Ζητείται παραγωγικό μοντέλο ή Πραγματική αλληλεγγύη των γενεών ως αντίδοτο στο διαχρονικό λαϊκισμό

Τα τελευταία 5 χρόνια η κοινωνία δεν είναι ίδια. Βλέπει το μέλλον…

Ζητείται παραγωγικό μοντέλο ή Πραγματική αλληλεγγύη των γενεών ως αντίδοτο στο διαχρονικό λαϊκισμό | tovima.gr

Τα τελευταία 5 χρόνια η κοινωνία δεν είναι ίδια. Βλέπει το μέλλον ως προβολή του παρελθόντος και το μόνο που επιδιώκει είναι να γυρίσουμε σε εποχές ευδαιμονίας.

Έτσι, διογκώνονται οι διάφορες δυνάμεις της αδράνειας μηδέ της φοιτητιώσας νεολαίας εξαιρουμένης. Βλέπουμε χαρακτηριστικά ότι σε δεδομένες στιγμές οι φοιτητές διαδηλώνουν όχι για κάποιο όραμά τους αλλά στη λογική «αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά». Δηλαδή οι φοιτητές είναι στους δρόμους όχι για να διατυπώσουν τον οραματικό τους λόγο ή να διεκδικήσουν τα ριζοσπαστικά τους αιτήματα αλλά με μόνο αίτημα να μην αλλάξει τίποτα.

Αυτή είναι η μία πλευρά των συνεπειών του διαχρονικού λαϊκισμού, ο οποίος διαπότισε το σύνολο του πολιτικού συστήματος και των πολιτών. Οποιαδήποτε παροχή θεωρούνταν προοδευτική ή φιλολαϊκή πολιτική. Οι απεργίες σταματούσαν μόλις ικανοποιούνταν τα μισθολογικά και πάντοτε έμεναν για το μέλλον τα «άλλα θεσμικά» αιτήματα. Η λογική της ανταλλαγής της ψήφου με διορισμούς ή άλλα «αιτήματα» δεν έχει σταματήσει ακόμη.

Βλέπουμε ότι οι πολίτες είναι έτοιμοι να υπερψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί πιστεύουν ότι θα κάνει πράξη όσα υπόσχεται (περί σκισίματος των μνημονίων) αλλά γιατί πιστεύουν ότι δεν θα τα κάνει. Για την ακρίβεια ελπίζουν να μην τα κάνει. Φτάνουμε δηλαδή σε ένα προχωρημένο στάδιο πολιτικής παράνοιας, το οποίο θέλει από τη μία πλευρά να καταδικάσει τη μέχρι σήμερα πρακτική της νομιμοποίησης του προεκλογικού ψεύδους του παλιού δικομματισμού από την άλλη όμως στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέχεται απλώς το προφανές προεκλογικό ψεύδος αλλά το επιδιώκει κιόλας, ως όρο για να τον ψηφίσει. Από την άλλη πλευρά, ο δεξιός λαϊκισμός, ο οποίος νομιμοποιεί τη λογική των Ζαππείων και είναι έτοιμος να πετάξει στον Καιάδα οποιαδήποτε εθνική μεταρρυθμιστική προσπάθεια μπροστά στο εκλογικό κόστος, φαντάζει για κάποιους ως «μία κάποια λύσις». Αμφότερες οι στάσεις υποδηλώνουν ξεκάθαρα τη σύγχυση του εκλογικού σώματος.

Το οποίο εκλογικό σώμα είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι δεν γνωρίζει το πραγματικό πρόβλημα, διότι κανείς δεν του το έχει πει ξεκάθαρα. Η χώρα στην πραγματικότητα θα χρειαστεί την οικονομική βοήθεια των συνεταίρων της στην ΕΕ για αρκετά χρόνια ακόμη, αν θέλουμε να έρθει ομαλά η έξοδός της από την κρίση. Ακόμη και αν σήμερα οι συνεταίροι μας μας διέγραφαν το σύνολο του χρέους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε λίγα χρόνια θα το ξαναδημιουργούσαμε –παρά το πρωτογενές πλεόνασμα. Και τούτο διότι δεν υπάρχει δομημένη παραγωγική βάση.

Το βασικό και πρώτιστο πρόβλημα της χώρας μας είναι ότι στερείται πραγματικής παραγωγικής δομής. Δεν υπάρχει ένας κεντρικός εθνικός σχεδιασμός για την παραγωγική μας βάση, ένα εθνικό business plan, πώς, από πού και με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να παράγουμε πλούτο και να τον εξάγουμε. Αλλά όχι με αποσπασματικές κινήσεις εν είδει πλήθους πλίνθων και κεράμων ατάκτως ερριμμένων, αλλά μελετημένα, οργανωμένα και συντονισμένα. Όποια πολιτική δύναμη κατέρχεται στις εκλογές θα πρέπει να έχει πρόταση επ’ αυτού του βασικού ζητήματος, το οποίο κυριολεκτικά αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου για την κοινωνία μας.

Στη δύσκολη πορεία της κρίσης η κοινωνία φωνάζει και συμπαραστέκεται στους δημοσίους υπαλλήλους για τις περικοπές των μισθών τους κατά 30% και στους απολυμένους της ΕΡΤ, χωρίς κανένας να χύνει ένα δάκρυ για τους πλέον του ενός εκατομμυρίου απολυμένους του ιδιωτικού τομέα. Η κοινωνία φωνάζει για τις γενόμενες περικοπές στις σημερινές συντάξεις, χωρίς να ασχολείται με το αν η δική μου γενιά των τριάντα-σαράντα θα έχει δυνατότητα να πάρει ποτέ σύνταξη.

Σε αυτές τις εκλογές κρίνονται πολλά περισσότερα από τις όποιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Κρίνεται το μέλλον της χώρας μας και η αλληλεγγύη των γενεών της. Οι πολιτικές δυνάμεις που δε λένε ούτε σήμερα όλη την αλήθεια στο λαό σχετικά με το πρόβλημα της χώρας εγκληματούν σε βάρος του. Οι πολιτικές δυνάμεις που δεν έχουν επεξεργασμένη ολοκληρωμένη πρόταση για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας δεν προσφέρουν θετική υπηρεσία.

* Ο Θωμάς Παπαλιάγκας είναι δικηγόρος και άμισθος πρόεδρος της ΕΒΕΤΑΜ, (Ελληνική εταιρεία πιστοποίησης βιομηχανικής παραγωγής).

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk