ΚΑΙ εγένετο ευρω-φως και, όπως πάντα, άλλοι το δοξολογούν και άλλοι το ελεεινολογούν, πολλοί το θεωρούν καρποφόρο και κερδοφόρο και ουκ ολίγοι εωσφόρο και θανατηφόρο, εκείνοι το βλέπουν σαν σανίδα σωτηρίας και τούτοι σαν βρεμένη σανίδα για τους ευρω-πολίτες. Μη όντας διαπρεπής οικονομολόγος, ούτε απρεπής προφήτης, θ’ αποφύγω να ταχθώ, τώρα, με τους συνηγόρους ή τους κατηγόρους του, και θα περιορισθώ σε λίγα σχόλια με κάποιες… μυθολογικές παραμέτρους.
ΕΝΤΕΚΑ μαίες έφεραν στο φως το «Ευρώ» και η ιδιότητά τους αυτή είναι σημαδιακή, αφού η νύμφη Μαία γέννησε τον κερδώο Ερμή, τον «προστάτη του εμπορίου και των συναλλαγών», που αποτελούν το ιδεολογικό Α και Ω των μαιών των Βρυξελλών.
Ωστόσο, τρεις άλλες κυρίες έμειναν έξω απ’ το μαιευτήριο: Η Ελλάδα, που ήθελε να μπει, αλλά δεν την ήθελαν οι άλλες και την άφησαν μετεξεταστέα… Η Τουρκία, που, και να ήθελε να μπει, δεν είχε κανενός είδους «πάσσο», έστω κι αν μερικές μαίες την κρυφο-φανερο-ήθελαν στους κόλπους τους… Και οι ΗΠΑ, που όχι μόνο δεν ήθελαν το νεογέννητο, αλλά δεν θέλουν ούτε καν το μαιευτήριο…
Κι ωστόσο, η μαμο-ενδεκάδα είχε άδικο στους αποκλεισμούς και τα «απαρτχάιντ» της. Επειδή:
Α) Αν και χτίζουν, όπως λένε, το ευρωπαϊκό κοινόβιο (κάνουν ότι) ξεχνάνε πως τόσο το όνομα όσο και ο μύθος της Ευρώπης είναι ελληνικά, και πως το όνομα αυτό σημαίνει «ανοιχτομάτα». Που θα πει ότι θα έπρεπε ν’ ανοίξουν διάπλατα τα μάτια τους και τις πόρτες της ΟΝΕ στη χώρα όπου γεννήθηκε η alma mater της ηπείρου και των πολυτάλαντων οργανισμών, που (υποτίθεται ότι) την εκφράζουν και τη μονοιάζουν.
Β) Οχι λιγότερο άδικες (και αμόρφωτες) δείχνονται απέναντι στην Τουρκία. Γνωστός είναι, βέβαια, ο μύθος της Ευρώπης, που ιστορεί πως η κόρη εκείνη του Αγήνορα, βασιλιά της Τύρου ή της Σιδώνας, παίζοντας με τις φιλενάδες της σε μιαν ακρογιαλιά της Φοινίκης, είδε ξάφνου έναν όμορφο κάτασπρο ταύρο, τον καβάλησε παιζογελώντας, κι αυτός πέταξε και την μετέφερε ακαριαία στην Κρήτη (δεν είχαν, τότε, επινοηθεί οι απεργίες των ολύμπιων αερομεταφορέων). Ολοι αυτοί οι τόποι, όμως Τύρος, Σιδών, Φοινίκη, Κρήτη είχαν την ευτυχία ν’ ανήκουν κάποτε στο βιλαέτι της Οθωμανίας. Που, συνακόλουθα, διατηρεί απαράγραπτους τίτλους ιδιοκτησίας απάνω τους, όπως απάνω στο Καρντάκ (βαρβαριστί, Ιμια) και το Καπανδρίτι. Αφού, λοιπόν, αυτοί οι τόποι είναι αδιαμφισβήτητο χτήμα τους, δεν μπορεί παρά να είναι χτήμα τους και κάθε γέννημά τους, έμψυχο, άψυχο ή μυθικό.
Το ουσιαστικότερο: η Τουρκία έλκει την πνευματική καταγωγή της απευθείας απ’ τον Ερμή, τον διασημότατο εφευρέτη (λένε οι μυθολόγοι) πάσης πανουργίας, απάτης, κλοπής, αρπαγής τουτέστιν, αρετών όπου έχουν αναδειχθεί απαράμιλλοι παναριστούχοι οι Οσμανλήδες.
Αλλά και με την ίδια την Ευρώπη συγγενεύουν άμεσα αφού (κατά τους μυθολόγους, πάντα) το όνομά τους παραπέμπει στη Σελήνη εφ’ και δικαιότατα οι Τούρκοι την έχουν κάνει εθνικό σύμβολο και σημαία τους έστω και μισή…
Τέλος: όπως «τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζονται δύο φορές, την μια σαν τραγωδία και την άλλη σαν φάρσα», έτσι και η αρπαγή της Ευρώπης παρουσιάστηκε τη μια σαν ερωτική απαγωγή μιας βασιλοπούλας από ένα θεό-ταύρο, και την άλλη σαν ληστρική αρπαγή της μισής Κύπρου από ένα αθεόφοβο κόκκινο βόδι, που (στο παρατιθέμενο, εδώ, αγγείο) έχει εκπληκτική ομοιότητα με τον κ. Ντενκτάς…
Υστερ’ από τόσες περγαμηνές, πώς να μην έχει η Τουρκία την αξίωση να βάλει πόδι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και χέρι στο κεμέρι της;
Γ) Οσο για τις ΗΠΑ, νομίζω πως δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι δεν έχουν λόγο στα της Ευρώπης, επειδή λέει τον καιρό που η κυρία εκείνη συνευρισκόταν με τον Δία, δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα ο Νέος Κόσμος.
Πρώτα-πρώτα, η Μαία, η προ-προ-προγιαγιά των Βρυξελαίων μαιών, είχε πατέρα της τον τιτάνα Ατλαντα, που έδωσε το όνομά του τόσο στον γνωστό ωκεανό όσο και στη γνωστότατη Ατλαντική Συμμαχία, γέννημα-θρέμα των ΗΠΑ…
Επειτα: όταν ο Δίας «ενώθηκε» με την Ευρώπη σε «ιερό γάμο» (κάπου εκεί στην Γόρτυνα ή στο Δικταίον άντρον) έδωσε στη νύφη, σαν γαμήλιο δώρο, τον χάλκινο γίγαντα Τάλω, ένα χρυσό σκυλί, που δεν του ξέφευγε ποτέ κανένα θήραμα, και μια φαρέτρα με βέλη, που δεν ξαστοχούσαν ποτέ. Ολα αυτά τα κληρονόμησαν οι γιγάντιες ΗΠΑ που, στο άντρο τους, βασιλεύουν ο χρυσός και ο χαλκός, οι σκύλοι που δεν χάνουν κανένα θήραμα (σήμερα αποκαλούμενοι «Στέιτ Ντιπάρτμεντ», «CIA» κλπ.) και οι φαρέτρες με τα άσφαλτα βέλη (που τώρα έχουν εξελιχθεί σε πυραύλους, «πάτριοτ» και άλλα «έξυπνα όπλα»).
Αλλά και από το όνομα Τάλως (για να επιχειρήσουμε μιαν αυθαίρετη ετυμολογία) ίσως να βγαίνει η λέξη «τάληρο», απ’ όπου προέρχεται το δολλάριο, το ιερό των ιερών του αμερικανικού Ολύμπου…
ΣΥΝΕΠΕΙΣ, λοιπόν, με την παλιά μυθολογία, οι σύγχρονοι ευρωαμερικανοί Αίσωποι, την προεκτείνουν και την βελτιώνουν ούτω πως:
Α) Αφού λένε η Τουρκία κατάγεται απ’ τον Ερμή και τη Σελήνη-Ευρώπη, και αφού της ανήκουν εσαεί οι ευρωτόποι που αναφέραμε, δεν χωράει αμφιβολία πως κι η ίδια «ανήκει στην Ευρώπη», πως έχει δεσμούς αίματος μ’ αυτήν ακατάλυτους. (Εστω κι αν οι μοναδικοί εξ αίματος δεσμοί τους είναι τ’ αρίφνητα αίματα των ευρωπαϊκών και όχι μόνο λαών, που έχουν χύσει οι Οσμανλήδες στους αιώνες των εκπολιτιστικών ρεσάλτων τους κατά της δικής μας και άλλων ηπείρων). Γι’ αυτό, και οι τιτάνες της «νέας ηπείρου» πιέζουν ανένδοτα την Ε.Ε. όχι μόνο να δεχθεί την Αγκυρα στις αγκάλες της, αλλά και να την παρακαλέσει να καταδεχθεί να υποβάλει υποψηφιότητα στην Ενωση! «Noblesse Oblige», που λένε οι αβανταδόροι της Τουρκίας Γάλλοι… «η ευγένεια υποχρεώνει» και η πάρα-ευγένεια εξαχρειώνει…
Β) Δικαιολογημένη είναι προσθέτουν και η απληστία της Αγκυρας, αφού και ο παπούς Ερμής κατεχόταν από ακόρεστη βουλιμία. Ερωτική εκείνος, χρηματική ετούτη. Κι όπως ο φτεροπόδης θεός είχε σαγηνεύσει καν και καν κοπελούδες την Πολυμήλη, την Εριφύλη και Σία , έτσι και τα ξεφτέρια της Αγκυρας έχουν γοητεύσει του κόσμου τις πολύφερνες νύμφες και, προπάντων, τις πολύφυλες ηνωμένες πολιτείες. «Κερδώος» ο προ-προ-πρόγονος, κερδολαγνοτάτη η τρισ-τρισ-τρισεγγόνα…
Γ) Ασσος στις διαπραγματεύσεις, στις δημόσιες σχέσεις, στην τέχνη του (παραπλανητικού) λόγου, ο Ερμής παρουσίαζε το μαύρο άσπρο, το άδικο δίκιο, και «τύλιγε» τους πάντες. Ασσος, και σ’ αυτά, η Τουρκία, παρουσιάζεται (και την παρουσιάζουν οι προστάτες της) σαν παλλάδιο της δημοκρατίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και του Τύπου. Αν, τώρα, χάρη σ’ αυτές τις μαεστρίες της, μυριάδες ξένοι και δικοί της υπήκοοι έχουν μετασταθμεύσει στον άλλο κόσμο, φταίει, και σ’ αυτό, ο πολυτεχνίτης Ερμής, που, ανάμεσα στ’ άλλα, ήταν και «ψυχοπομπός», «νεκροπομπός», ήγουν οδηγούσε δικαίους και αδίκους στου Αδη «τα βουβά παλάτια»…
Δ) Τέλος, το «όραμα» για ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για ηγεμονία από την Αδριατική ως την Κίνα, το χρωστάει, κι αυτό, η Τουρκία στον πολυώνυμο Ερμή, που είχε και το επώνυμο «ηγεμόνιος». Εκείνος, βέβαια, λεγόταν έτσι επειδή οδηγούσε τους οδοιπόρους και ταξιδιώτες στον δρόμο τους («ηγούμενος αυτών») ή παραστεκόταν σε ήρωες (Περσέα, Οδυσσέα κ.ά.) που πάλευαν με λογής-λογής τέρατα. Ε, οι εξελίξεις επιβάλλουν και κάποιες μυθο-αλλαγές, οπότε οι «ηγεμόνιοι» της Αγκυρας γίνονται, αυτοί, Μέδουσες ανθρωποβόρες, μανιασμένοι Κέρβεροι ή/και χοιρο-ποιές Κίρκες…
Ε) Και τέλος του τέλους. Στις συγγένειες των ΗΠΑ με τον Ερμή και την Ευρώπη, οι συγκαιρινοί μας Αίσωποι πρόσθεσαν άλλη μια: την ιδιότητα του πρώτου ως «ονειροπομπού», ως «ηγήτορος ονείρων», που αποκοίμιζε τους ανθρώπους και τους έφερνε όνειρα παρήγορα. Την σήμερον ημέραν, οι αμερικανοί Ερμήδες ηγούνται του λεγόμενου «αμερικανικού» ονείρου. Και τόσο οι αυτόχθονες όσο και οι ετερόχθονες ξέρουν πια, το όνειρο αυτό τι σημαίνει, πώς κοιμίζει και πώς παγιδεύει…
Στους αναγνώστες επαφίεται η επιλογή ανάμεσα στην παλιά και τη νέα μυθολογία, και τις ευνόητες αυτών συνέπειες…
