Η ντισκομπάλα κυριαρχεί με το στυλ του Harry Styles στο νέο του άλμπουμ «Kiss All the Time. Disco, Occasionally», το σινγκλ «Jump» ξεπερνά τα υπόλοιπα κομμάτια στο EP των BlackPink «The DEADLINE», οι Gorillaz στο «The Mountain» γίνονται περισσότερο προσωπικοί, ο Bruno Mars στο «The Romantic» τραγουδά τον έρωτα και ο Bill Pritchard στο «Haunted» μάς μεταφέρει στον ιδιαίτερο κόσμο του.

Harry Styles | «Kiss All the Time. Disco, Occasionally»

Το «Kiss All the Time. Disco, Occasionally» είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του Άγγλου τραγουδιστή και τραγουδοποιού Harry Styles. Ο Άγγλος τραγουδοποιός και τραγουδιστής σε 12 τραγούδια διάρκειας 42 λεπτών και 39 δευτερολέπτων, αναζητά τον έρωτα, την έκσταση, και κάθε είδους διασκέδαση, στην νέα του αυτή εργασία, που μάλλον ανατρέπει τις προσδοκίες.

Γεμάτο με τις αγωνίες της δεκαετίας του 2020 και αναφορές από το LCD Soundsystem μέχρι τους Simon & Garfunkel. Όπως είναι γνωστό ο Styles περνάει μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του σε κλαμπ, κυρίως σε αυτά που προβάλλουν την techno και ηλεκτρονική σκηνή του Βερολίνου. Για αυτό είναι ορατή η ατμόσφαιρα της  βρώμικης electro-sleaze (σ.σ. ηλεκτρονική μουσική, κλαμπ κουλτούρα και μια αισθητική “ανεπιτήδευτης” αισθησιακής παρακμής) στο άλμπουμ, με τα «Aperture», «Ready Steady Go» και «Dance No More».

Οι ήχοι του κλαμπ είναι παντού στη μουσική του. Απολαυστικά παράξενο και συναρπαστικό άλμπουμ, στο οποίο έχει χρησιμοποιήσει ικανές ποσότητες μπάσου, gospel χορωδία, ντραμς, κιθάρες ακουστικές και ηλεκτρικές και ενίοτε όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα.

Ο Styles ήταν σε περιοδεία για 22 μήνες μετά από το δεύτερο και τρίτο άλμπουμ του, το «Fine Line» του 2019 και το «Harry’s House» του 2022, ολοκληρώνοντας την τελευταία από τις 169 συναυλίες του τον Ιούλιο του 2023. Έχει πει ότι μετά ήθελε να αφιερώσει χρόνο στην πλευρά του κοινού στη μουσική, επανασυνδεόμενος με το πώς είναι να είσαι στο σκοτάδι, χαμένος στο πλήθος, χορεύοντας και τραγουδώντας με αγνώστους. Η μουσική του αντανακλά αυτή την επιθυμία, σβήνοντας κάθε είδους όρια στην μουσική.

Ωστόσο, παρά το εξώφυλλο του άλμπουμ με την γκλίτερ μπάλα, το «Kiss All the Time. Disco, Occupationally» δεν είναι ακριβώς το χορευτικό άλμπουμ του Styles. Κομμάτια όπως τα «The Waiting Game» και «Carla’s Song» είναι ποπ τραγούδια ντυμένα με ρούχα ντίσκο. Το «Coming Up Roses», γραμμένο μόνο από τον Styles, αφήνει πίσω του την πίστα για μια μπαλάντα. Για μια νύχτα στην πόλη που πέρασε «κυνηγώντας το hangover» παιγμένη από μια ορχήστρα 39 μελών που λειτουργεί λιγότερο ως τμήμα εγχόρδων και περισσότερο ως συγκρότημα.

Το άλμπουμ έχει αναφορές στο παρελθόν και το παρόν Από τους Simon & Garfunkel στους Radiohead αλλά και στους Depeche Mode. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η ωριμότητα της προσέγγισής του.

+ : συναρπαστικό μπερδεμένο άλμπουμ με προσεγμένους στίχους
– : η φωνή του θα μπορούσε να είναι περισσότερο παρούσα
4/5

BlackPink | «The DEADLINE»

Η πρώτη κυκλοφορία του γυναικείου συγκροτήματος K-pop μετά από τέσσερα χρόνια, το «Deadline», αποτελεί την ιδανική επιστροφή για τις Blackpink. Ξεκινώντας με το βραβευμένο Eurodance / hardstyle single «Jump» — το οποίο έφτασε στην κορυφή των charts σε όλο τον κόσμο — το EP συνεχίζεται με το  ορμητικό «Go», ευφορικό techno τραγούδι που γράφτηκε και από τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος ( Jennie , Jisoo , Lisa και Rosé ) μαζί με τον Chris Martin των Coldplay και τον σταρ παραγωγό Cirkut. Ακολουθεί το δυναμικό hip-hop κομμάτι «Me and My» και το rocker τραγούδι «Champion» πριν το χαλαρό, ακουστικό «Fxxxboy» που κλείνει ήσυχα ήσυχα αυτή την εργασία. Σύντομο και γλυκό, αναδεικνύει όλα τα διαφορετικά στυλ και διαθέσεις που μπορεί να επιδείξει το κουαρτέτο.

+ : σύντομο και γλυκό άλμπουμ
– : το «Jump» κυριαρχεί των υπολοίπων κομματιών
4/5

Gorillaz | «The Mountain»

Οι Gorillaz είναι το αγγλικό εικονικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον μουσικό Damon Albarn και τον καλλιτέχνη Jamie Hewlett το 1998. Το συγκρότημα αποτελείται κυρίως από τέσσερα φανταστικά μέλη: 2-D (φωνητικά, πλήκτρα, μελωδικά), Murdoc Niccals ( μπάσο ), Noodle ( κιθάρα , πλήκτρα , δεύτερα φωνητικά) και Russel Hobbs ( ντραμς ). Το σύμπαν τους παρουσιάζεται σε μουσικά βίντεο, συνεντεύξεις, κόμικς και μικρά κινούμενα σχέδια.

Λίγο πολύ τα παραπάνω είναι γνωστά και να που φθάσαμε στο ένατο άλμπουμ της ζωής τους. Ηχογραφημένο σε Ινδία, το Λονδίνο και αλλού, το άλμπουμ αντλεί στοιχεία (σε ικανό βαθμό) από την ινδική κλασική ενορχήστρωση, παράλληλα με τις ηλεκτρονικές και ποπ επιρροές του συγκροτήματος, και περιλαμβάνει ερμηνείες σε πολλές γλώσσες, όπως αγγλικά, αραβικά, χίντι, ισπανικά και γιορούμπα (σ.σ. γλώσσα που την ομιλούν, κυρίως, σε Δυτική Νιγηρία, Μπενίν και τμήματα του Τόγκο) Θεματικά επικεντρώνεται στον θάνατο, τη θλίψη και τη μετά θάνατον ζωή. Φυσικά είναι εμπνευσμένο από τους δημιουργούς των Gorillaz, Damon Albarn και Jamie Hewlett, οι οποίοι βίωσαν και οι δύο τον θάνατο στενών μελών της οικογένειάς τους κατά τη διάρκεια της παραγωγής του.

Η παραγωγή ξεφεύγει από τον τυπικό ήχο του συγκροτήματος, είναι περισσότερο βαθύς και αν θέλετε σκοτεινός για Gorillaz και αυτό είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει. Πρόκειται για ζεστή απόδραση από τον κόσμο μας.

5/5

Bruno Mars | «The Romantic»

Το τέταρτο σόλο άλμπουμ στούντιο και το πέμπτο συνολικά του Αμερικανού τραγουδοποιού Bruno Mars, σηματοδοτεί το πρώτο του άλμπουμ μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια, μετά το άλμπουμ συνεργασίας «An Evening with Silk Sonic» (2021) με τον Anderson Paak ως Silk Sonic  καθώς και το πρώτο του σόλο άλμπουμ μετά από εννέα χρόνια, από το «24K Magic» (2016).

Αρα, είχε χρόνο να το σκεφθεί και να παρουσιάσει αυτό που ήθελε και τον εξέφραζε. Βρισκόμαστε μπροστά σε καλοσχεδιασμένο σετ εννέα ερωτικών τραγουδιών. Τα ακούς, σε κάνουν να νιώθεις καλά και μπορείς να τα ακούσεις στο αυτοκίνητο με ανοιχτά τα παράθυρα. Όσο κοινότοποι κι αν είναι οι στίχοι, τους πουλάει αποτελεσματικά εκεί που οι περισσότεροι άλλοι τραγουδιστές θα φαίνονταν καθαρά θεατρικοί. Επιπλέον, ο Mars και η παρέα του παραμένουν έξυπνοι στο να συνδυάζουν ήχους, όπως ο τρόπος με τον οποίο τα highlights «Cha Cha Cha» και «Something Serious» συνδέουν την Αβάνα, την Τιχουάνα και τη Φιλαδέλφεια. Από cha-cha-chá μέχρι λάτιν ροκ και φιλαδέλφεια soul, φανταζόμενος μια κορυφή μεταξύ Santana και MFSB.

+ : το lowrider ύφος των συνθέσεων και η ερμηνεία του
– : μεταξύ μας είναι αρκετά όμορφα κοινότυπο
3,5 / 5

Bill Pritchard | «Haunted»

Ο Bρετανός τραγουδιστής/τραγουδοποιός Bill Pritchard, στην διάρκεια της μακρόχρονης διαδρομής του,  δεν απομακρύνθηκε ποτέ εντελώς από τον ποπ ήχο. Αν και έχει πειραματιστεί με διαφορετικές πτυχές της σύνθεσης των τραγουδιών του, εξερευνώντας μελαγχολικές μπαλάντες για πιάνο, κλείνοντας προς ένα φθίνουσας φολκ στυλ, όπως συνέβη στην συνεργασία του το 2023 με τον ποιητή Patrick Woodcock.

Το «Haunted» είναι ίσως το πιο ζωντανό και διακοσμημένο άλμπουμ που έχει κάνει ο Pritchard από την εποχή του «Jolie» 1991. Ενορχηστρώσεις γεμάτες με φωτεινά κόρνα, αισιόδοξους ρυθμούς και συναρπαστικές μελωδίες, όλα υπηρετούν το ίδιο έξυπνο στυλ τραγουδοποιίας που αποτελεί εδώ και καιρό το θεμέλιο της τέχνης του.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το «Perpetual Tourist», ένα ευχάριστο ποπ τραγούδι ζωηρά τύμπανα και τους χαρακτηριστικούς, στεγνούς στίχους του Pritchard. Το «Smile» είναι παρόμοιο, με λαμπερές ακουστικές κιθάρες και νότες επιρροής Morricone στα κρουστά και την ενορχήστρωση, ενώ το «Lillie» είναι μάχη από αλαζονικά κόρνα και γλυκόπικρες μελωδικές ευαισθησίες. Ακόμα και όταν ο Pritchard μειώνει λίγο την ενέργεια, το Haunted παραμένει συναρπαστικό. Ισως η καλύτερή του εργασία για να έρθετε σε (πρώτη) επαφή με τον Bρετανό τραγουδοποιό.

+ : μαγευτικά αξιοπρεπής
– : λείπει το κερασάκι στην τούρτα
3,5 / 5