Το Αλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες

Μέσα στην παραζάλη της οικονομίας που συνεχίζει να βιουλιάζει και της κοινωνίας που δεν καταλαβαίνει πότε

Το Αλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες | tovima.gr

Μέσα στην παραζάλη της οικονομίας που συνεχίζει να βιουλιάζει και της κοινωνίας που δεν καταλαβαίνει πότε ακριβώς το όνειρο έγινε εφιάλτης, μερικοί φαντάζονται πως ήρθε η ώρα να νοσταλγήσουν παλιότερες και καλύτερες μέρες. Η σκέψη είναι απλή: αφού στην εποχή της νεότητάς μας η οικονομία πήγαινε καλύτερα και η κοινωνία απολάμβανε υψηλότερη κατανάλωση, δεν έχουμε παρά να ανασυγκροτήσουμε τα πολιτικά εργαλεία και τους κομματικούς σχηματισμούς του χτες, ώστε να τους κάνουμε να μοιάζουν με τα ένδοξα χρόνια του παρελθόντος. Συνεπώς, ανασύνταξη της κεντρο-αριστεράς, με φόρα και με δύναμη.

Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολη η συνταγή. Μακάρι να έδειχνε προς κάποια διέξοδο, και δεν θα με πείραζε που είναι ρετρό, που είναι νοσταλγική, που αποσκοπεί στην επαγγελματική τακτοποίηση ώριμων σε ηλικία περιθωριακών πολιτικών, και που τελικά επιχειρεί να επανασυγκολλήσει το ΠΑΣΟΚ φορώντας του τα νεανικά του ρουχαλάκια…

Όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή, μέσα στο πρόγραμμα, ας πούμε, και τι πειράζει κάποιοι να ανακουφίζονται με ψευδαισθήσεις… Δεν πειράζει αυτό. Πειράζει όμως το άλλο: ότι αυτό το ελαφρώς γλυκερό ταξίδι στο χτες παραβλέπει μερικές από τις σημαντικότερες αιτίες που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού. Παραβλέπει τον λαϊκισμό και τα πελατειακά δίκτυα. Παραβλέπει τις στοιχειώδεις αρχές της εύρυθμης λειτουργίας της οικονομίας. Παραβλέπει τη λεπτομέρεια ότι από την εποχή του κλεους της κεντρο-αριστεράς, ο κόσμος όλος έχειαλλάξει τουλάχιστον 3 φορές και ξαναλλάζει πάλι με ορμή και με φόρα. Παραβλέπει πως το να βάζεις το μικρο-κομματικό συμφέρον πάνω από τιο δημόσιο καλό, οδηγεί τελικά στην καταστροφή. Παραβλέπει την ανάγκη να αλλάξουμε όλες τις συνήθειές μας, και τις κακές αλλά και εκείνες που ήταν κάποτε καλές αλλά πλέον δεν είναι ούτε χρήσιμες ούτεαποτελεσματικές. Παραβλέπει ότι δεν είμαστε εμείς που κρατάμε τα κλειδιά της ιστορίας, αλλά απλοί συνδιαμορφωτές της, μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο περιθώριο ελιγμών….

Αν δεν είχαμε την εμπειρία της «πρώτης φοράς αριστεράς» να μας θυμίζει όλα για όσα έφταιξε το ΠΑΣΟΚ (οι διορισμοί, η αμετροέπεια, ο ηγεμονισμός, η σπατάλη, η υποκρισία, η δειλία μπροστά στο πολιτικό κόστος, η διχοτόμηση ανάμεσα στις δυνάμεις του φωτός και σε εκείνες του σκότους…..) αν δεν είχαμε την καθημερινή υπενθύμιση από τους ίδιους περίπου ανθρώπους με τις ίδιες περίπου επιδιώξεις, ίσως, λέω ίσως και να μπορούσαμε να ξεχάσουμε γιατί το ΠΑΣΟΚ έπεσε από το 45 στο 5 και μαζί του παρέσυρε και τη χώρα… Για να μην είμαι άδικη πρέπει να πω ότι είχε καλούς μιμητές το παλιό ΠΑΣΟΚ – δεν ξέρω αν η ιστορία τελικώς απονείμει τον τίτλο του πιστότερου συνεχιστή του Ανδρέα Παπανδρέου στον Κώστα Καραμανλή που γκρέμισε τη χώρα ή στον Αλέξη Τσίπρα που εξελίσσεται σε πολυ-εργολάβο κατεδαφίσεων. Η ιστορία, με την ησυχία της, θα βγάλει τα συμπεράσματά της.

Το ταξίδι στο χρόνο είναι ανθρώπινη συνήθεια. Σε αυτή διέπρεψε και οDoctorWho. Όμως η επιστροφή στη γλύκα των παλιών φωτογραφιών δεν πρέπει να μας οδηγείσειστην άρνηση της πραγματικότητας. Και ακριβώς αυτό φαίνεται να κάνουν (σχεδόν) όλοι:

Πρωτη και καλύτερη η κυβέρνηση – αγωνίζεται για το παλιό και γνώριμο (ως και την επιτροπή στα ιδιωτικά σχολεία). Υποσχέθηκε να σκίσει τα μνημόνια και να γυρίσει –πού ακριβώς; Μας κρατά αιωρούμενους στην μέση. Δεν θέλει να παραδεχτεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει.

Αλλά και άλλοι ακολουθούν – φωτογραφίες και άφθονη νοσταλγία. Όμως οι φωτογραφίες λένε μόνο την μισή αλήθεια.

Το πιο δύσκολο μάθημα είναι τούτο: Η ομορφιά της νιότης μας οδήγησε στην χρεοκοπία. Το αύριο δεν πρέπει να είναι σαν το χτές – αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα κοιτάζοντας τις παλιές φωτιογραφίες. Αυτό το Άλμπουμ καταγράφει τα πρώτα βήματα μιας παλιας σχέσης και ενός μαγικού καλοκαιριού που δεν οδήγησε πουθενά. Δεν αρνούμαστε το παρελθόν, αλλά το βάζουμε στην θέση του.

Το πρόβλημα με τις συζητήσεις στην κεντροαριστερά είναι ότι η κρίση εμφανίζεται σαν ένας εφιάλτης -μια παρένθεση που θα φύγει. Όμως δεν θα φύγει αν δεν βγάλουμε πρώτα τα σωστά συμπεράσματα. Αν δεν υποβάλλουμε τις ιδέες μας στον έλεγχο της πραγματικότητας. Εμείς στο Ποτάμι αυτό ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε. Θυμόμαστε το παρελθόν αλλά ζούμε στο σήμερα. Το Ποτάμι δημιουργήθηκε μετά την κρίση από ανθρώπους που (ακόμα και αν συμμετείχαν στο παλιό) πρώτα αποστασιοποιήθηκαν.

Έτσι, στο Ποτάμι ανήκει ο ρόλος του αντικειμενικού «τρίτου» που θαυμάζει τις φωτογραφίες από την μια πλευρά, αλλά θυμίζει και το ιστορικό τους πλαίσιο. Εξηγεί το πώς η μια φωτογραφία οδηγεί στην άλλη και όλες μαζί τελικά οδήγησαν στο αδιέξοδο. Θυμίζει τα παραλειπόμενα που δεν δείχνουν οι φωτογραφίες. Δείχνει το πώς η μόδα της εποχής επεκτάθηκε άκριτα, και πώς ακόμα επεκτεινεται σήμερα σε νέα συριζαϊκά πελάγη.

Κρατά και καθρέφτη για να μην παρασυρθούν όλοι από τα παλιά κάλη και την νοσταλγία.

Και κάπως έτσι το άμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες, από θλιβερή άσκηση αυταρέσκειας μπορεί να εξελιχθεί σε ευκαιρία αυτογνωσίας. Ώστε οι νέες οικογενειακές φωτογραφίες να είναι λιγότερο στρεβλωτικές και περισσότερο αληθινές. Και χρήσιμες.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Ποταμιού

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk