Το άκουσα και νόμιζα ότι ήταν πλάκα. Η Ελλάδα προς το παρόν (και κατά πάσα πιθανότητα προς το μέλλον) απέχει από την παραγωγή της «Άλλης θάλασσας», της επερχόμενης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αυτή την στιγμή το φιλμ έχει συμπαραγωγούς χώρες την Ιταλία, την Τουρκία, την Κύπρο και το Ισραήλ. Και ξέρω ότι ο σκηνοθέτης βρίσκεται επίσης σε διαπραγματεύσεις με γάλλους και γερμανούς παραγωγούς.

Όμως η Ελλάδα πουθενά! Σχεδόν πουθενά για την ακρίβεια γιατί ο Αγγελόπουλος βρίσκεται σε επαφές με ελληνική κινηματογραφική εταιρία παραγωγής και διανομής. Το επίσημο ωστόσο Ελληνικό Κράτος τον αγνοεί. Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν, «Άλλη θάλασσα» είναι όντως, μια ξένη ταινία.

Μα είμαστε με τα καλά μας; Οσο ακριβή και αν είναι μια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου (που θα είναι_ είμαι βέβαιος), δεν παύει να είναι μια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ο άνθρωπος δεν βάφει αυγά. Σινεμά κάνει. Και αυτό το σινεμά, το δικό του σινεμά για το οποίο έχει βγει ως και βιβλίο στην Κίνα, κοστίζει.
Τώρα το μάθαμε; Είναι ωραίο λοιπόν η χώρα μας να μην παίζει στο ίδιο παιχνίδι που παίζει η Τουρκία και _στο Θεό σας_ το Ισραήλ;

Συμφωνείτε ή όχι με το σινεμά του Αγγελόπουλου, είναι μέγα πολιτισμικό λάθος να απέχει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ και γενικότερα το Υπουργείο Πολιτισμού από την δημιουργία καινούργιου έργου του. Ο Αγγελόπουλος το δικαιούται. Εχει κερδίσει με το σπαθί του την θέση στην οποία βρίσκεται. Και μόνον δάφνες έχει φέρει τα τελευταία 40 χρόνια στην Ελλάδα. Γυρίζει ταινία και όλοι στο εξωτερικό κατουριούνται πάνω τους. Το λέω γιατί το έχω δει. Είναι ένας από τους ελάχιστους γνήσιους συνδετικούς κρίκους του πολιτισμού αυτής της έρμης, καμένης χώρας με το εξωτερικό!

Ασε δε που η ειρωνεία είναι ότι στο επερχόμενο φεστιβάλ των Κανών ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι καλεσμένος για ένα ειδικό αφιέρωμα του Media Desk επειδή μαζί με τον Κώστα Γαβρά και κάποιους άλλους ευρωπαίους σκηνοθέτες, είχε κινήσει θεούς και δαίμονες στις Βρυξέλλες προκειμένου να κάνει την ύστατη προσπάθεια για την διάσωση του ευρωπαϊκού προγράμματος χρηματοδότησης ευρωπαϊκών κινηματογραφικών παραγωγών το οποίο επρόκειτο να καταργηθεί. Η προσπάθεια πέτυχε και προς το παρόν το πρόγραμμα κρατιέται αν και το μέλλον του είναι μάλλον αβέβαιο.

Αλλά πέραν αυτού, είναι κρίμα ,πολύ κρίμα που τόσο εύκολα στην Ελλάδα γράφουμε την Ιστορία μας στα παλιά μας τα παπούτσια. Την Ιστορία του «Θιάσου», του «Τοπίου στην ομίχλη», του «Μεγαλέξανδρου», του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και της Ζαν Μορό στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού», του «Βλέμματος του Οδυσσέα» και του Χρυσού Φοίνικα του φεστιβάλ των Κανών για το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα».
Είναι μόνον κρίμα.