Κύριο Άρθρο

Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου είναι (ακόμη) ανυπολόγιστες και το κόστος του θα κληθούν να καταβάλουν πρώτα οι κοινωνίες όλων των ευρωπαϊκών χωρών.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις τι θα πρυτανεύσει τελικά. Ούτε οι ένοικοι του Λευκού Οίκου ούτε οι μουλάδες της Τεχεράνης αποτελούν υποδείγματα ορθολογικής σκέψης.

Η κοινωνία είναι λοιπόν ικανοποιημένη; Οχι. Από την άλλη πλευρά όμως φοβάται πως αν ανοίξει την πόρτα μπορεί να εισβάλουν τα χειρότερα

Τέτοιου τύπου συναντήσεις άλλωστε δίνουν την καλύτερη απάντηση στις εθνικές μοιρολογίστρες και στους πατριώτες του καναπέ. Ούτε μοιράστηκε το Αιγαίο, ούτε επιβλήθηκε συγκυριαρχία στην περιοχή, ούτε επιβεβαιώθηκαν οι δυσοίωνες προβλέψεις μιας περιφερόμενης τζάμπα μαγκιάς

Αν η Ευρώπη ανησυχεί είναι κυρίως επειδή αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο. Δεν έχει ακόμη τρόπους να το ξεπεράσει και για ένα διάστημα θα ζήσει υποχρεωτικά μαζί του

Σε πέντε µήνες, η Βουλή του 2023 θα µπει στον τέταρτο και τελευταίο χρόνο της θητείας της ενώ όλοι υπολογίζουν βάσιµα ότι αυτός ο τελευταίος χρόνος δεν θα εξαντληθεί

Είναι καταφανές πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ξέρει ακόμη πώς θα αντιμετωπίσει τον Τραμπ, παρόλο που όλο και περισσότερα μέλη της συνειδητοποιούν ότι πρέπει να του βάλουν ένα όριο.

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν έχουμε όλοι συνειδητοποιήσει επαρκώς ότι θα ζήσουμε καταστάσεις που δεν ξέρουμε και για τις οποίες κανείς δεν μας είχε προειδοποιήσει, ούτε προετοιμάσει. Με συμμαχίες, λοιπόν. Με συμφωνίες. Με τη διπλωματία. Με το διεθνές δίκαιο, ασφαλώς. Αλλά και με εξοπλισμούς που μακάρι να μη χρειαστούν ποτέ.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων δεν πρόκειται να ανεχθεί την εγωπαθή συμπεριφορά του συμμάχου τους πέρα από ένα όριο.

Οι σχέσεις με την Τουρκία ποτέ δεν ήταν εύκολες ή απλές. Διεκδικεί έναν ρόλο, τον οποίο ουδείς ενδιαφέρεται να της αναγνωρίσει

Η πτώση ενός τυράννου, όταν συνοδεύεται από την αποδόμηση των εσωτερικών δεσμών μιας χώρας, σπάνια οδηγεί στη χειραφέτηση

Οι πληγές είναι το Ουκρανικό και η Μέση Ανατολή. Το πρόβλημα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

«...Τα χειρότερα είναι μπροστά μας ...πολλοί αναρωτιόντουσαν αν το Θείο Βρέφος θα μπει στον κόπο να γεννηθεί ξανά ή μήπως το μετανιώσει».

Ο Β’ Ψυχρός Πόλεμος ξέσπασε ξαφνικά, απροειδοποίητα και εξελίσσεται απρόβλεπτα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης σε όλο και περισσότερα πεδία

Σε αυτή την περιοχή τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά, ούτε προφανή. Μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, η Μεσόγειος αλλάζει.

Είναι αλήθεια πως ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται σε έναν πολιτικό χώρο που περισσότερο θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο

Στην Ευρώπη αν κανένα κόμμα δεν έχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά τις εκλογές, τότε συμπράττει με άλλα κόμματα ώστε να κυβερνηθεί η χώρα.

Σε τελευταία ανάλυση η πολιτική δεν είναι μόνο μια καθημερινή διευθέτηση προβλημάτων. Δεν είναι απλώς ποια γραφεία των ΕΛΤΑ θα ανοίξουν ή ποια θα κλείσουν. Ούτε πώς θα πληρωθούν οι αγρότες. Είναι και ένα συνολικό σχέδιο για τη χώρα. Μια πρόταση. Μια επαγγελία. Εστω, ένα παραμύθι.

Αν θέλεις να γίνεις διεθνής ενεργειακός κόμβος, αν διεκδικείς έναν διακριτό ρόλο στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, δεν μπορείς να υποδέχεσαι το μέλλον με Καλάσνικοφ και φαμίλιες στην Κρήτη. Κυρίως δεν γίνεται να ανέχεσαι «ένα παρελθόν που δεν λέει να περάσει».

Δεν θα µας ρωτήσει η Τουρκία και καµία Τουρκία στον πλανήτη τι χώρα θέλουµε να είναι. Ούτε εµείς άλλωστε ρωτούµε κανέναν φίλο, εχθρό ή γείτονα τι του αρέσει να γίνουµε