνησης προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατ’ εξαίρεσιν και μόνο «για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» τι το έχουμε αυτό το έρμο Σύνταγμα; Για να εφευρίσκουν «εθνικά θέματα» οι κυβερνήσεις όποτε τις συμφέρει;
*** Βέβαια, από μια άποψη έχει δίκιο ο Επίτιμος θα ήταν σωστότερο να προσδιορίζει το Σύνταγμα «εθνικό θέμα, εξαιρουμένων όσων άπτονται των διεθνών σχέσεων της χώρας». Διότι εξαιρετικής σημασίας εθνικά θέματα είναι και η παιδεία και η οικονομία και η ανεργία ή το περιβάλλον, για παράδειγμα. Και αν δεν ανταγωνιστούν τα κόμματα ως προς αυτά, τι λόγο ύπαρξης έχουν;
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ όμως του Κυπριακού, εδώ και σαράντα τόσα χρόνια, διδάσκει πως είναι καταστροφικός ο κομματικός ανταγωνισμός, η εθνική πλειοδοσία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Γράφεται συχνά πως «το Κυπριακό είναι μια ιστορία χαμένων ευκαιριών» ευκαιριών που χάθηκαν γιατί κανένα κόμμα δεν αποτολμούσε να φανεί «μειοδοτικό» και όλα πλειοδοτούσαν ζητώντας το μέγιστο και απορρίπτοντας το εφικτό που γινόταν ανέφικτο στην επόμενη φάση.
«Προδοτικές» οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και βάλθηκαν να τις αποκαταστήσουν εθνικώς ο Γρίβας και ο Σαμψών ισοπεδώνοντας τουρκοκυπριακά χωριά. «Προδοτικός» ο συμβιβασμός που πρότειναν στους Παπανδρέου, Γεώργιο και Ανδρέα, οι Αμερικανοί το 1964 και τον απέρριψαν για να ακολουθήσει τρία χρόνια μετά η απόσυρση από τη χούντα της ελληνικής μεραρχίας που προστάτευε τη Μεγαλόνησο. «Προδότης» ο Μακάριος που δεν ήθελε την Ενωση και βάλθηκε να τον ανατρέψει ο Ιωαννίδης, για να φθάσουμε σήμερα εκεί όπου φθάσαμε, με την Τουρκία να έχει κερδίσει τον πόλεμο του 1974 και να προσπαθεί δύο δεκαετίες τώρα να σταθεροποιήσει και να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της από αυτή τη νίκη.
*** Τα ίδια δεν πάθαμε και με τους Μακεντόνσκι; Ο συμβιβασμός για σύνθετη ονομασία που είχαν πετύχει οι Πορτογάλοι το 1993 σαν προδοσία καταγγελλόταν από τον Α. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά και σήμερα ο κ. Φρετσκόσκι δηλώνει θρασύτατα «μία είναι η Μακεδονία, η Ελλάδα ας μας αποκαλεί όπως θέλει». «Προκλητικό» χαρακτήριζαν τα μέντια τον Κίρο Γκλιγκόροφ ας πάνε τώρα οι δημοσιογράφοι να διαπραγματευτούν με τους σαμαράδες που έχουν αναλάβει εκεί τα ηνία.
*** Το «μακεδονικό» όμως είναι παρωνυχίδα που μόνο η διπλωματική ιδιοφυΐα Μητσοτάκη – Σαμαρά μπορούσε να το μετατρέψει σε κρίσιμο θέμα εξωτερικής πολιτικής όπως είχε μετατρέψει και τα ελληνοαλβανικά και είχε καλλιεργήσει όλο αυτό το κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Τα ελληνοτουρκοκυπριακά είναι το πρόβλημα. Και νομίζω πως, επί Γιλμάζ και μετά την Ιμια, πήγε να γίνει ένα βήμα. Και τώρα βρισκόμαστε δύο νεκρούς πίσω.
ΑΚΟΥΣΕΣ τον θόρυβο που γίνεται στη Βρετανία, για την κυρία που ετοιμάζει οκτάδυμα και της έχει τάξει 1.000.000 στερλίνες, κάπου 400 εκατομμύρια δραχμές δηλαδή, κάποια εφημερίδα; Της λένε οι γιατροί πως δεν θα αντέξει η μήτρα της οκτώ παιδιά και αυτή κρύφτηκε, για να μην της κάνουν επέμβαση και της τα λιγοστέψουν τα έμβρυα.
Μπορεί και να μην είναι για τα εκατομμύρια. Μπορεί απλώς να τις αγαπά όλες αυτές τις ζωές που κουβαλά μέσα τηςΩ μπορεί να ζήλεψε τη δόξα της Κλειώς και να θέλει να την υπερκεράσει. Αλλά είδες; Τόσος θόρυβος εκεί για τα οκτάδυμα λέξη εδώ για τα τετράδυμα. Θα έπρεπε τουλάχιστον ο μισός θόρυβος να γίνει και κάποιον χορηγό 200 εκατομμυρίων να έχουμε βρει και εμείς.
Μήπως επείγει να μας βρεις κάποιον σύμβουλο δημοσίων σχέσεων;
*** Μαζί με τους Αμερικανούς βγήκαν να μας στηρίξουν και οι άλλοι προαιώνιοι εχθροί μας, οι Κοινοτικοί Ενωσιακούς πρέπει να τους λέμε τώρα που η Κοινότητα έγινε Ενωση. Ενίοτε ΕΟΚ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ αποτελούν καλό συνδικάτο.
*** Οι κκ. Παπαθεμελής, Σαμαράς, Καμμένος με κοινή δήλωσή τους ζητούν να εξαιρεθούν οι μοτοσικλετιστές από την αύξηση των διοδίων. Ο Δ. Αβραμόπουλος θεσπίζει την ανεμπόδιστη κυκλοφορία των μοτοσικλετιστών επί όλων των πεζοδρόμων και πεζοδρομίων. Οι δε Βουνάτσος – Κηπουρός θα κυκλοφορούν πια μόνο με «Χάρλεϊ».
ΠΟΛΛΑ έχω να σου γράψω για όσα στο Νεροχώρι συνέβησαν μετά την αναχώρησή σου, αλλά για μία ακόμη φορά τα δημόσια πράγματα κυριάρχησαν στα ιδιωτικά μας. Συνοπτικώς θα σου τα αναφέρω λοιπόν.
Να αρχίσω από τα ευχάριστα: του χρόνου, νηπίων και καιρού επιτρεπόντων, θα μπορούμε πάλι να διασχίζουμε τα πελάγη! Ο Πάνος αποφάσισε να αποκαταστήσει την ηρωική «Μελαχρώ» που χρόνια τώρα κειτόταν ξαρμάτωτη στην αυλή. Να τη σενιάρει, να αποκαταστήσει το αδικοχαμένο της κατάρτι, να επιδιορθώσει την καρίνα της, να βάλει καινούργια μηχανή, ξάρτια, τιμόνι και ό,τι άλλο χρειαστεί ώστε το καλοκαίρι να είναι έτοιμη, περήφανη να σαλπάρει. Με την εμπειρία σου από το «Κον Τίκι» θα σε χρειάζεται και σαν εργάτη για τις επισκευές και για πλήρωμα υπό τον απαράβατο όρο να του αναγνωρίσεις το καπετανλίκι.
Τα δυσάρεστα; Πλημμυρίσαμε! Οχι, δεν βγήκε το λαγκάδι του χωριού έσπασε ο αγωγός του φράγματος που ποτίζει τα καλαμποκοχώραφα της περιοχής και περνά δίπλα από το βοκκακέικο. Σαν ποτάμι έτρεχε το νερό, παραλίγο να πλημμυρίσει το υπόγειο με τα πολύτιμα αποθέματα βοκκακίτη. Πότισε όμως το αμπέλι και αυτό θα ευνοήσει την ποσότητα της σοδειάς, ελπίζω όχι σε βάρος της ποιότητας. Για να τον επιδιορθώσουν τον αγωγό, μισογκρέμισαν την καινούργια περίφραξη, ξερίζωσαν και μια λεμονιά προς μεγάλη απελπισία της Γιαγιάς Σίας, που την πότιζε υπομονετικά μήνες τώρα.
Το αστείο είναι πως έτσι και δεν την είχε πάρει τη Μελαχρώ για αναπαλαίωση ο Πάνος, θα τη βλέπαμε να αρμενίζει πάνω στα γλυκά νερά και ίσως να είχε πάρει και την απόφαση να δραπετεύσει προς το Ιόνιο, για να γλιτώσει από την ατίμωση του στεριανού παροπλισμού, και να την είχαμε χάσει!
Ως προς την εγκυμοσύνη, αν εξαιρέσεις την απουσία εκατομμυριούχου χορηγού, όλα βαίνουν καλώς και η Θυγατέρα ακόμη καλύτερα.
Σε ασπαζόμαστε όλοι καρντασικώς Βοκκάκιε…
Καλώς μας βρήκες, σύντροφε αδειούχε, κάτσε να φάμε, κάτσε να πιούμε, κάτσε να προσφέρουμε (αρκετά Σημίτης και ξερό ψωμί).
Οσο αν ρωτάς για τα νέα μας, έχουν ως εξής: δεν εκσυγχρονιστήκαμε, δεν οπισθοδρομήσαμε. Παραμένουμε επί τα αυτά των αυτών περπατώντας ανάρια ανάρια σαν την πέρδικα στα πλάγια. Ούτε ένα πέταγμα δι’ ελικοπτέρου (όπως θα λέγαμε ελικοφόρος αιθεροβάμων της Ρηγίλλης). Αβαδαίος Χελμού και Αγράφων
ΥΓ. Ε, λοιπόν, στη λύπη και στη χαρά είμαστε «μανούλες» στην έκφραση. Το πρόβλημα ως γένος το έχουμε στις ενδιάμεσες καταστάσεις. *
Τα καημένα τα λόγια παραθέματα από τα λατινικά (ή από οποιαδήποτε γλώσσα) έχουν νόημα, αν αυτός που τα χρησιμοποιεί ξέρει κάποια στοιχεία από τα λατινικά (ή την οποιαδήποτε άλλη γλώσσα). Διαφορετικά, τι τα θέλει τα ρημάδια;… Ο επιστολογράφος σου Διόδωρος ο Κυψελιώτης (30 Ιουνίου) διορθώνει τους άλλους και καλά κάνει. Αλλά τα λατινικά τι τα ήθελε; Το lapsus δεν είναι της δευτέρας κλίσης, για να κάνει στον πληθυντικό lapsi είναι lapsus, lapsusΩ και στον πληθυντικό και πάλι, αλίμονο, lapsus! Και η γλώσσα δεν είναι linga, είναι lingua, linguae… Κωνσταντίνος Πειραιώς, Ζέας και
Μουνυχίας *
Σας γράφω για να διαμαρτυρηθώ. Ως γυναίκα έχω αισθανθεί καταντροπιασμένη, συχνά, από τον συνεργάτη σας Βοκκάκιο, που, με την εσωκλειόμενη και παρόμοιες φωτογραφίες, στέλνει απανταχού το μήνυμα πως η γυναίκα δεν είναι παρά γεννητικό όργανο. Τέρψη και σκεύος ηδονής. Λυπάμαι. Και τον λυπάμαι. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως έχει ή είχε μια μάνα, μια αδελφή, μια γυναίκα και δεν δεσμεύεται από την παρουσία ή τη μνήμη τους. Από εκεί και πέρα, δεν με ενδιαφέρουν οι γνώσεις και η δόκιμη γραφίδα του. Αυτά και αρκούν. Γιατί: «Αλί, στον όπου τόνε δέρνουν εκατό και δεν τον δέρνει ο νους του». Ναυσικά Κασιμάτη Χαϊδάρι
ΒΟΚ.: Δικαίως με λυπάστεΩ στην πραγματικότητα, εμένα θέλω να με βλέπουν ως «σκεύος ηδονής». Αλλά δεν μ’ αφήνουν να βάζω δικές μου φωτογραφίες.
