Ενα ποίημα: Αβεβαιότητα και ελπίδα

Ενα ποίημα: Αβεβαιότητα και ελπίδα | tovima.gr

Λένε, πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γι’ αυτό κι εγώ θέλω να ζήσω. Απ’ την αβεβαιότητα του μέλλοντος Την αισιοδοξία θέλω να κρατήσω.
Λένε, αμφίβολο και ασταθές το αύριο. Ακόμα, αόριστο και το μεθαύριο. Με πλεκτάνη ασκείται η εξουσία. Μας κλέβουν και την ελευθερία.
Λένε, για αβεβαιότητα, άγχος , φόβο, για ανασφάλεια και τρόμο. Όλα αυτά ανάκατα, μας εξοργίζουν. Κι όλα, γεννούν αντίβαρα, ελπίδες , που το μέλλον θέλουν να ορίζουν.
Λένε, για του καπιταλίστα την παγκόσμια εξουσία, για την σκλαβιά του έλληνα που ετοιμάζουν. Με κάθε προδοτική , συνοπτική διαδικασία, με υπόγειο ξεπούλημα, τη χώρα μας ρημάζουν.
Λένε, και λένε, και λένε και λένε! Σαν τι οι καρδιές μας άραγε να λένε; Μήπως μπούμερανγκ τα σχέδιά τους θε να γίνουν;

Μήπως του έλληνα η ψυχή σκλαβιά δεν την αντέχει; Μήπως του λαού η οργή θα τους κατατροπώσει; Μήπως με την δράση του, όλους θα τους ακυρώσει;
Λένε, πως ο ήλιος στην Ελλάδα, είναι ο πιο λαμπρός κι ο ουρανός μας ως πέρα γαλανός. Το βαθύ μπλέ της θάλασσας λαχταριστό. Τα βουνά μας ολοπράσινα κι οι κάμποι μας χρυσοί. Οι ορίζοντες ατέλειωτοι, ως πέρα αληθινοί.
Κι όλα γεννούν ελπίδες, κι όλα φωνάζουν:
Του έλληνα η ψυχή μόνο ελεύθερη μπορεί να ζει!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk