Εδώ και καιρό σημειώναμε ότι η εσωτερική πολιτική και οικονομική σκηνή δεν είναι σε θέση να δώσει μεγάλα γεγονότα, ικανά να αλλάξουν καθοριστικά την πορεία των πραγμάτων στην Ελλάδα. Και επιμέναμε ότι τα περισσότερα θα κριθούν στα αβέβαια και ταραγμένα πεδία της γεωπολιτικής και της γεωοικονομίας, όπου με την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ επικράτησαν έντονοι ανταγωνισμοί και ακραίες έως παράλογες αντιπαραθέσεις.

Η απότομη στροφή του νέου αμερικανού προέδρου σε πολιτικές προστατευτισμού με την υπερχρησιμοποίηση του εργαλείου των δασμών έσπειρε πλήθος οικονομικών αβεβαιοτήτων στον πλανήτη. Με υποτιθέμενο στόχο την ανάκτηση της παραγωγικής και βιομηχανικής ικανότητας των ΗΠΑ επέβαλε δασμούς σε εχθρούς και φίλους, διαταράσσοντας τους όρους και τους κανόνες διεξαγωγής του διεθνούς εμπορίου.

Και όταν διαπίστωσε ότι οι δασμοί δεν αρκούν, ούτε περιορίζουν τον κινεζικό ανταγωνισμό, προέβαλε το δόγμα της επιβολής διά της ισχύος και στη βάση αυτού το περασμένο καλοκαίρι συμμετείχε ενεργά στον 12ήμερο πόλεμο εναντίον του Ιράν προς εξόντωση του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης.

Ακολούθησαν τους προηγούμενους μήνες η αρπαγή του Νικολά Μαδούρο από την πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, η διεκδίκηση της Γροιλανδίας από τη Δανία που τάραξε τις σχέσεις των ΗΠΑ με τους ευρωπαίους συμμάχους και τώρα υπό το βάρος των κρίσιμων για τον Ντόναλντ Τραμπ ενδιάμεσων εκλογών ο νέος πόλεμος εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης, για την πλήρη εξάλειψη πια των πυρηνικών και πυραυλικών φιλοδοξιών της ιρανικής ηγεσίας.

Ο νέος πόλεμος ξεκίνησε από ΗΠΑ και Ισραήλ με τον «αποκεφαλισμό» στην Τεχεράνη της ηγεσίας του θεοκρατικού καθεστώτος, με τον θάνατο του θρησκευτικού ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, άλλων 45 ανώτατων κυβερνητικών στελεχών και μαζί την «παράπλευρη» απώλεια περίπου 180 ανύποπτων κοριτσιών από βόμβες που υποτίθεται στόχευαν βάσεις εκτόξευσης πυραύλων, αλλά έπεσαν σε σχολείο θηλέων.

Ηλπιζαν οι σχεδιαστές του πρώτου καίριου πλήγματος ότι το Ιράν θα αποσυντονιστεί και θα απολέσει δυνατότητες αντίδρασης. Κάτι που ωστόσο δεν συνέβη. Μια πολυκέφαλη ύδρα ηγεσίας αποκαλύφθηκε στην Τεχεράνη, η οποία ανέλαβε την ευθύνη πολυμέτωπων αντιποίνων όχι μόνο σε βάρος του Ισραήλ, αλλά και εναντίον του συνόλου των αμερικανικών βάσεων στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής, εμπλέκοντας έτσι στη σύγκρουση τις πλούσιες χώρες του Περσικού Κόλπου και όχι μόνο.

Ταυτόχρονα έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ, το 20% του διεθνούς εμπορίου απενεργοποιήθηκε, οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ανυψώθηκαν και η διαταραχή μοιάζει βεβαία στη μεγάλη διεθνή ενεργειακή αλυσίδα. Τις τελευταίες μέρες στόχος των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων αποτέλεσαν επίσης η Κύπρος, η Τουρκία, οι Κούρδοι του Ιράκ, ακόμη και το Αζερμπαϊτζάν.

Παρότι οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δηλώνουν ότι τα πλήγματα που έχει δεχθεί η πολεμική μηχανή του Ιράν είναι μεγάλα, ουδείς μπορεί να προβλέψει τη διάρκεια των συγκρούσεων και κατ’ επέκταση δεν μπορούν να υπάρξουν ασφαλείς προγνώσεις για τη διάρκεια της διαταραχής στην παγκόσμια ενεργειακή αλυσίδα.

Οι ελληνικές εμπειρίες από προηγούμενες μεγάλες κρίσεις δεν είναι και οι καλύτερες. Συνήθως βρίσκουν την Ελλάδα αντιμέτωπη με τα μεγάλα διαρθρωτικά της προβλήματα. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση έφερε τη χώρα μας αντιμέτωπη με τα δίδυμα ελλείμματα του προϋπολογισμού και του ισοζυγίου πληρωμών, η πανδημική κρίση του 2020 με την εξάρτηση της οικονομίας από τον τουρισμό και η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φλεβάρη του 2022 με την εξάρτησή μας από ενεργειακά αγαθά.

Η τρέχουσα πολεμική κρίση μπορεί να φέρει συνδυασμένες πληθωριστικές πιέσεις, υποχώρηση του τουριστικού ρεύματος και των ρυθμών ανάπτυξης. Και τα τρία ενδεχόμενα δυνητικά είναι ικανά να επηρεάσουν τους τρέχοντες πολιτικούς συσχετισμούς. Πόλεμος πατήρ πάντων, επέμενε πριν από 2.500 χρόνια ο Ηράκλειτος και μένει να επιβεβαιωθεί στις μέρες μας.