Γνώμες

Μεταξύ των ελληνίδων και ελλήνων επιτρόπων, ήταν πολλές και πολλοί εκείνοι που έπαιξαν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη χάραξη και την εφαρμογή πολιτικών.

Μια επόμενη κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Ενωσης και της Ελλάδας το πιθανότερο είναι να προέλθει από την ίδια την «αδυναμία» της Ευρώπης και όχι από ενδοελληνικές διενέξεις, όπως αυτή του «αντιευρωπαϊκού» δημοψηφίσματος του 2015.

Ο χώρος δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε σε μια σειρά δράσεων που έχει αναλάβει η Ενωση για την Αμυνά της. Ετσι θα αναφερθούμε μόνο στην PESCO (Permanent Structured Cooperation), κι αυτό γιατί εδώ και κάποιους μήνες η Τουρκία επέδειξε σφοδρή «συμπάθεια» για τη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία.

Είναι πλέον σαφής η εικόνα της αποκλιμάκωσης της πανδημίας, τη στιγμή όπως με βεβαιώνουν οι ειδικοί, μειώνονται τα κρούσματα, μειώνεται ο αριθμός των διασωληνωμένων, μειώνεται ο αριθμός των συνανθρώπων μας που έχουν χάσει τη ζωή τους

Η συνήθεια της ανακύκλωσης κάνει την περιβαλλοντική μας συνείδηση πράξη και στάση ζωής. Γράφει ο Νίκος Χιωτάκης

Το πρόβλημα με την αποτυχημένη προσπάθεια του Νίκου Παππά να υπάρξει Syriza Channel ήταν πρωτίστως πολιτικό. Και αυτό δεν το κάνει μικρότερο

Δεν θα μάθουμε ποτέ ακριβώς πόσο ακριβώς επηρεάστηκε ο προσυμπτωματικός έλεγχος στην χώρα μας, γιατί δεν έχουμε ένα οργανωμένο πρόγραμμα προσυμπτωματικού ελέγχου, είναι όμως βέβαιο ότι και εδώ, καθυστερήσεις στις νέες διαγνώσεις και στις διαγνώσεις υποτροπών θα συμβούν.

Η γλυκιά Hoor, μέλος της ξακουστής (και όχι μόνο στη Σάρτζα) οικογένειας Qasimi, με πολιτική εξουσία και πλήθος ιδρυμάτων που ασχολούνται με την τέχνη, το περιβάλλον, την κοινωνική προσφορά, ταξίδεψε στην Αθήνα.

Συνεπώς το 2022 θα ζήσουμε ένα εκλογικό φθινόπωρο. Εκλογές με απλή αναλογική, αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης, νέες εκλογές με το γνωστό σύστημα. Μιλάμε για ένα γεμάτο δίμηνο.

Τη στιγμή που η διεθνής παρουσία της ΕΕ παραμένει υποτονική (παρά τις κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας), οι ΗΠΑ επιστρέφουν δυναμικά στο διεθνές γίγνεσθαι.

Το έχουμε ξεχάσει, αλλά το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης  παρουσίαζε τον εαυτό του σαν καμπή της Ιστορίας, σαν εξαίρεση στον χρόνο, σαν σταθμό που ορίζει τα πράγματα από την αρχή.

Έβγαλε ειδήσεις ο Νίκος Δένδιας στη συζήτηση για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Η ιστορία, όχι η ένδοξη του αρχαίου κλέους αλλά η ταπεινή ενός πανεπιστημιακού τμήματος, δεν αποδεικνύει μόνο πως οι όμορφες ιδέες όμορφα καίγονται. Δείχνει και τα όρια ενός κράτους με ιδεασμούς μεγαλείου και ψυχή μικρομαγαζάτορα.

Οι παλιές οικογένειες σε όλον τον κόσμο γνωρίζουν πώς να πραγματοποιήσουν αυτό που θέλουν, μέσα σε ένα όμορφο, low profile σκηνικό. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι μη χορτασμένοι, που σε εξαιρετικά δύσκολες εποχές, όταν η Ελλάδα προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι, μετά το ισχυρό χτύπημα της πανδημίας, διοργανώνουν ατέλειωτα κορωνοπάρτι. Από την Πάτρα μέχρι τη Μύκονο […]

-To εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ίσως πολύ μεγαλύτερος ασθενής από ότι η οικονομία ή η εξωτερική μας πολιτική. Πολλά είναι τα ανοιχτά του μέτωπα, που εύλογα δεν αναλύονται σε ένα άρθρο. Έτσι λοιπόν τα όσα παρουσιάζονται ακολούθως, επικεντρώνουν την προσοχή τους σε κάποια από αυτά, που θεωρούνται ως κύρια και αφορούν τόσο στην πρωτοβάθμια-δευτεροβάθμια εκπαίδευση […]

Στη διάρκεια των σαράντα χρόνων από την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ βιώσαμε γεγονότα και περιόδους ευρωπαϊκών κρίσεων που αμφισβήτησαν την ίδια την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, η οποία δυσκολεύτηκε - και ακόμη δυσκολεύεται - να δώσει ικανοποιητικές λύσεις σε ευρωπαϊκά προβλήματα, όπως η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, που στην Ελλάδα τη βιώσαμε δραματικότερα από όλα τα κράτη-μέλη, οι εντεινόμενες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα που δεν έπαψε ποτέ, η κρίση χρέους, η τρομοκρατία και, τέλος, η σημερινή κρίση της πανδημία

Η είδηση με την οποία θα αρχίσω σήμερα δεν είναι από τις συνηθισμένες.

Είναι η δική μου γενιά, του Ζαππείου, που στο πρόσωπο του –  συνήθως λιτού σε εκφράσεις – Καραμανλή να υπογράφει περιχαρής την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη έβλεπε έναν νέο κόσμο να αναδύεται γεμάτο προκλήσεις και ευκαιρίες. Η γενιά των εφήβων του 1979 αδημονούσε να συναντήσει την ευρωπαϊκή μοίρα ενός έθνους και μιας κοινωνίας που είχε δει […]

Ο κολεξιονέρ Γκαλάτσι-Γκαλάτσι μετακινεί συνέχεια πίνακες, γλυπτά και μικρούς αρχαιολογικούς θησαυρούς, στο τεράστιο mansion της Σαντορίνης που μοιάζει να «κρέμεται» από το βουνό