Είναι γνωστό ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». Δυστυχώς αυτό ισχύει και για την κατάργηση της μονιμότητας. H κατάργηση της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ αλλά και στο Δημόσιο γενικότερα δεν είναι απλώς ορθή πολιτική, είναι και κοινωνικό ζητούμενο.
Το ζήτημα όμως είναι πώςόταν καταργείς τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων πρέπει ταυτόχρονα να θεσπίσεις αξιοκρατικά κριτήρια για την αξιολόγησή τους. Ο δημόσιος τομέας δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση που θέλει να κρατήσει τους καλύτερους ώστε να μεγιστοποιήσει την αξία και τα κέρδη της. Ο δημόσιος τομέας είναι κομματικό τσιφλίκι κάθε κυβέρνησης. Και έτσι παραμένει ακόμη και σήμερα. Το μόνο που προστάτευε τους δημοσίους υπαλλήλους από τις αλλαγές των κυβερνήσεων ήταν ότι δεν υπήρχε το διευθυντικό δικαίωμα της απόλυσης. Μην ξεχνάμε ότι η πλατεία Κλαυθμώνος πήρε το όνομά της από τους δημοσίους υπαλλήλους που έκλαιγαν κάτω από το υπουργείο Εσωτερικών όποτε άλλαζε η κυβέρνηση και τους απέλυαν. Τώρα που θεσπίζεται το διευθυντικό δικαίωμα απόλυσης κάθε γαλάζιος ή πράσινος διευθυντής θα μπορεί να απολύει κάθε πράσινο ή γαλάζιο υπάλληλο, αντιστοίχως. Πρώτο λοιπόν ζητούμενο τα κριτήρια αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Δεύτερον, οι διοικήσεις. Αν οι ΔΕΚΟ ήταν ανεξάρτητες, ενδεχομένως οι διοικήσεις τους να μην υπέκυπταν στις πιέσεις των πολιτικών για προσλήψεις και απολύσεις. Ωστόσο δεν είναι. Ο κ. Βουρλούμης, ο οποίος είναι άνθρωπος της αγοράς, παρά ταύτα από την κυβέρνηση διορίστηκε. Και αν θέλει η κυβέρνηση να τον αλλάξει, το κάνει εν μια νυκτί. H ψευδαίσθηση των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ και των ανεξάρτητων διοικήσεων δεν πρέπει να εμποδίζει τους προβληματισμούς σχετικά με τη δυνατότητα και τη διάθεση ελέγχου της πολιτικής ηγεσίας επί των διοικήσεων.
Αν λοιπόν δεν εξασφαλισθεί ένα σύστημα αντικειμενικής αξιολόγησης των υπαλλήλων και αν δεν ιδιωτικοποιηθούν πλήρως οι ΔΕΚΟ ώστε να εξασφαλισθεί η μη κομματική διοίκησή τους, η κατάργηση της μονιμότητας όχι μόνο δεν είναι ορθή, αλλά είναι και πολύ επικίνδυνη. Και δυστυχώς σήμερα καμία διασφάλιση δεν υπάρχει.
