Το ρήγμα ΗΠΑ – Τουρκίας

Εδώ και δεκαετίες η Τουρκία, με τη μοναδική γεωστρατηγική της θέση, εθεωρείτο ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και του ΝΑΤΟ.

Το ρήγμα ΗΠΑ – Τουρκίας | tovima.gr
Εδώ και δεκαετίες η Τουρκία, με τη μοναδική γεωστρατηγική της θέση, εθεωρείτο ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και του ΝΑΤΟ. Πρώτα λόγω της γειτνίασης με την πρώην Σοβιετική Ενωση και κατόπιν λόγω της επίσης γειτνίασης με την εύφλεκτη περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δυτικοί – και κυρίως οι Αμερικανοί – να κλείνουν τα μάτια στις αλλεπάλληλες επεμβάσεις και τα πραξικοπήματα του τουρκικού στρατού, εφόσον αυτά εξυπηρετούσαν τα δυτικά συμφέροντα. Γνωστό είναι άλλωστε ότι η στάση αυτή προκαλούσε επί σειρά ετών την έντονη δυσαρέσκεια των ελληνικών κυβερνήσεων, που έβλεπαν την Ουάσιγκτον και τη Συμμαχία να στηρίζουν υπέρμετρα την Τουρκία εις βάρος της χώρας μας, με αποτέλεσμα η Αγκυρα να προωθεί ανενόχλητη, ακόμη και ως σήμερα, τις μονομερείς διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Τώρα όμως η αλαζονική και αυταρχική πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται να αλλάζει τα πράγματα.
Η αλήθεια είναι ότι ή άνοδος στην εξουσία, πριν από μια δεκαετία, του κ. Ερντογάν και η προσπάθειά του να θέσει στο περιθώριο την επιρροή των στρατιωτικών αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα θετικά. Πολλοί μάλιστα έβλεπαν την Τουρκία ως το υπόδειγμα μιας μετριοπαθούς ισλαμικής χώρας, το οποίο θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι άλλες χώρες της Αραβικής Ανοιξης. Η Αραβική Ανοιξη όμως κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος και η Τουρκία μετατράπηκε σε ένα αδίστακτο προσωποπαγές καθεστώς, που τα έβαλε με τους πάντες, προκαλώντας τη διεθνή κατακραυγή. Ετσι, πέρα από τις συνεχείς αυθαίρετες διώξεις κατά των αντιφρονούντων και του Τύπου, παραμένει και η ανοικτή σύγκρουση με τους Αμερικανούς, οποίοι θεωρούν τους Κούρδους της Συρίας ως τους πιο αποτελεσματικούς μαχητές κατά των τζιχαντιστών, ενώ οι Τούρκοι επιμένουν ότι πρόκειται για τρομοκράτες.
Η επιμονή αυτή έχει όμως την εξήγησή της, καθώς ο «νέος Σουλτάνος» επιδιώκει να θέσει εκτός νόμου το φιλοκουρδικό Κόμμα της Βουλής και να προκαλέσει νέες εκλογές, που θα του εξασφαλίσουν την αναγκαία πλειοψηφία ώστε να αλλάξει το Σύνταγμα με την ενίσχυση των προεδρικών υπερεξουσιών. Μια κοινοβουλευτική δικτατορία δηλαδή. Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι περίεργο που ο πρόεδρος Ομπάμα περιορίστηκε σε μια ολιγόλεπτη συνομιλία με τον τούρκο ηγέτη, στο περιθώριο της Συνόδου για την Πυρηνική Ασφάλεια, ενώ δέχθηκε με όλες τις τιμές στον Λευκό Οίκο τον πρόεδρο της Γαλλίας. Αυτό δείχνει ότι το απαράδεκτο «χάιδεμα» της Τουρκίας όλα αυτά τα χρόνια ανήκει ίσως στο παρελθόν. Μία ακόμη απόδειξη ότι ο απερχόμενος αμερικανός πρόεδρος, μετά τα ανοίγματα στο Ιράν και την Κούβα και τον τερματισμό των μονομερών αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων, επιθυμεί να αφήσει το στίγμα του για μια άλλη θεώρηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ας τα βλέπουν αυτά οι Ευρωπαίοι, που συνεχίζουν να την καλοπιάνουν.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk