“Η Εθνική με έκανε άνθρωπο και θα την υπηρετώ για πάντα” *Δεν θα πήγαινα ποτέ στον Παναθηναϊκό γιατί δεν αντέχεται μια κατάσταση όπου οι μεν δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ πραγματικά και οι δε θα σε μισούν παράφορα
Αν είχε δίκιο ο Οσκαρ Γουάιλντ όταν έλεγε ότι «πείρα είναι το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας», τότε ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι ο πλέον έμπειρος έλληνας παίκτης! Κακία; Μπα, απλώς προσωπική (αλλά καθόλου παθητική) στάση ζωής. Και μαζί αυτοσαρκασμός, ειλικρίνεια, προθυμία, βρε αδελφέ, «να κοιτάζομαι στον καθρέφτη, να παραδέχομαι τα λάθη μου και να μην είμαι τόσο μίζερος ώστε να πιστεύω ότι εγώ είμαι αθώος και πάντοτε μου φταίνε οι άλλοι…». Τραυματίας στο πόδι. Ενας επίδεσμος αγκαλιάζει το κάτω μέρος του αριστερού ποδιού του αλλά κακό σκυλί ψόφο δεν έχει! Ο Δημήτρης (κομμένα το υποκοριστικό «Δημητράκης», το «Φον Δημητράκης» και όλα τα συναφή!) όχι με μερική ρήξη συνδέσμου αλλά ακόμη και με κάταγμα θα έστεκε αγέρωχος στο μετερίζι της Εθνικής ομάδας. Το τατουάζ στο αριστερό μπράτσο μιλάει από μόνο του: μια ελληνική σημαία, μια γαλανόλευκη με κυματισμό, που την έκανε ένα με το δέρμα του πέρυσι τέτοιον καιρό στην Κοπακαμπάνα! «Πήγαμε και εμείς μέσα στην καλή χαρά για να δούμε την πιο ονομαστή παραλία του κόσμου και… πουφ, βρωμόνερα. Σκέφθηκα ότι ο Θεός μάς ευλόγησε να γεννηθούμε στο ομορφότερο οικόπεδο του κόσμου και αποφάσισα να κάνω ένα τατουάζ που να υμνεί την Ελλάδα. Τι να κάνω, δηλαδή; σαύρα ή δράκο;».
Δεν φεύγει εύκολα αυτό το τατουάζ με την ελληνική σημαία στο μπράτσο, ε;
«Δεν θέλω να φύγει. Θα το κρατήσω σε όλη την καριέρα μου, αλλά δεν ξέρω τι θα κάνω όταν σταματήσω το μπάσκετ. Δεν θα ήθελα να με βλέπουν τα παιδιά μου με τατουάζ…».
Αισθάνεσαι, λοιπόν, εθνικόφρων με την καλή έννοια;
«Αγαπώ την πατρίδα μου. Και αγαπώ πολύ και την Εθνική γιατί με έκανε άνθρωπο! Ο Ολυμπιακός με έμαθε από την Εθνική Παίδων, όχι από τον Αστέρα Νέων Λιοσίων. Ο Φασούλας είπε κάποτε ότι “οι σύλλογοί μας είναι το ζην και η Εθνική είναι το ευ ζην”. Κάτι τέτοια έλεγε και δες πού έφθασε ο ψηλός! Πέρα από την πλάκα, εγώ είμαι παιδί των εθνικών ομάδων και γι’ αυτό θα παίζω ώσπου να σέρνομαι, εφόσον με καλούν».
Μια και η κουβέντα έφθασε στα επίπεδα της πατρίδας και της θρησκείας, θα υπέγραφες για τις ταυτότητες;
«Ναι, είμαι υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος».
Παρεμπιπτόντως, δεν υπέγραψες στη διαδικασία της ΕΕΟΔΑΚ για τον πρώην προπονητή σου στον Ολυμπιακό. Καταλαβαίνεις τι εννοώ…
«Ναι, δεν υπέγραψα. Και δεν θα υπέγραφα ποτέ, αν και είχα πολλά παράπονα από τον Ιωαννίδη, όπως και αυτός ενδεχομένως είχε από εμένα. Δεν είμαι αχάριστος. Ο Ιωαννίδης είναι 40 χρόνια φούρναρης στο ελληνικό μπάσκετ και μαζί με τον κ. Κόκκαλη και τον κ. Σαλονίκη μου άνοιξαν μια λεωφόρο στη ζωή μου».
Τώρα στην Εθνική κοιτάζεστε στα μάτια; Ο «ξανθός» βεβαίως είχε πει κάποτε ότι σε γουστάρει γιατί έχεις το χαμηλό βλέμμα του Γκάλη.
(γέλια) «Δεν είναι αυτό. Απλώς τον κοιτάζω αφ’ υψηλού γιατί του ρίχνω καμιά δεκαπενταριά πόντους στο μπόι!».
Με τον Κώστα Πετρόπουλο τι γίνεται; Εκείνη η ιστορία της Πάτρας δηλητηρίασε τις σχέσεις σας;
«Τότε αντιμετώπιζα διάφορα προβλήματα και προτιμούσα να μην προσκληθώ από το να βρεθώ εκτός δωδεκάδας ή να παίζω ένα λεπτό. Αυτό ήταν σκέτο βασανιστήριο. Θα το πω και βγαίνει από την καρδιά μου: ο Πετρόπουλος είναι ψυχούλα, φανταστικός άνθρωπος».
Και ο Παπανικολάου τι είναι; Πέρυσι σε μια φάση ωμής αυτοκριτικής σχεδόν παραδέχθηκες ότι πήρες τη ζωή σου λάθος! Προφανώς εσένα θα είχε στο μυαλό του ο Χάινριχ Χάινε όταν είπε ότι η πείρα είναι το καλύτερο σχολείο αλλά έχει και τα ακριβότερα δίδακτρα!
«Χαλάρωσε, δεν γέρασα κιόλας! Τώρα που το συνειδητοποιώ ετοιμάζομαι για τη δέκατη χρονιά μου στην Α1 και είμαι μόλις 24 χρόνων! Εκανα λάθη αλλά έμαθα μέσα από αυτά και επιτέλους σταμάτησα να ρίχνω τα βάρη στους άλλους. Οταν σου φταίνε πολλοί, τελικά φταίει το κακό σου το κεφάλι. Εδώ και έναν χρόνο αποφάσισα να κάνω μια προσωπική επανάσταση και δεν κώλωσα».
Τι εννοείς;
«Αλλαξα εντελώς τον τρόπο ζωής μου. Αναλογίστηκα αν ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζω εγώ. Εκοψα τις παρέες με τις οποίες βρίζαμε τους προπονητές μας και αποφάσισα να μη δίνω πατήματα σε κανέναν για να με βλάψει. Εμεινα πολλές ώρες μόνος με τον εαυτό μου και είναι ζήτημα αν ξενύχτησα τρεις φορές όλη τη χρονιά. Από αγωνιστικής πλευράς με βοήθησε πολύ ο Ηλίας Ζούρος. Με πίστεψε, μαου έδωσε ελευθερία μέσα στο γήπεδο και με άφησε να αυτοσχεδιάσω διότι κατάλαβε ότι αν έμενα κολλημένος στο σύστημα θα ήμουν εντελώς άχρηστος».
Ποιες ενοχές σε κατατρέχουν;
«Το σουτ, πάνω απ’ όλα! Στην αρχή της καριέρας μου ήμουν φοβερός σουτέρ αλλά ξαφνικά άρχισα να κάνω τον μπουκαδόρο. Εχασα την εμπιστοσύνη στο χέρι μου, φοβόμουν να σουτάρω και σταμάτησα να δημιουργώ δικές μου φάσεις. Αυτό δεν το συγχωρώ στον εαυτό μου και αποφάσισα να δουλέψω όσο περισσότερο μπορώ. Για να πω τη μαύρη αλήθεια, ζηλεύω παρά πολύ τον Στογιάκοβιτς, γιατί έχω μάθει απίθανες ιστορίες για τον ζήλο και τη σκυλίσια ζωή του μέσα στο γήπεδο. Πέρυσι άρχισα να σουτάρω καλύτερα και του χρόνου θα παρουσιάσω μια καλύτερη εικόνα».
Ποια είναι η ματαιοδοξία σου;
«Θέλω το 2004, πρώτα ο Θεός, να είμαι ένας ολοκληρωμένος παίκτης».
Για να παίξεις στο ΝΒΑ;
«Το συμβόλαιό μου με τον Ολυμπιακό τελειώνει το καλοκαίρι του 2002 και τότε θα σκεφτώ πολύ σοβαρά τι θα κάνω. Αν μείνω στην Ευρώπη, για μένα υπάρχει μόνο ο Ολυμπιακός, αλλά θα ήθελα να κάνω μια προσπάθεια για να δοκιμάσω την τύχη μου στο ΝΒΑ».
Θα παίξει ρόλο το αποτέλεσμα της επόμενης χρονιάς;
«Αν ξαναμείνουμε με άδεια χέρια, θα είναι οδυνηρό. Οχι τίποτε άλλο αλλά θα ισοφαρίσει ο Παναθηναϊκός το σερί των πέντε συνεχόμενων πρωταθλημάτων του Ολυμπιακού…».
Θα πήγαινες ποτέ στον Παναθηναϊκό;
«Οχι. Δεν αντέχονται τέτοιες καταστάσεις. Βρίσκεσαι συνεχώς στην… τσίλια και τελικά συνειδητοποιείς ότι οι μεν δεν θα σε αγαπήσουν ποτέ πραγματικά απλώς θα σε ανέχονται και οι δε θα σε μισούν παράφορα».
Μου μυρίζει… Οικονόμου.
«Κλασικό παράδειγμα. Ο Νίκος έπρεπε να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι ελέφαντας».
Και τα άκουσε και από τον Ράτζα. Αλήθεια, τι αποκόμισες από τη μαθητεία στη σχολή Ράτζα;
«Οπως ακριβώς το είπες, μεγάλο σχολείο ο Ντίνο. Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο σύγχρονο ευρωπαίο παίκτη, έναν πλέι μέικερ στη θέση του σέντερ. Δίπλα του έμαθα να αυτοσυγκεντρώνομαι μέσα στο γήπεδο και στα αποδυτήρια και να μη σπαταλάω την ώρα μου σε χαζοκουβέντες για ακριβά ρολόγια και αυτοκίνητα. Το παν είναι να κοιτάζεις κατάματα τον στόχο, αυτό μου έλεγε συνεχώς. Δεν έχω συναντήσει ξανά παίκτη με τόση κάψα για τη νίκη αλλά δεν τον συγχωρώ γι’ αυτό που έκανε με τον Οικονόμου. Επειδή είναι γεννημένος πρωταθλητής και αληθινός σουπερστάρ, έπρεπε να κλείσει την πόρτα των αποδυτηρίων και όχι να κάνει κριτική. Ακόμη και να μας δείρει ή να μας πυροβολήσει. Μέσα στην οικογένεια όμως, όχι δημοσίως και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου».
Η γλυκιά τρέλα της ομάδας μπορεί να ξαναφέρει τις γυναίκες στα γήπεδα
Και όταν ακούς Ευρωμπάσκετ να… Αλήθεια, να βγαίνεις ή να κρύβεσαι; Να ανατριχιάζεις ακόμη ενθυμούμενος τον Αργύρη Καμπούρη να φτύνει τις χούφτες του προτού σουτάρει τις μαγικές ελεύθερες βολές ή να ανατρέχεις στην τραγωδία της Ντιζόν; Αγαλλίαση ή μνημόσυνο;
«Ούτε το ένα ούτε το άλλο» απαντά ορθά κοφτά ο Δημήτρης Παπανικολάου. Μετά λόγου γνώσεως, καθ’ ότι «δεν ωφελούν τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις αλλά ούτε υπάρχει λόγος να βαραίνει ακόμη επάνω μας εκείνο το καταραμένο τριήμερο του 1999. Για την πρώτη περίπτωση πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά διότι κανένας δεν ζει με τις αναμνήσεις. Για τη δεύτερη νισάφι πια. Δεν υπάρχει λόγος να μας σκοτώνει ακόμη η Ντιζόν. Αποτύχαμε, μας κρέμασαν, αλλά θα επιζήσουμε. Και θα ξανασηκώσουμε το κεφάλι…».
Ψάχνετε τη ρεβάνς από τους εαυτούς σας;
«Πέρασαν δύο χρόνια από τότε. Δεν ψάχνω δικαιολογίες και άλλοθι, αλλά όταν 18 ώρες πριν από το τζάμπολ βγαίνει νοκ άουτ ο Αλβέρτης, στον οποίο έχεις χτίσει όλο το παιχνίδι της ομάδας, είσαι τελειωμένος».
Φρέσκα κουλούρια, λοιπόν. Τώρα τι γίνεται; Ως πού φθάνει το βλέμμα σας;
«Ως το πρώτο ματς Ελλάδα – Ιταλία στις 31 Αυγούστου. Τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο. Βήμα βήμα και όπου μας βγάλει. Το δείγμα είναι καλό αλλά μπορεί να βελτιωθεί πολύ περισσότερο. Αλλάξαμε το παιχνίδι μας, προσπαθούμε να τρέξουμε, έχουμε πολλές παραλλαγές στον δευτερεύοντα αιφνιδιασμό, αλλά εναντίον οργανωμένης άμυνας δεν αλλάζουμε πολλές πάσες και αρχίζουμε νωρίς τις… μπούκες».
Από αμηχανία ή από εγωισμό;
«Παλαιότερα υπήρχε μεγαλύτερος εγωισμός αλλά τώρα η κατάσταση ελέγχεται. Τις προάλλες συζητούσαμε μέσα στα αποδυτήρια και είπα το εξής: Εχουμε 60 ματς όλη τη χρονιά με τους συλλόγους μας για να βελτιώσουμε την εικόνα μας ως παίκτες. Με έξι-επτά αγώνες που θα δώσουμε στο Ευρωμπάσκετ δεν μπορούμε να κερδίσουμε πολλά σε ατομικό επίπεδο αλλά μπορούμε να αποκομίσουμε ανεκτίμητα οφέλη ως ομάδα».
Με το σύστημα, δηλαδή;
«Εμείς δεν είμαστε πολύ του συστήματος. Δεν είμαστε Ιταλοί που παίζουν με το γράμμα του νόμου».
Εσύ πάντως στον αγώνα με την Ιταλία ήσουν σαν ψάρι έξω από το νερό.
«Επίτηδες το έκανα! Το είπα και στον συγκάτοικό μου, τον Φράνκι (Αλβέρτης), ότι θα κρατήσω μερικά κόλπα για τον επίσημο αγώνα στην Αττάλεια. Αν έβαζα 30 πόντους, θα με έβλεπαν νυχθημερόν στο βίντεο και θα μου ετοίμαζαν παγίδες. Ενώ τώρα θα τους τη… σκάσω ξαφνικά».
Αν προλάβεις να αποθεραπευθείς και να παίξεις…
«Δεν υπάρχει περίπτωση να μην παίξω».
Φιλοδοξείς ή ματαιοδοξείς κιόλας να γίνεις ο ηγέτης αυτής της ομάδας;
«Δεν έχω τέτοια σύνδρομα. Ηγέτης και όχι πρώτος σκόρερ, όπως από λάθος συγχέουμε τις έννοιες αναγορεύεσαι από τους συμπαίκτες σου, όχι από τον εαυτό σου. Ηγέτης με τα όλα του ήταν ο Γιαννάκης διότι έβαζε 30 πόντους και σήκωνε όλη την ομάδα χωρίς να κρύβεται στις γωνίες. Εμείς δεν έχουμε έναν Γιαννάκη αυτή τη στιγμή αλλά διαθέτουμε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες της Ευρώπης στους ρόλους τους».
Ποιον παίκτη θα ήθελες μαζί σας σε αυτή την ομάδα;
«Τον Φασούλα, χωρίς δεύτερη κουβέντα».
Τον Τσακαλίδη;
«Δεν μας θέλει αυτός! Σπάστηκα με τη συμπεριφορά του, για να είμαι ειλικρινής. Σέβομαι και επικροτώ την επιθυμία του να ακολουθήσει ατομικό πρόγραμμα αλλά έπρεπε να το πει ευθέως και όχι να λέει ότι τάχα φοβάται μήπως τον συλλάβουν. Ευτυχώς ο κόουτς δεν έπεσε στην παγίδα της αναμονής γιατί αλλιώς θα αδικούσε κάποιο παιδί που έχυσε πολύ ιδρώτα στην προετοιμασία».
Η απουσία του όμως θα είναι αισθητή ή μήπως διαφωνείς;
«Με 220 εκατοστά και 140 κιλά θα ήμασταν μια άλλη ομάδα, πόσο μάλλον από τη στιγμή που ο Τσακαλίδης τρέχει στον αιφνιδιασμό. Αγιε μου Ευθύμη, σώσε μας!».
Τι ρόλο μπορεί να παίξει το περιβάλλον; Σύμφωνοι, ζούμε σε περίοδο ελληνοτουρκικής φιλίας…
«… Αλλά ανέκαθεν ήταν γοητευτικό να νικάς σε τουρκικό έδαφος. Το 1993, όταν αναδειχθήκαμε πρωταθλητές Ευρώπης με την Εθνική Παίδων στην Τραπεζούντα, η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Ενα κίνητρο παραπάνω».
Τι μπορεί να απογειώσει αυτή την ομάδα;
«Η γλυκιά τρέλα της. Αλλά με μεγάλη προσπάθεια, αυτοσυγκέντρωση, ψυχραιμία και σοβαρότητα».
Συμμερίζεσαι την άποψη ότι μια ενδεχόμενη επιτυχία μπορεί να ξαναδώσει στο μπάσκετ τη χαμένη αίγλη του;
«Ακόμη και αν πάρουμε το χρυσό μετάλλιο αποκλείεται να αυξηθούν τα διαρκείας του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού! Αποκλείεται επίσης να βαφτίσουν ένα πλοίο με τα ονόματά μας, όπως συνέβη με τον Κεντέρη. Εγώ δεν θέλω πολλά πράγματα, μου αρκούν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε σε μια εποχή δικτατορίας του ποδοσφαίρου και έκρηξης του στίβου και της άρσης βαρών αλλά το μπάσκετ μπορεί να ανακτήσει τη δυναμική του και να ξαναφέρει τις γυναίκες στα γήπεδα…».
Τις γυναίκες; Ψάχνεις για καμιά;
«Οχι, αλλά από τη στιγμή που οι φίλαθλοι τα έχουν δει όλα από Dream Team ως Σικάγο Μπουλς και δεν τους κάνει τίποτε πλέον αίσθηση και αφού οι φανατικοί απομακρύνθηκαν, το μπάσκετ πρέπει να εξελιχθεί σε σόου και να προσελκύσει τις οικογένειες. Οι γυναίκες δεν βλέπουν με τίποτε ποδόσφαιρο αλλά λατρεύουν το μπάσκετ και αυτές το έκαναν πρώτο άθλημα στην Ελλάδα».
