Ερη Βαρδάκη

Περιγράψτε μου τη στιγμή που κρατήσατε στα χέρια σας τον πρώτο προσωπικό σας δίσκο «Λαβύρινθοι». «Τον είδα πρώτη φοράτυχαία στο ράφι ενός καταστήματος. Η αλήθεια είναι πως μαζί με ένα τεράστιο χαμόγελο μου ξέφυγε στον πωλητή “Δικός μου είναι” και γελάσαμε. Αισθάνομαι τυχερή και ευγνώμων». Υπογράφετε τους στίχους και τη μουσική στα περισσότερα κομμάτια του […]

Τι πραγµατεύεται η παράσταση «Θα περάσει κι αυτό»; «Είναι περισσότερο µια αφορµή για τραγούδια και χορό, κλείνοντας ταυτόχρονα το µάτι στην εποχή. Είµαι δίπλα σε πολύ ταλαντούχα άτοµα που χορεύουν και τραγουδούν υπέροχα, και δεν το λέω από µετριοφροσύνη, αλλά εµένα αυτό δεν είναι το φόρτε µου. Ελπίζω να τα κατάφερα. Είµαι λοιπόν η Μετεπιθεώρηση, παίζω την κόρη του Αντώνη Λουδάρου, που είναι η Επιθεώρηση. Και έτσι επιβλητικός που είναι ο Αντώνης, πείθω κι εγώ τον εαυτό µου ότι είµαι µικρή και λεπτή».

Ως αθλητής, όταν αγωνιζόσασταν στο εξωτερικό, δεν αντέχατε πολύ µακριά από την Ελλάδα. Ως ευρωβουλευτής, θα «αντέξετε» στις βροχερές Βρυξέλλες; «Η αλήθεια είναι ότι τις καθηµερινές στις Βρυξέλλες µπορεί να µην προλάβεις καν να δεις τι καιρό κάνει. Ως αθλητής, πάντοτε έκανα τη δουλειά µου όσο καλύτερα µπορούσα. Φυσικά, όταν υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, η επιστροφή µου στην Ελλάδα ήταν η πρώτη µου προτεραιότητα».

Πρωταγωνιστείτε σε δύο παραστάσεις εφέτος. Δεν κουράζεστε; «Οχι, καλέ, ηθοποιός είµαι. Είναι ευχάριστο πράγµα να τρέχω συνέχεια, µην το συζητάτε. Γιατί άµα κάθεσαι σπίτι σου, ακούς τον εαυτό σου, σου µιλάνε η πίεση, η αφραγκία, η στεναχώρια, αλλά και η πείνα σου σού ζητάει συνεχώς να τρως».

Tην 25η Σεπτεμβρίου του 1997 στην έρημο Μπλακ Ροκ της Νεβάδας τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς για τον Αντι Γκριν, έναν μάχιμο πιλότο της RAF. To υπερηχητικό αυτοκίνητο Thrust SSC που οδηγεί έχει φτάσει τα 950 χλμ./ώρα και δεν τον υπακούει - ξεφεύγει από την πορεία του και στρέφεται προς τα αριστερά.

«Τα γλυκά σου είναι υπέροχα. Καλύτερα και από ζαχαροπλαστείου». Οι προτροπές και τα παινέματα των φίλων της Νανάς Γιώτη για τα γλυκά που σέρβιρε στα τραπέζια της ήταν κάτι συνηθισμένο για εκείνη από τότε που ήταν μικρό κορίτσι. Ετσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πείστηκε ότι τις γλυκές δημιουργίες της έπρεπε να μπορεί κανείς […]

Είναι εννέα το βράδυ. Βρίσκομαι στο ισόγειο του παλαιού κτιρίου του «Ευαγγελισμού», σε ένα απλό δωμάτιο νοσοκομείου, με ένα κρεβάτι, ένα γραφείο και ένα μικρό μπάνιο. Είμαι ξαπλωμένη, φοράω τις πιτζάμες μου και περιμένω την τεχνικό η οποία θα με «καλωδιώσει», ώστε να υποβληθώ σε μελέτη ύπνου.

Πριν από μερικά χρόνια η Σέριλ Σάντμπεργκ, η πανίσχυρη διευθύντρια επιχειρησιακών λειτουργιών του Facebook, κανόνισε μια σύσκεψη για τον τότε υπουργό Oικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ. Ο υπουργός έφθασε με τέσσερις συνεργάτιδές του, δύο υψηλόβαθμα στελέχη και δύο που βρίσκονταν χαμηλότερα στην ιεραρχία. Μετά τις πρώτες κουβέντες η Σάντμπεργκ παρότρυνε τους παρισταμένους να σερβιριστούν από τον μπουφέ και να καθήσουν. Οι παρευρισκόμενοι, στην πλειονότητά τους άνδρες, γέμισαν το πιάτο τους και έλαβαν θέση γύρω από το κεντρικό τραπέζι συσκέψεων.

Στα εννέα της χρόνια η Κυβέλη έφτιαξε το πρώτο της κέικ. Υστερα μεγάλωσε, σπούδασε Οικονομικά, πέρασε από πολυεθνικές εταιρείες και τελικά εγκατέλειψε μια πετυχημένη καριέρα – το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον – για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να ανοίξει το δικό της ζαχαροπλαστείο. Ηταν το 2003, λοιπόν, όταν άνοιξε το πρώτο της κατάστημα […]

Στον «Νοέµβριο», οι ήρωες από κοµπάρσοι γίνονται απρόσµενοι πρωταγωνιστές µέσα από στιγµές προσωπικής ποιητικότητας. Συναντάµε τέτοιους ανθρώπους στα στενά της πόλης; «Οι ήρωες της λογοτεχνίας είναι πλασµατικοί, ελλειπτικοί, αυθαίρετοι. Αναµφίβολα, όµως, θα συναντούσε κανείς ανθρώπους µε κάποια χαρακτηριστικά τους παντού, κυρίως στις σπείρες του µυαλού, όπου τελικώς εκκολάπτονται και αποκτούν έναν αυτόνοµο, σκιώδη βίο, µέσα στον δικό τους τόπο και χρόνο».

Τη 17η Ιουνίου 2014, ο Ντοβ Τσάρνεϊ, ο 45χρονος ιδρυτής της American Apparel, ξεκίνησε για την ετήσια συνάντηση των μετόχων, μάλλον χαρούμενος. Υστερα από τέσσερα χρόνια κρίσης, κατά τη διάρκεια των οποίων ο αμερικανικός κολοσσός ένδυσης που δημιούργησε το 1998 είχε φτάσει δύο φορές κοντά στη χρεοκοπία, τα πράγματα φάνταζαν να πηγαίνουν καλύτερα από πλευράς πωλήσεων. Φορώντας κοστούμι, γραβάτα και κάλτσες American Apparel, εμφανίστηκε ενώπιον του συμβουλίου.

Τον Ιανουάριο επιστρέφετε στον ρόλο του Μίκη Θεοδωράκη στο Θέατρο Βadminton, με την επανάληψη της παράστασης «Ποιος τη ζωή μου...». Είναι ένας κόντρα ρόλος για εσάς; «Ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης έχει φαντασία, με φώναξε να κάνω τον Θεοδωράκη και όλοι με κοιτούσαν με μισό μάτι. Ηταν ωστόσο ένα στοίχημα. Και εγώ το σκεφτόμουν: γιατί να παίξω αυτόν τον άνθρωπο, τον απλησίαστο, τον μακρινό; Ομως ως πρόταση, ακόμη και αν δεν πήγαινε καλά, είχε ενδιαφέρον».

Στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, στις 30 Οκτωβρίου, ξεκινά το έργο «Σμύρνη μου αγαπημένη», το οποίο γράψατε, σκηνοθετείτε και έχετε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τι πραγματεύεται; «Η Σμύρνη δεν ήταν μόνο η καταστροφή. Το έργο ξεδιπλώνει την ιστορία μιας οικογένειας από το 1917 ως το 1923. Παρακολουθεί τον θρίαμβο των Ελλήνων, τα λάθη που έγιναν στη συνέχεια και φτάνει μέχρι την καταστροφή και την προσφυγιά. Ξεδιπλώνονται οι σχέσεις των διάφορων εθνοτήτων της πόλης, παρουσιάζονται η μουσική, η ζωή, ο πολιτισμός, όλα αυτά που τελικά κατέστρεψε ο εθνικισμός».

Tραγουδήσατε το πρώτο τραγούδι της ζωής σας από χαρά ή από λύπη; «Δεν θυμάμαι. Ξέρω μόνο ότι ήταν η "Ρούσα παπαδιά", ένα δημοτικό, Ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν γιατρός, τραγουδούσε υπέροχα δημοτικά και οπερέτες».

Αλλοι σε φωνάζουν Παύλο, άλλοι Πολ. Ποιο προτιμάς; «Και τα δύο. Και Πάμπλο παίζει και Πάουλ παίζει. Επικοινωνία είναι».

Η ανακοίνωση έγινε μέσω e-mail ένα πρωινό του περασμένου Φεβρουαρίου. Ο Λεωνίδας Τραμπούκης και η Ελένη Πεταλωτή πίνοντας τον πρωινό καφέ τους βρήκαν ένα λιτό μήνυμα. Ηταν από το «Wallpaper». Το περιοδικό-ευαγγέλιο του σύγχρονου ντιζάιν τούς ανακοίνωνε ότι θα συμπεριλάβει το γραφείο τους (LoT) στα 20 πιο ανερχόμενα αρχιτεκτονικά γραφεία του κόσμου. Για περισσότερες πληροφορίες […]

Είστε έντονα πολιτικοποιημένος. Αυτή η στάση ζωής υπήρξε ποτέ βάρος για εσάς; «Βάρος όχι. Είμαι συμφιλιωμένος και με την ιδεολογία μου, αλλά και με τον τρόπο ζωής μου. Αν το έχω πληρώσει; Πλειστάκις, αλλά δεν μου φαίνεται παράξενο. Επιλογές!».

Ο σημερινός δισεκατομμυριούχος είναι ένας ώριμος άνδρας γύρω στα 60. Η περιουσία του αγγίζει αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ. Μετακινείται συνεχώς. Αν είναι Νεοϋορκέζος, αγαπά την τέχνη και επενδύει εκατομμύρια σε αυτήν αγοράζοντας έναν πίνακα του Φράνσις Μπέικον για να διακοσμήσει το χολ του. Αν μένει στη Γενεύη, προτιμά να περιπλανιέται το καλοκαίρι με το γιοτ του στα νερά της Μεσογείου.

Το πρόσωπο του Μ. Αλεξάνδρου έχει θέση στη σημαία της Θεσσαλονίκης; «Προφανώς και έχει, όπως θα είχαν κι άλλα σύμβολα της δισχιλιετούς και πλέον Ιστορίας της πόλης».

Mετά το Φεστιβάλ Αθηνών η παράσταση «Ραμόνα travel / η γη της καλοσύνης» ξεκινάει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων από την 1η Οκτωβρίου. Είναι η Ραμόνα μια βαλκάνια εκδοχή της Μπλανς Ντιμπουά από το «Λεωφορείο ο Πόθος»; «Ναι. Από αυτήν αντλεί έμπνευση η Γλυκερία Μπασδέκη κατά παραγγελία της ομάδας Βijoux de Κant. Δεν είναι όμως […]