Τα ακραία συναισθήματα και οι αντιφατικές πολιτικές επιλογές φαίνεται ότι κυριαρχούν πια στην ελληνική κοινωνία, όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Από τη μια πλευρά, πλήρης απαξία και αμφισβήτηση για την πολιτική και για τους πολιτικούς που θεωρούνται υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση και τις συνέπειές της και από την άλλη, μια σχεδόν πλήρης συμφωνία στην αποδόμηση θεσμών και κεκτημένων ως αντίδοτο για έξοδο από την κρίση. Πού οδηγεί όμως η αντιφατική αυτή, φαινομενικά τουλάχιστον, συμπεριφορά, της καταδίκης από τη μια του μνημονίου και της αποδοχής από την άλλη των βασικών μεταρρυθμιστικών κατευθύνσεών του; Πού σταματούν η οργή και η αγανάκτηση και πού αρχίζει η ορθολογική συμπερι φορά; Είναι λογικό να επιδοκιμάζονται από την πλειονότητα σχεδόν των πολιτών η βία και οι προπηλακισμοί και ταυτόχρονα να υιοθετούνται μια σειρά αλλαγές, από το άσυλο ως τις απολύσεις στο Δημόσιο, που αφενός παραπέμπουν σε μια λογική νόμου και τάξης, αφετέρου θίγουν βαθύτατα το μεταπολιτευτικό κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό;


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ