Μια γνωστή μου οικογένεια έχουν έναν νεαρό Αλβανό που φροντίζει τον κήπο τους. Τα πήγαιναν μια χαρά ως τις προάλλες που ληστεύθηκε κάποιο γειτονικό σπίτι. Ο νεαρός σήκωσε τους ώμους μοιρολατρικά: «Μα ήταν παλιό αφεντικό» είπε πολύ φυσικά, και εξήγησε ότι η πιθανότερη εκδοχή είναι πως κάποιοι Αλβανοί που δούλευαν εκεί παλαιότερα πήγαν και το λήστεψαν. «Ετσι γίνεται συνήθως» πρόσθεσε εντελώς αθώα, και από εκείνη τη στιγμή βέβαια οι εργοδότες του παρ’ ότι τον συμπαθούν τον αντιμετωπίζουν με κάποια καχυποψία. «Και αν τον διώξουμε κάποτε και γίνουμε κι εμείς αυτομάτως… “παλιά αφεντικά”, τι θα κάνει μετά, που ξέρει όλα τα κατατόπια;» αναρωτιούνται. Αδιέξοδο!
Το περιστατικό (πολύ συνηθισμένο αφού συχνότατα πρώην εργαζόμενοι Αλβανοί κάνουν επιδρομή στους τέως εργοδότες τους) δείχνει την πολυσύνθετη σχέση μεταξύ της έκρηξης της εγκληματικότητας και της ανεξέλεγκτης οικονομικής μετανάστευσης. Επομένως ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης τόλμησε και είπε μια μεγάλη αλήθεια υπογραμμίζοντας την άμεση αυτή σχέση. Δεν είναι κακό να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ναι, το έγκλημα συνδέεται με την αχαλίνωτη εισροή ξένων, κατά κύριο λόγο πεινασμένων και αγριεμένων Αλβανών και πολύ λιγότερο άλλων εθνοτήτων. Οσο για τα… στατιστικά στοιχεία που επικαλούνται κάποιοι για να υποστηρίξουν τη θεότρελη άποψη ότι οι Αλβανοί δεν εγκληματούν πιο πολύ από τους Ελληνες, είναι παραπλανητικά διότι απλούστατα αναφέρονται μόνο στα εγκλήματα που έχουν εξιχνιασθεί! Και τα αμέτρητα ανεξιχνίαστα;
Δυστυχώς, παρ’ ότι το θέμα δεν προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση, έσπευσαν πολλοί (ακόμη και από το ΠαΣοΚ, π.χ. ο κ. Θ. Πάγκαλος) να αυτοανακηρυχθούν… προστάτες των μεταναστών λες και… εκεί είναι το θέμα! Μα δεν είναι! Παρ’ ότι το έγκλημα συνδέεται άμεσα με την οικονομική (λαθρο)μετανάστευση, η πάταξή του δεν προϋποθέτει να… παταχθούν όλοι οι ξένοι ώστε να πάρει η μπάλα μαζί και τους όποιους εγκληματίες! Πρόκειται πλέον για δύο διαφορετικά, εξίσου σημαντικά προβλήματα που χρήζουν ξεχωριστής, παρ’ ότι παράλληλης, αντιμετώπισης. Ητοι, χρειάζεται και μια πολιτική κατά της εγκληματικότητας και μια άλλη για τη μετανάστευση, οι επιπτώσεις της οποίας είναι πολύ ευρύτερες.
Οσον αφορά την εγκληματικότητα η κυβέρνηση έκανε όντως τα πρώτα πετυχημένα βήματα και πρέπει να τα συνεχίσει αδιαφορώντας για τις περιθωριακές αντιδράσεις. Π.χ., πώς θα ελέγξεις τους αλλοδαπούς αν δεν τους μαζέψεις όλους μαζί; Θα τους ζητήσεις να περνούν από μόνοι τους από το οικείο αστυνομικό τμήμα 12.00-2.00 οι αθώοι, 2.00-4.00 οι διαρρήκτες και 7.00-9.00 οι δολοφόνοι; Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Χρυσοχοΐδης χειρίζεται την υπόθεση πολύ καλά. Το άλλο όμως ζήτημα, η ανάγκη μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής, είναι στα σπάργανα και απαιτεί σοβαρότατο προβληματισμό. Πόσους μετανάστες χρειαζόμαστε; Κάπου πρέπει να σταματήσουμε. Ποιους θέλουμε και ποιους όχι;
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να λύσει τα προβλήματα όλων των γειτόνων. Από τη μια πλευρά είναι οι άμεσες επιπτώσεις. Τόσοι ξένοι και τα παιδάκια τους χρειάζονται σχολεία και νοσοκομεία σε μια χώρα όπου δεν καλύπτονται ούτε οι ανάγκες των… ιθαγενών! Πώς θα αποφευχθούν οι συγκρούσεις; Από την άλλη είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες που ξεπερνούν την αλλοίωση του κοινωνικού ιστού και φθάνουν ως την παραμόρφωση του εθνικού χαρακτήρα μιας χώρας που κατ’ εξοχήν αντιμετωπίζει εξωτερικούς κινδύνους. Ούτε Βέλγιο είμαστε ούτε Γαλλία.
Σήμερα ένας στους έξι κατοίκους είναι αλλοδαπός και σε 15-20 χρόνια, με τη διαφορά στην τεκνοποίηση και τους ρυθμούς της μετανάστευσης, θα φθάσουμε ο ένας στους τέσσερις ή στους τρεις μόνιμους κατοίκους της Ελλάδας να μην έχει ελληνική συνείδηση. Σημειωτέον ότι οι Ελληνες έχυναν το αίμα τους σε πολέμους 130 χρόνια μετά το 1821 ώσπου να σχηματισθεί μια χώρα με εθνική ομοιομορφία χωρίς τις επιπτώσεις 400 χρόνων τουρκοκρατίας και ανάμειξης των πληθυσμών. Ακόμη της δημιουργούν προβλήματα με δήθεν «Μακεδόνες» και «Τσάμηδες» και τώρα, όπως φάνηκε με τις ενέργειες των τριών βουλευτών, ξανά με τους «Τούρκους» της Θράκης. Ασφαλώς δεν της χρειάζονται κι άλλα. Ειδάλλως θα ξυπνήσουμε μιαν ωραίαν πρωίαν και δεν θα αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε και πού ζούμε.
