Αναζητώντας τα πολλά πρόσωπα του «μαθητικού κινήματος», «Το Βήμα» μίλησε με εκπροσώπους των συντονιστικών επιτροπών καταλήψεων, με «προνομιούχους» μαθητές που παρακολουθούν εκ του μακρόθεν τις εξελίξεις και με παιδιά που διαφωνούν με τις κινητοποιήσεις.
* «Δεν υποχωρούμε!»
«´Η κάνεις αγώνα ή δεν κάνεις. Πρέπει να γίνουν θυσίες. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» υποστηρίζει ο Ανδρέας Δήμας, μαθητής της Β’ Λυκείου στο 61ο Λύκειο του συγκροτήματος Γκράβας. Οχυρωμένοι πίσω από τη σιδερόπορτα του σχολείου τους, οι καταληψίες μαθητές δύσκολα επιτρέπουν στους «παρείσακτους» να περάσουν. Οταν όμως δώσεις τα απαραίτητα διαπιστευτήρια πρωτίστως ότι θα τους ακούσεις σου προσφέρουν καρέκλα για να ξεκινήσει ο διάλογος.
«Η δημόσια παιδεία είναι καμένο χαρτί. “Μάθεις δεν μάθεις, εγώ θα πληρωθώ! “ μου είχε κάποιος καθηγητής μου. Αυτό δεν ενδιαφέρει τον κύριο Αρσένη; Γι’ αυτό ίσως λένε ότι τα ιδιωτικά σχολεία προσφέρουν καλύτερη μόρφωση» αναφέρει ο Γρηγόρης Αγγέλικας από την 1η ΤΕΣ της Γκράβας. Ο Νίκος Παγώνης, μαθητής της Γ’ Λυκείου στην Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή του Πειραιά, διαφωνεί: «Εγώ πάντως δεν πάω σε ιδιωτικό. Γιατί να πληρώσω για κάτι που μου ανήκει; Πληρώνω 50.500 δρχ. τον μήνα για φροντιστήρια. Τώρα που το νομοσχέδιο προβλέπει 14 μαθήματα για Πανελλήνιες, πόσα θα πρέπει να δίνουμε στην παραπαιδεία; Δεν θα έπρεπε αυτά να ρυθμιστούν κάποτε;».
Στο Αρσάκειο Λύκειο Εκάλης τίποτε δεν θυμίζει κατάληψη. Λίγο μετά τις 2.00 το μεσημέρι τα μαθήματα έχουν τελειώσει και τα πούλμαν είναι σχεδόν έτοιμα προς αναχώρηση. Καθυστερώντας μια παρέα βιαστικών μαθητών ζητούμε την άποψή τους για το επίμαχο νομοσχέδιο. Ο Κώστας Καλαφάτης, μαθητής στην Γ’ Λυκείου, δεν φαίνεται να συμφωνεί με τη μεταρρύθμιση, παρά το γεγονός ότι δεν τον αφορά άμεσα: «Με ενοχλεί η αδιάλλακτη στάση του υπουργού. Δείχνει να τον ενδιαφέρει περισσότερο η καριέρα του παρά η ουσία. Ισως τελικά οι καταλήψεις να ήταν ο μοναδικός τρόπος αντίδρασης».
Στην καφετέρια ακριβώς απέναντι από την Ιωνίδειο Σχολή εκτός από τον Νίκο κάθησαν μαζί μας δύο ακόμη μαθητές του σχολείου: ο Βασίλης Μουσούρης, μαθητής στην Α’ Λυκείου του νυκτερινού, και η Ελια Μανταδάκη, από τη Γ’ Λυκείου. «Είναι ένας αγώνας» υποστηρίζει η μικροκαμωμένη Ελια και καθώς μιλά εμείς χαζεύουμε το πολύχρωμο σκουφάκι της. «Δεν θα δώσω Πανελλήνιες, αλλά με ενδιαφέρει τι θα γίνει με το σύστημα. Κάποιος θα πρέπει να κοιτάζει και τους άλλους όχι μόνο τον εαυτό του. Εκτός από το νομοσχέδιο που μας ενοχλεί, είναι και το ζήτημα των σχολικών κτιρίων. Είναι πολλά τα σχολεία που δεν λειτουργούν σωστά και κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους! Εγώ, αν ήμουν υπουργός, δεν θα περνούσα ένα νόμο που δεν τον ξέρουν οι μαθητές. Θα φρόντιζα πρώτα να ενημερώσω, γιατί έτσι ξεκινά σωστά μια μεταρρύθμιση». Με την Ελευθερία συμφωνεί και ο Βασίλης: «Ετσι που έγιναν τώρα τα πράγματα, εγώ θα ντρεπόμουν αν ήμουν ο υπουργός».
«Κάτσε καλά, Γεράσιμε» συνεχίζουν να φωνάζουν στον υπουργό Παιδείας οι μαθητές των κατειλημμένων σχολείων. Τα πανό διαμαρτυρίας εξακολουθούν να παραμένουν αναρτημένα σε πολλά γυμνάσια και λύκεια της χώρας δίνοντας την αίσθηση ότι οι μαθητές δεν θα υποχωρήσουν αν ο κύριος Αρσένης δεν αποσύρει το νομοσχέδιο…
* «Γυρίστε στα θρανία σας»
Αντίθετοι στο πνεύμα των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων δηλώνουν σήμερα πολλοί γονείς, καθώς επίσης και αρκετοί μαθητές, οι οποίοι φοβούνται ότι το μέλλον τους κρέμεται πλέον από μία κλωστή! Διότι, όπως λένε οι ίδιοι, αν εφαρμοστεί τελικά το νομοσχέδιο, κερδισμένοι θα βγουν μόνο οι μαθητές από τα ιδιωτικά ή τα δημόσια σχολεία που δεν έχασαν ούτε μία ώρα διδασκαλίας!
«Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον! Είπαμε “ναι” στις κινητοποιήσεις, αλλά τώρα βλέπουμε να χάνεται το μέλλον μας και είμαστε εμείς η αιτία!» υποστηρίζει η Ελένη Χ., η οποία απέφυγε να αναφέρει το επίθετό της, «γιατί», όπως μας είπε, «θα με θεωρήσουν όλοι “σπασίκλα” μόνο και μόνο επειδή έχω αντίθετη γνώμη». Την άποψή της συμμερίζεται και η συμμαθήτριά της Μάνια Τ., μαθήτρια επίσης της Β’ Λυκείου: «Στην αρχή ήμουν κι εγώ υπέρ των καταλήψεων, γιατί πίστευα ότι θα καταφέρναμε να νικήσουμε τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Μετά όμως είδα ότι χάναμε χρόνο χωρίς λόγο! Τι θα γίνει τώρα αν χάσουμε τη χρονιά μας;».
Η κυρία Ευαγγελία Κωνσταντάρα, μητέρα μαθητή της Β’ Λυκείου, δείχνει να ανησυχεί: «Το μελανό σημείο του νομοσχεδίου είναι το γεγονός ότι μπορεί ένας μαθητής να υστερεί σε ένα μόνο μάθημα και όμως να χάσει τη θέση του στο πανεπιστήμιο. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, το πράγμα έχει αρχίσει να παρατραβάει. Βλέπεις μαθητές να παίζουν χαρτιά στο πεζοδρόμιο και απορείς: κάτι δεν ταιριάζει με τη μορφή του αγώνα». «Είπαμε, βρε παιδιά», λέει ο κύριος Φάνης Πετρόχειλος, πατέρας δύο μαθητών στη Β’ και στη Γ’ Λυκείου, «να διαμαρτυρηθείτε, να φωνάξετε, να αγωνιστείτε, αλλά όχι με το “έτσι θέλω” να κλείνετε τα σχολειά σας και να παριστάνετε τους νταήδες! Τι θα γίνει αν αύριο δεν περάσετε πουθενά και δεν έχετε ένα κρατικό χαρτί; Μπορούν όλοι να πληρώνουν για κολέγια και σπουδές στο εξωτερικό;».
Δεν διαφωνούν, δεν συμφωνούν
Εκείνοι που δεν πιστεύουν ότι τα πράγματα είναι υποχρεωτικά άσπρα ή μαύρα τίθενται υπέρ του… γκρίζου! Περισσότερο μετριοπαθείς, δεν διαφωνούν με τις κινητοποιήσεις, αλλά δεν φαίνεται να συμφωνούν κιόλας με την εξέλιξή τους. «Εμείς βλέπουμε τα πράγματα “απ’ έξω”, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας απασχολούν. Πιστεύω ότι στην πορεία χάθηκε ο έλεγχος. Μάλλον ο αγώνας πήρε λανθασμένο δρόμο» λέει ο Κίμων Διβάρης, μαθητής της Γ’ Λυκείου στο Αρσάκειο Λύκειο Εκάλης, ενώ ο Ραφαέλε Κολέττι, μαθητής στη Β’ Λυκείου, αναφέρει: «Συμμερίζομαι τον αγώνα των συμμαθητών μου, αλλά διαφωνώ με τα έκτροπα. Οι καταλήψεις ήταν μια μορφή διαμαρτυρίας, αλλά κατέληξαν εναντίον των ίδιων των παιδιών! Εγώ πάντως δεν νομίζω ότι θα συμμετείχα, γιατί πιστεύω ότι θα ήταν ανώφελο!».
«Δεν διαφωνώ με τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου. Πρέπει όμως να δουλευτούν ορισμένες πρακτικές εφαρμογές του. Αφενός τα βιβλία, τα οποία δεν έχουν αλλάξει ουσιαστικά, και αφετέρου τα φυλλάδια με τα προτεινόμενα θέματα, που δεν είναι αντιπροσωπευτικά της εξεταστέας ύλης. Φαίνεται ότι έχει γίνει πρόχειρη δουλειά ή ότι δεν ελήφθησαν υπόψη όλες οι παράμετροι» τονίζει ο Τάσος Κωνσταντάρας, μαθητής της Β’ Λυκείου στη Λεόντειο, και συνεχίζει: «Μολονότι τα αιτήματα των καταλήψεων είναι λογικά, το αγωνιστικό πνεύμα έχασε τη λογική του».
