Το γερμανικό «Οχι» στο μνημόνιο της ΔΟΕ

Το 1936 ο Αδόλφος Χίτλερ είχε διατάξει την ένωση δύο βαυαρικών πόλεων, του Γκάρμις και του Παρτενκίρχεν, προκειμένου να φιλοξενήσουν ως μία πόλη τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνης της χρονιάς. Αντίθετα, στη σημερινή εποχή της δημοκρατίας αρκούσε ένα ποσοστό 51,56% (το «Οχι» των κατοίκων της ενωμένης πλέον πόλης) για τη γερμανική κυβέρνηση προκειμένου να πετάξει στα σκουπίδια τον φάκελο υποψηφιότητας του Μονάχου για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2022.

Αλλωστε, ενώ έφτανε το «Οχι» μόνο μιας πόλης της Βαυαρίας, εδώ και οι τέσσερις εμπλεκόμενες (52,1% στο Μόναχο, 59,67% στο Τραουνστάιν και 54% στο Μπέρχτεσγκάρτεν) απάντησαν αρνητικά στο δημοψήφισμα.

Ηταν ένα δυνατό «χαστούκι» για τη ΔΟΕ αλλά και για τον νέο πρόεδρό της, τον Γερμανό κ. Τόμας Μπαχ, καθώς το Μόναχο ήταν από τις πιο ηχηρές υποψηφιότητες και έδινε άλλη αίγλη στη διαδικασία.

«To Βήμα» ζήτησε μια τοποθέτηση από τον κ. Μπαχ και το Γραφείο Τύπου της ΔΟΕ μάς παρέπεμψε στη δήλωση που έκανε ο πρόεδρος για το θέμα στη γερμανική «Bild»: «Είμαι περισσότερο απογοητευμένος και ανήσυχος για το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της χώρας μας είναι διστακτικό όταν πρόκειται να λάβει αποφάσεις για επενδύσεις που είναι σημαντικές για το μέλλον. Είναι κρίμα που δεν υποβλήθηκε η υποψηφιότητα του Μονάχου γιατί είχε τα φόντα να προχωρήσει ως το τέλος. Νομίζω πως σε λίγα χρόνια εμείς στη Γερμανία θα είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχθούμε πως αποτύχαμε να κάνουμε χρήση μιας εξαιρετικής ευκαιρίας για να επενδύσουμε στο μέλλον» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Μπαχ.

Το μήνυμα πάντως δεν ήταν τυχαίο καθώς η ΔΟΕ τα τελευταία χρόνια αναγκάζει τις διοργανώτριες πόλεις στην υπογραφή ενός σκληρού μνημονίου με το που αναλαμβάνουν τη διοργάνωση. Ουσιαστικά αλλάζει τη δομή της πόλης και τους… κανόνες αναγκάζοντάς την να «χορεύει» σε άλλους ρυθμούς.

«Η ψήφος μας δεν είναι μήνυμα κόντρα στα σπορ αλλά εκφράζει την αντίθεσή μας στην έλλειψη διαφάνειας που κυριαρχεί στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή αλλά και στην απληστία της για όλο και περισσότερα κέρδη. Θα πρέπει κάποια στιγμή η ΔΟΕ να αλλάξει το σκεπτικό της και να προσαρμόζεται αυτή στις ανάγκες των πόλεων και όχι το αντίστροφο» τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Λούντβιχ Χάρτμαν που εκπροσωπεί την οργάνωση «Νοlympics», η οποία ήταν ενάντια στη γερμανική υποψηφιότητα.

Η πλειονότητα των 25.000 κατοίκων του Γκάρμις – Παρτενκίρχεν φοβήθηκε ότι για τις ανάγκες της διοργάνωσης και των χιλιάδων επισκεπτών θα άλλαζε η φυσιογνωμία της πόλης και θα επηρεαζόταν αρνητικά και το φυσικό περιβάλλον, την ώρα που η πόλη δεν είχε καν ανάγκη από διαφήμιση, δεδομένου ότι κατακλύζεται κάθε χειμώνα από εκατοντάδες τουρίστες.

Το «Nein» των Βαυαρών δεν ήταν το πρώτο «χτύπημα» καθώς τον Μάρτιο είχε προηγηθεί η διπλή άρνηση των κατοίκων του Σεντ Μόριτς και του Νταβός για την ελβετική κοινή υποψηφιότητα.

Δύο χώρες (Γερμανία και Ελβετία), δηλαδή, που δεν μαστίζονται από την κρίση, αντίθετα χαρακτηρίζονται από οικονομική ευρωστία, αρνήθηκαν τη δελεαστική πρόταση, όπως την παρουσιάζει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, της φιλοξενίας μια τόσο μεγάλης διοργάνωσης.

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι τον περασμένο Μάρτιο οι κάτοικοι της Βιέννης σε άτυπο δημοψήφισμα με ποσοστό 72% είχαν πει «Οχι» σε πιθανή υποψηφιότητα για τους Θερινούς Αγώνες του 2028, ενώ θυμίζουμε ότι με πολιτική απόφαση η Ρώμη αποσύρθηκε άρον άρον από την υποψηφιότητα των Αγώνων του 2020 που κατέληξαν στο Τόκιο.

Εστω και έτσι βρέθηκαν έξι πόλεις που θέλουν να φιλοξενήσουν Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πέρα όμως από το Πεκίνο, τη Στοκχόλμη και το Οσλο, η πολωνική Κρακοβία, η ουκρανική Λβιβ και το Αλμάτι από το Καζακστάν δεν αποτελούν υποψηφιότητες που θα δημιουργούσαν αίσθηση.