Χαοτικές διαστάσεις λαμβάνει πλέον η πολιτική του ασυνάρτητου Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο στον τομέα των διεθνών σχέσεων, όπως διαπιστώθηκε ξεκάθαρα στην τελευταία σύνοδο του Νταβός, αλλά και στην εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ μετά τις δολοφονίες διαδηλωτών από πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων στη Μινεάπολη της Μισενότα.
Γεγονός που τον υποχρέωσε σε μια προσωρινή υποχώρηση, αλλά όχι και σε μια ουσιαστική αλλαγή στη σκληρή αντιμετώπιση των μεταναστών.
Επικρίνοντας κυρίως τους χειρισμούς των αρμοδίων αρχών (που αυτός είχε διορίσει) οι οποίες προκάλεσαν ένα έντονο κύμα οργής, που λαμβάνει πλέον γενικότερες πολιτικές διαστάσεις. Και είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στην αρχή της θητείας του ο Τραμπ είχε εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών για την αντιμεταναστευτική του πολιτική, τώρα οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτή η μεγάλη πλειοψηφία έχει εξοργιστεί από τις αδικαιολόγητες δολοφονίες των διαδηλωτών.
Με αποτέλεσμα να διακρίνονται και οι πρώτες αρνητικές αντιδράσεις μερίδας Ρεπουμπλικανών ηγετών εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών στο Κογκρέσο τον ερχόμενο Νοέμβριο.
Παρά όμως αυτές τις, διστακτικές έστω, κινήσεις κατευνασμού του Τραμπ, η κατάσταση στη Μινεσότα παραμένει τεταμένη, καθώς το όλο ζήτημα έχει πάρει πλέον πολιτικές διαστάσεις που έχουν ως σκοπό να πλήξουν τις ελεγχόμενες από τους Δημοκρατικούς Πολιτείες εν όψει των περιώνυμων ενδιάμεσων εκλογών.
Οπου, όπως καταγγέλλουν τώρα Δημοκρατικοί βουλευτές, ο Τραμπ ετοιμάζει ένα σχέδιο ανακατανομής των εκλογικών περιφερειών στις Πολιτείες όπου υπερέχουν οι Δημοκρατικοί, ώστε να εξασφαλίζεται ευκολότερα η επικράτηση των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων.
Στη σκέψη του Τραμπ κυριαρχεί προφανώς η αγωνία μήπως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα χάσει την απόλυτη πλειοψηφία που διαθέτει σήμερα στη Βουλή και στη Γερουσία.
Γεγονός που εξασφαλίζει την ουσιαστική απουσία ελέγχου της προεδρικής εξουσίας. Ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, όπου οι έξι στους εννέα δικαστές έχουν διοριστεί από τον Τραμπ, με αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται αποφάσεις που μπορούν να τον πλήξουν.
Γεγονός που σημαίνει ότι το περίφημο σύστημα των Checks and Balances (Ελέγχων και Ισορροπιών) που εξασφαλίζει την ισορροπία μεταξύ της Προεδρίας, του Κογκρέσου και του Ανώτατου Δικαστηρίου έχει πάει περίπατο. Με ό,τι αρνητικό μπορεί αυτό να σημαίνει, ιδιαίτερα τη σημερινή εποχή.
Και είναι ασφαλώς η διαπίστωση αυτή που έχει επιτέλους οδηγήσει την Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της ακολουθώντας τώρα μια πιο ανεξάρτητη πορεία απέναντι στις παλινωδίες Τραμπ.
Και δεν είναι τυχαίο ότι ο γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς (στη χώρα που υπήρξε ο στενότερος σύμμαχος των ΗΠΑ μεταπολεμικά). δήλωσε αυτή την εβδομάδα πως «η Ευρώπη πρέπει να γίνει μια πολιτική δύναμη που διαμορφώνει τον κόσμο τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά», προσθέτοντας και μια προειδοποίηση προς τον Τραμπ ότι «είμαστε σύμμαχοι και εταίροι και όχι υποτελείς».
Ενώ ακόμα και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, παρά την περίφημη «ειδική σχέση» μεταξύ των δύο χωρών, επέλεξε τη συγκεκριμένη αυτή στιγμή να επισκεφθεί την Κίνα, τον βασικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ ως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, με προφανή στόχο να περιορίσει την εξάρτησή της από τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν θέλει λοιπόν και πολλή σκέψη για να γίνει κατανοητό ότι το διεθνές σκηνικό αλλάζει πλέον δραματικά, χωρίς όμως να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουν τελικά όλα αυτά.
