Αθλητική επικαιρότητα, απόγευμα Δευτέρας. Είδηση πρώτη: Σε κάποια μουντή αίθουσα της ΕΠΟ, ο Βαγγέλης Μαρινάκης δίδαξε νέες μεθόδους ανάπτυξης της πειραιώτικης μαγκιάς, ουσιαστικά αποσύροντας την απολογία για τις δηλώσεις του μετά το ντέρμπι και κήρυξε νέο πόλεμο κατά του Παναθηναϊκού που «είναι ο χειρότερος». Ο Παναθηναϊκός απάντησε σε κάποιον παρόμοιο επιθετικό τόνο.
Είδηση δεύτερη: Η ΕΠΟ έκανε επίθεση στην Σούπερ Λίγκα, μια εξέλιξη που απασχολεί περίπου 300 ανθρώπους στην Ελλάδα:τους λεγόμενους «κυβερνητικούς ρεπόρτερ», τους «παράγοντες» και ορισμένους μερακλήδες αναγνώστες που εντρυφούν στις ασπρόμαυρες σελίδες των αθλητικών εφημερίδων.
Είδηση τρίτη: Ο τελικός του κυπέλλου μπάσκετ ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό βρίσκεται στον αέρα, καθώς το υπουργείο Παιδείας (ορθώς) δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να μοιράσει εισιτήρια σε αθώες ψυχές μαθητών δημοτικού που θα έπαιζαν τον ρόλο του άλλοθι σε έναν α(θ)λητικό κόσμο που βρίσκεται σε σύγχυση.
Είδηση τέταρτη: Η ΕΡΤ, δημοσιοποίησε το πόρισμα της Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης που αναγκάστηκε να διεξάγει υπό την πίεση της πραγματικότητας και κατέληξε ότι κάτι απροσδιόριστο έφταιξε σε αυτή την μεροληπτική μετάδοση που έφερε στο προαύλιο της περισσότερο κόσμο και από τότε που οργανωνόταν λαοσύναξη για τη νίκη της Παπαρίζου στην Eurovision.
Υπάρχουν και άλλες ειδήσεις: Για τους τσαμπουκάδες των οπαδών του ΠΑΟΚ προς τους παίκτες τους που τόλμησαν να χάσουν, για την εξαιρετική πορεία δυο επαρχιακών ομάδων που – δεν είναι τυχαίο – διοικούνται από τον Ψωμιάδη και τον Μπέο και διαπρέπουν στον κατάλληλο χώρο του ελληνικού πρωταθλήματος, για κάτι αθλητικές ποινές και για τις εκπλήξεις της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος. Στην πραγματικότητα όχι και τόσο εκπλήξεις.
Η επικαιρότητα δεν είναι αποτέλεσμα διαστρέβλωσης των γεγονότων. Όσο και να έχουν μετατραπεί οι δημοσιογράφοι σε βολικά θύματα της εποχής, όσο προσπάθεια και φαντασία να επιστρατεύσει ο μέσος αθλητικός συντάκτης, με αυτή την επικαιρότητα είναι αναγκασμένος να καταπιαστεί. Αυτό κινεί την αγορά, αυτό κάνει τον αθλητικό κόσμο να γυρίζει. Και αυτό εξηγεί την πλήρη παρακμή.
Τα αθλητικά, όσο και αν έχουν εξελιχθεί σε μαζική παράκρουση λοβοτομημένων ανθρώπων, στην πραγματικότητα είναι μια ιδανική βαλβίδα, το καλύτερο ξέσπασμα για μια επικαιρότητα όλο και πιο ζοφερή. Ιδανικά, θα μπορούσα να χρησιμοποιηθούν σαν κάτι που σε κάνει να ξεχάσεις τα προβλήματα σου – κάποιοι με αριστερή ρητορική θα μπορούσα να μπουν πως θα μπορούσε και να σε αποπροσανατολίσει.
Έτσι μυωπικά και υστερικά που έχουν εξελιχθεί τα πράγματα όμως, όσο η επικαιρότητα μιας κανονικής Δευτέρας απόγευμα θα ασχολείται με ΕΠΟ, Σούπερ Λίγκα, τιμωρίες και μαγκιές σε προαύλιο δημοτικού, όλο και περισσότερος κόσμος θα απομακρύνεται. Δεν ζούμε στο 1980, όταν δεν υπήρχαν και τόσες διέξοδοι. Θα ψάχνει λογικές διασκεδάσεις αλλού, σε κάτι πιο πολύχρωμο, πιο ευχάριστο, πιο λυτρωτικό μετά από μια μέρα γεμάτη προβλήματα. Και σύντομα όταν δυο τρεις τύποι με τους αυλικούς τους θα πλακώνονται, όταν ρίξουν ματιές στο κοινό που νομίζουν πως τους παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, δεν θα δουν κανέναν να τους κοιτάει. Λογικό και όσο δεν υπάρχει όρεξη για μετατροπή του φθαρμένου προϊόντος σε κάτι ελκυστικό, αναπόφευκτο.
