Μια φορά κι έναν καιρό στο φάιναλ φορ

Τα φάιναλ φορ του μπάσκετ μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές. Σαν ένα παραμύθι που θα το διηγούνται κάποτε οι ένδοξοι παππούδες στα εγγόνια τους, νοσταλγώντας τις όμορφες αλλά και τις άσχημες στιγμές. Τις πρώτες επειδή απλούστατα είναι όμορφες και τις δεύτερες διότι, μολονότι άσχημες, θα τους θυμίζουν τα νιάτα τους.

Οι 12 ελληνικές παρουσίες σε εννέα από τις 11 διοργανώσεις από το 1988, οπότε η FIBA επανέφερε το σύστημα που είχε εφαρμόσει πριν από 20 χρόνια, και τα δύο τρόπαια που κουβάλησαν εν χορδαίς και οργάνοις το 1996 ο Παναθηναϊκός από το Παρίσι και το 1997 ο Ολυμπιακός από τη Ρώμη γράφουν την ιστορία, αλλά όχι όλη την ιστορία. Πέρα από τους αγώνες, τους τελικούς, τα κύπελλα, τους μεγάλους ήρωες και τους αποδιοπομπαίους τράγους, τα φάιναλ φορ θα κρύβουν πάντα μια γοητεία πίσω από τις κουίντες, γραμμένη από περιστατικά και κουβέντες που έμειναν καταχωνιασμένα ή δεν έγιναν ποτέ πρωτοσέλιδα. Και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, την ώρα που κάποια ομάδα, καλή ώρα ο Ολυμπιακός, μαζί με τα καραβάνια των οπαδών της θα βρίσκεται καθ’ οδόν προς μία ακόμη ευρωπαϊκή πόλη και το κύπελλο θα λαμπυρίζει μπροστά τους, αυτές οι ιστορίες θα ανασύρονται στην επιφάνεια και θα γίνονται το «αλατοπίπερο» που θα νοστιμίζει τα… ξερά κατεβατά από αριθμούς, ομάδες και σκόρερ. 1988 Γάνδη ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Τρέισερ Μιλάνο, 2. Μακάμπι, 3. Παρτιζάν Βελιγραδίου, 4. Αρης

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Τα τσάρτερ της χαράς», έκφραση που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να περιγράψει τα καραβάνια των οπαδών του Αρη οι οποίοι ακολούθησαν την ομάδα στη Γάνδη.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Μπομπ Μακ Αντου με 64 πόντους (39+25) σε δύο αγώνες ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν μια ομάδα για να κατακτήσει τον ευρωπαϊκό τίτλο. Ενας παίκτης βγαλμένος από το μουσείο του ΝΒΑ.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Τον ρόλο αυτό, σε πείσμα των αριθμών, απέδωσε μετά τον ημιτελικό Αρη – Τρέισερ ο Γιάννης Ιωαννίδης στον Λευτέρη Σούμποτιτς, εξ ου και η οργίλη αντίδραση μέσα στα αποδυτήρια: «Εγώ δεν μπορώ να ρυθμίσω το χέρι σου!».

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο προπονητής της Τρέισερ Φράνκο Καζαλίνι, που από τότε τον ξέχασε και η… μάνα του!

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η συγκλονιστική παρουσία των οπαδών του Αρη.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Δεν ήταν τόσο κακό που το ξενοδοχείο «Auberge du Pecheur» στο οποίο κατέλυσε η αποστολή του Αρη είχε για θυρεό μια μαύρη γάτα. Το κακό ήταν ότι το ανακάλυψε κατόπιν εορτής, το πρωί της αναχώρησης, ο τότε δαιμόνιος «Ρεπόρτερ», νυν βουλευτής Γιώργος Λιάνης. Ακόμη κυνηγάει ο «ξανθός» τον έφορο της ομάδας Φάνη Ταρνατώρο, που δεν το πήρε χαμπάρι ενωρίτερα.

Η ΓΚΑΦΑ: Η… χαζή, όπως αποδείχθηκε, ιδέα του Βουγιόσεβιτς να βάλει τον γίγαντα Βλάντε Ντίβατς να μαρκάρει τον κοντοπίθαρο Γουίλι Σιμς στον ημιτελικό Μακάμπι – Παρτιζάν.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Γιατί δεν έπαιξε ο Ρωμανίδης;

Η ΑΤΑΚΑ: «Εγώ είμαι… βουλγάρικο κεφάλι και πιστεύω ότι έπραξα τα δέοντα. Ξεφωνίστε με όσο θέλετε, γιατί αυτή την ευκαιρία την έχετε μία φορά τον χρόνο». Η απάντηση του Γιάννη Ιωαννίδη στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, κατά την επιστροφή της αποστολής στη Θεσσαλονίκη.

1989 Μόναχο ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ, 2. Μακάμπι Τελ Αβίβ, 3. Αρης, 4. Μπαρτσελόνα

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Βεβαίως», η λέξη που έκανε διάσημο ένα δαιμόνιο έλληνα έμπορο από την Αμβέρσα, ονόματι Κώστα, ο οποίος μετέφερε το μαγαζί του στο σαλόνι του ξενοδοχείου «Hilton» και πουλούσε μισοτιμής ηλεκτρονικά είδη, διαταράσσοντας την ηρεμία της ομάδας. Από την απομόνωση της Γάνδης στην ασυδοσία του Μονάχου…

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Τόνι Κούκοτς, το τρομερό παιδί του Σπλιτ, παρουσίασε την «Κουκοτσιάδα Νο 2», οκτώ μήνες μετά την πρώτη εμφάνισή της στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων του Μπόρμιο.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έπεσε στην παγίδα του Μαγκί, ήλθαν στα χέρια, διεκόπη ο ημιτελικός για λίγα λεπτά και ο Αρης έχασε τον ρυθμό του και την πρόκριση στον τελικό.

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο Ζόραν Σρετένοβιτς, για την καταπληκτική άμυνά του απέναντι στον Τζάμσι, στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε ο Αρης να κατακτήσει την «κούπα».

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Η άμεση ανταπόκριση του Γιάννη Ιωαννίδη στην πρόσκληση του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς να καθήσουν στο λόμπι του ξενοδοχείου και να αναλύσουν τα συστήματα της Μακάμπι, με διερμηνέα τον Σούμποτιτς.

Η ΓΚΑΦΑ: Η απόφαση του Αρη να συμπεριλάβει στην αποστολή ένα δάσκαλο πολεμικών τεχνών, τον Κώστα Ραφαηλίδη, για να μυήσει τους παίκτες στα μυστικά της αυτοσυγκέντρωσης. Το κόλπο δεν έπιασε στον ημιτελικό και ο καραφλός δάσκαλος με την… αλογοουρά έφυγε την άλλη ημέρα το πρωί.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορούσε μια ομάδα να πάρει το τρόπαιο με σέντερ τον Γκρεγκ – «Μάμα» Γουίλτζερ.

Η ΑΤΑΚΑ: «Dear Lubo, this is your last chance», προειδοποίηση την οποία θρυλείται ότι έδωσε ο τότε «εξ απορρήτων» του Στάνκοβιτς, Ντέιβιντ Τέρνερ, προς τον πρώτο διαιτητή του τελικού ­ νυν «δεξί χέρι» του γενικού γραμματέα της FIBA ­ Λιούμπομιρ Κότλεμπα. Ο νοών νοείτω, πάντως ο σλοβάκος διαιτητής εννόησε αυτό που έπρεπε…

1990 Σαραγόσα ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ, 2. Μπαρτσελόνα, 3. Λιμόζ, 4. Αρης

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Κωνσταντινίδης», ο ταξιδιωτικός πράκτωρ, τον οποίο καθύβριζαν οι οπαδοί του Αρη επειδή τους άφησε χωρίς ξενοδοχείο και εισιτήρια των αγώνων. Το σύνθημα με τα δύο… κοσμητικά επίθετα και το επώνυμό του δονούσε τέσσερις ημέρες όλη την πόλη…

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Ντίνο Ράτζα όχι μόνο οδήγησε τη Γιουγκοπλάστικα στον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο της, αλλά πήρε και το κλειδί για να ανοίξει το… θησαυροφυλάκιο του Γκαρντίνι στη Μεσατζέρο Ρόμα.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Αΐτο Ρενέσες, ο προπονητής της Μπαρτσελόνα, σε πρώτη προβολή. Το έργο αυτό έμελλε να το ξαναδούμε πολλές φορές στο μέλλον.

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο Φεράν Μαρτίνεθ βρήκε αφύλακτη τη διάβαση στην άμυνα του Αρη και έκανε πάρτι στον ημιτελικό με 21 πόντους.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η τριπλέτα Γκάλη – Γιαννάκη – Μάικ Τζόουνς.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Η πράξη λατρείας, αφοσίωσης και… τρέλας των οπαδών του Αρη, οι οποίοι ξάπλωσαν στον δρόμο την ώρα που έφευγε το πούλμαν της ομάδας από το ξενοδοχείο «Melia». Το αποτέλεσμα; Οι μεν παίκτες έβαλαν τα κλάματα, οι δε έφιπποι αστυνομικοί έβγαλαν τα κλομπ και άρχισαν να βαράνε στο… ψαχνό.

Η ΓΚΑΦΑ: Η φάρσα ότι τάχα βρέθηκε ντοπαρισμένος στον ημιτελικό με τον Αρη ο σέντερ της Μπαρτσελόνα Ντέιβιντ Γουντ. Κάποιοι «τσίμπησαν» και το έκαναν πρωτοσέλιδο.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι αυτή η Γιουγκοπλάστικα η καλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα όλων των εποχών;

Η ΑΤΑΚΑ: «Ως εδώ ήταν ο Αρης για μένα. Απόψε εγώ τελείωσα…». Η απειλή που εκτόξευσε ο Νίκος Γκάλης προς τον κόσμο, λίγα λεπτά μετά τη λήξη του αγώνα με τη Λιμόζ. Η πραγματοποίησή της, χωρίς πάντως να είναι αποκλειστική επιλογή του Γκάλη, ήλθε δύο χρόνια αργότερα.

1991 Παρίσι ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Ποπ 84 Σπλιτ, 2. Μπαρτσελόνα, 3. Μακάμπι Τελ Αβίβ, 4. Σκαβολίνι Πέζαρο

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Πλάβι» ως ένδειξη αναγνώρισης της μεγάλης γιουγκοσλαβικής σχολής.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Ζόραν Σάβιτς, ένας πρώην τερματοφύλακας της Ζένιτσα, έκανε όργια στο «περσί» και με 52 πόντους σε δύο αγώνες ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του φάιναλ φορ, αλλά αδικήθηκε κατάφωρα στην ψηφοφορία για την ανάδειξη του MVP, τίτλος που ελέω… μάρκετινγκ απονεμήθηκε στον Κούκοτς.

Ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς επέστρεψε δριμύτερος στον ευρωπαϊκό θρόνο κατακτώντας το δεύτερο ευρωπαϊκό τρόπαιο της καριέρας του, έπειτα από εκείνο του 1986 με την Τσιμπόνα.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς άφησε το Σπλιτ για τις ισπανικές πεσέτες και είδε τα «βλαστάρια» του να σηκώνουν το τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο. Μπροστά του μάλιστα…

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο Αϊβι Λέστερ έστειλε αδιάβαστους τους ψηλούς της Μπαρτσελόνα, κρεμιόταν σαν… τσίτα στα καρφώματα και έμεινε στην ιστορία ως ο πλέον άσημος Αμερικανός που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Εκτοτε τον αναζητούν οι γονείς του, η αδελφή του και οι λοιποί συγγενείς.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Το όνειρο των Γάλλων να κατακτήσουν ένα κύπελλο στο σπίτι τους. Ούτε καν στο φάιναλ φορ δεν έφτασαν.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Αγανακτισμένοι οπαδοί της Σκαβολίνι αποχαιρέτησαν με… ντομάτες και αβγά τους παίκτες της ομάδας τους μετά την ήττα από τη Μακάμπι στον «μικρό» τελικό.

Η ΓΚΑΦΑ: Λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του τελικού ο Τόνι Κούκοτς επιστρέφοντας στην άμυνα πέρασε μπροστά από τον πάγκο της Μπαρτσελόνα. Ο Μάλκοβιτς, ζαλισμένος από τη διαγραφόμενη ήττα και νομίζοντας ότι είναι ακόμη προπονητής στη Γιουγκοπλάστικα, του χάιδεψε τα… οπίσθια και (εξομολογήθηκε αργότερα ότι) του έδωσε και μια οδηγία στα πεταχτά!

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πόσο καλός προπονητής είναι ο δις πρωταθλητής Ευρώπης Ζέλικο Παβλίσεβιτς;

Η ΑΤΑΚΑ: «Two cups, two cups». Από εκείνο το βράδυ ο Ζε-Πα είχε έτοιμη την απάντηση σε όποιον αμφισβητούσε τις προπονητικές ικανότητές του. Αμ πώς…

1992 Κωνσταντινούπολη ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Παρτιζάν Βελιγραδίου, 2. Μπανταλόνα, 3. Φίλιπς Μιλάνου, 4. Εστουντιάντες

ΚΩΔΙΚΟΣ: «606», ο αριθμός δωματίου που είχε νοικιάσει η ΕΟΚ στο ξενοδοχείο «Hilton» για την παρουσίαση του φάιναλ φορ του 1993 και στον οποίο χρέωναν τα φαγητά τους όλοι οι Ελληνες. Η περιβόητη ατάκα του διευθυντή της ΕΟΚ Θεόδωρου Μπαλφούσια: «Μια μακαρονάδα έφαγα εδώ και τρεις ημέρες και την πληρώνω 2 εκατομμύρια δραχμές!».

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Μετά το ασύλληπτο «buzzer beater» στον τελικό, τίποτε δεν ήταν ακατόρθωτο για τον Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Εκείνο το βράδυ ο Τζόρντι Βιγιακάμπα φοβήθηκε ότι θα τον ακολουθήσει η κακή μοίρα του Σαν Επιφάνιο. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή του δύο χρόνια αργότερα στο Τελ Αβίβ και του έστειλε τον… Πάσπαλι.

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Μέσα σε οκτώ μήνες ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς όχι μόνο έγινε προπονητής, αλλά πρόλαβε να κατακτήσει και το «triple crown»: νταμπλ στη Γιουγκοσλαβία και Κύπελλο Πρωταθλητριών στην Πόλη.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Το καλύτερο παιχνίδι στη ζωή του Τόμας Τζοφρέσα.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Το θράσος του χοντρού, ατσούμπαλου και με σκισμένα παπούτσια Ζόραν Στεβάνοβιτς στο «ένας εναντίον ενός» με τον Ντάριλ Ντόουκινς, που κάποτε τον έτρεμε ολάκερο το ΝΒΑ.

Η ΓΚΑΦΑ: Η… αποστασιοποίηση του Κώστα Ρήγα από τις δύσκολες φάσεις στον ημιτελικό Παρτιζάν – Φίλιπς, του στέρησε την ευκαιρία να κάνει το «repeat» στους τελικούς.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ποιος κουτσάρισε την Παρτιζάν; Ο Ιβκοβιτς ή ο Νίκολιτς;

Η ΑΤΑΚΑ: «Κάτι μου λέει ότι θα ξαναζήσω αυτή τη στιγμή». Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποδείχθηκε προφήτης, προαναγγέλλοντας την… ανάταση των χειρών του το 1994 με την Μπανταλόνα και το 1995 με τη Ρεάλ. Οσο για την Παρτιζάν, την πήρε ο… διάβολος του πολέμου.

1993 Αθήνα ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Λιμόζ, 2. Μπενετόν Τρεβίζο, 3. ΠΑΟΚ, 4. Ρεάλ Μαδρίτης

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Stankovic + FIBA = Mafia», όπως έγραφαν στο πανό που κρέμασαν την Πέμπτη οπαδοί του ΠΑΟΚ για να «πικάρουν» το αφεντικό της παγκόσμιας ομοσπονδίας.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Τζιμ Μπιλμπά φρόντισε να ανταποδώσει την αγάπη του Μάλκοβιτς παίζοντας τον αγώνα της ζωής του στον τελικό.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Στον Μπάνε Πρέλεβιτς έλαχε ο κλήρος να κάνει το τελευταίο σουτ στον ημιτελικό ΠΑΟΚ – Μπενετόν Τρεβίζο. Ελεγαν ότι έπρεπε να το κάνει ο Λέβινγκστον. Για την ιστορία, ήταν Τρίτη και μάλιστα Μεγάλη Τρίτη και 13…

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Πέντε δευτερόλεπτα ενωρίτερα κάποιος Μαουρίτσιο Ραγκάτσι έκανε «σκόνη και θρύψαλα» το όνειρο του ΠΑΟΚ. Ολοι περίμεναν ότι θα σουτάρει ο Γιακοπίνι ή ο Κούκοτς…

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Το… βρισίδι που έριχνε ο ούτως ή άλλως αθυρόστομος Βασίλης Ζερβουδάκης (υπεύθυνος εισιτηρίων). Ο τελικός έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Οι άδειες εξέδρες στους τελικούς της Πέμπτης. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ γύρισαν στη Θεσσαλονίκη για τα… «δώδεκα ευαγγέλια».

Η ΓΚΑΦΑ: Η λανθασμένη τακτική του ΠΑΟΚ ­ ελλείψει του τραυματία (σε τροχαίο ατύχημα) Τσέκου ­ στην αντιμετώπιση του Στέφανο Ρουσκόνι που έγινε ο ήρωας του αγώνα με 23 πόντους.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Γιατί ο Ιβκοβιτς θυσίασε τον Φασούλα (22 λεπτά, 5 φάουλ) στέλνοντάς τον να μαρκάρει μακριά από το καλάθι τον Ρουσκόνι;

Η ΑΤΑΚΑ: «Απόψε πέθανε το μπάσκετ. Αν αυτό που παρουσίασε ο Μάλκοβιτς είναι το μπάσκετ του μέλλοντος, τότε εγώ θα ασχοληθώ με την… πιτσαρία μου». Το πονεμένο σχόλιο του προπονητή της Μπενετόν Πέταρ Σκάνσι στη συνέντευξη Τύπου. Εξι χρόνια αργότερα το «ξυλίκι» της Λιμόζ αποδείχθηκε ότι ήταν… προφητικό, ο Μάλκοβιτς δεν έχει ομάδα (ούτε και… πιτσαρία) και ο Σκάνσι πηγαίνει στο Μόναχο για να πάρει το τρόπαιο, το οποίο θεωρεί ότι του οφείλει η ιστορία.

1994 Τελ Αβίβ ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Μπανταλόνα, 2. Ολυμπιακός, 3. Παναθηναϊκός, 4. Μπαρτσελόνα

ΚΩΔΙΚΟΣ: Το «ζντο», που φώναξαν όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού, με προτροπή του Γιώργου Σιγάλα, μέσα στα αποδυτήρια, μπροστά στον κατάπληκτο Γιάννη Ιωαννίδη.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Η ειρωνεία της τύχης ήταν ότι τον ρόλο αυτό υποδύθηκε ένας από τους πιο… άσχημους παίκτες στην ιστορία του μπάσκετ! Ο Κόρνι Τόμπσον, με το τρίποντο που σούταρε για να μην του μείνει η μπάλα στα χέρια και ήταν γραφτό να είναι το νικητήριο.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Ως πότε αυτές οι ανασκοπήσεις θα σε πληγώνουν, βρε Ζάρκο; Αλλά, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος ο Πάσπαλι, «ήταν τέτοια η πίεση, που ήξερα προτού σουτάρω τις βολές ότι δεν θα τις βάλω!».

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Φεράν Μαρτίνεθ ξαναχτύπησε. Είδε… φως στην κορυφή της ρακέτας και μπήκε.

ΠΗΓΑΝ ΤΣΑΜΠΑ: Η μεγαλειώδης εμφάνιση του Αλεξάντερ Βολκόφ στον ημιτελικό Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού (32 πόντοι, 8 ριμπάουντ) και το εκπληκτικό πρώτο ημίχρονο του Ζάρκο Πάσπαλι στον τελικό.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Η λιποθυμία ­ απόρροια του σοκ της ήττας ­ του Μπάμπη Παπαδάκη, τον οποίο συνέφερε ο γιατρός του… Παναθηναϊκού Χρήστος Σκορδής. Στον αντίποδα οι πανηγυρισμοί του Αλβέρτη και του Οικονόμου πίσω από τη ρακέτα στη λήξη του τελικού. Ακόμη δεν τους έχουν συγχωρέσει οι Ολυμπιακοί…

Η ΓΚΑΦΑ: Ζήτησε η αποστολή του Ολυμπιακού κατά την επίσκεψή της στα Ιεροσόλυμα από τον Πατριάρχη Διόδωρο να απευθύνει μια ευχή στην ομάδα. Ο Πατριάρχης αγνοούσε ότι αντίπαλος του Ολυμπιακού στον ημιτελικό ήταν ο Παναθηναϊκός και έψαλε το «κατατρόπωσον τους βαρβάρους»! Λίγο αργότερα του σύστησαν τον μάνατζερ του Ολυμπιακού Γιάννη Γιαννάκη, τον οποίο συνεχάρη «επειδή σε ακούω τόσα χρόνια και χαίρομαι που αντέχεις και αγωνίζεσαι ακόμη». Τον είχε μπερδέψει με τον Παναγιώτη Γιαννάκη…

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πόσο ποσοστό ευθύνης φέρει για την ήττα στον τελικό ο Γιάννης Ιωαννίδης;

Η ΑΤΑΚΑ: «Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι». Η απάντηση του Γιάννη Ιωαννίδη στον Κώστα Πολίτη, ο οποίος κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου των τεσσάρων προπονητών υπενθύμισε ότι «είθισται ο ηττημένος να συγχαίρει τον νικητή και εγώ μετά τον αγώνα θα περιμένω τον Γιάννη να μου δώσει το χέρι του».

1995 Σαραγόσα ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Ρεάλ Μαδρίτης, 2. Ολυμπιακός, 3. Παναθηναϊκός, 4. Λιμόζ

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Δεν θα πάρεις κύπελλο ποτέ, ρε ξανθέ, ρε ξανθέ», που το τραγουδούσαν σε όλη τη διάρκεια του τελικού οι οπαδοί του Παναθηναϊκού για να πικάρουν τον προπονητή του Ολυμπιακού, ο οποίος έφευγε για πέμπτη φορά από το φάιναλ φορ χωρίς το λάφυρο.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Αρβιντας Σαμπόνις. Η απόλυτη υπεροχή, το παράσημο που κυνηγούσε δέκα χρόνια και η… σφραγίδα στο ήδη θεωρημένο διαβατήριό του για το ΝΒΑ.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Εντι Τζόνσον. Εκτέλεσε τον Παναθηναϊκό με μια εμφάνιση αντάξια της καριέρας του ΝΒΑ. Και 48 ώρες αργότερα, απέναντι στον Σάντος και στον Γκαρθία Κολ, δηλώθηκε στις αναζητήσεις του… Ερυθρού Σταυρού (3/14 σουτ, 9 πόντοι, 5 λάθη).

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο Μίλαν Τόμιτς για το τρίποντο με το οποίο πυροδότησε τον μηχανισμό της ανάκαμψης και τελικώς της νίκης του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η ιπποτική και ειλικρινής παραδοχή του Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου ότι «είναι καλύτερα που προκρίθηκε ο Ολυμπιακός, γιατί εμείς χωρίς τον Γιαννάκη (σ.σ.: τραυματίστηκε στο 34ο λεπτό του ημιτελικού) δεν μπορούμε να νικήσουμε τη Ρεάλ».

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Το… μπάσιμο του Ιωαννίδη και έξι παικτών του Ολυμπιακού στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού για να μάθουν από πρώτο χέρι τι έπαθε ο Οικονόμου και να δώσουν τα χέρια με τους αντιπάλους τους.

Η ΓΚΑΦΑ: Το… παραμύθι που άφησε να κυκλοφορήσει ο Παναθηναϊκός την παραμονή του «εμφυλίου» για δήθεν τραυματισμό και απουσία του πολωνού διαιτητή Βιέτσλαβ Ζιχ.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πότε θα παίξουν δύο ελληνικές ομάδες στο ίδιο φάιναλ φορ και δεν θα εξαντλήσουν τις φιλοδοξίες τους στον μεταξύ τους ημιτελικό;

Η ΑΤΑΚΑ: «Ευχαρίστως, Σωκράτη μου, μόνο που εδώ στη Σαραγόσα δεν υπάρχει κλίβανος στο μέγεθός μου για να απολυμανθώ!». Η απάντηση του πατριάρχη των φιλάθλων του Παναθηναϊκού Μπλούη Διακάκη στην πρόσκληση του προέδρου του Ολυμπιακού και παλιού καλού του φίλου Σωκράτη Κόκκαλη να επισκεφθεί το περίπτερο των «ερυθρολεύκων» στο ξενοδοχείο «Boston».

1996 Παρίσι ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Παναθηναϊκός, 2. Μπαρτσελόνα, 3. ΤΣΣΚΑ Μόσχας, 4. Ρεάλ Μαδρίτης

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Πικ νικ», αφού το σύνθημα με το οποίο κορόιδευαν τον Γουίλκινς («Ηλθες στην Ελλάδα για πικ νικ, Ντομινίκ, Ντομινίκ») έγινε η εν δυνάμει απάντηση του Αμερικανού μόλις σήκωσε στα χέρια του το τρόπαιο.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο… ανωτέρω. Χρειάστηκε να γεράσει και να περάσει τον Ατλαντικό για να κατακτήσει το πρώτο τρόπαιο της καριέρας του.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Ο Χουάν Αντόνιο Μοντέρο, που έχασε την ευκαιρία να εξαγνίσει όλες τις αμαρτίες της Μπαρτσελόνα και του Ρενέσες στο τελευταίο λέι απ.

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Θέλει και ρώτημα; Ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, που ξαναέβαλε το χέρι (του Θεού, όπως είπε και ο Μαραντόνα το 1986 στο Μεξικό) και μετά τον Ρέμπρατσα κατέβασε τον… γενικό και στον Μοντέρο. Στον τελικό ο ψηλός δεν έβαλε ούτε μισό πόντο, αλλά η τάπα άξιζε για 100!

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η μεγαλύτερη και ίσως η τελευταία ευκαιρία της Μπαρτσελόνα να πάρει αυτό το κύπελλο.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Τόσο οργανωμένοι ήταν οι Γάλλοι που ο Κόρφας και ο Βράνκοβιτς ταξίδεψαν όρθιοι σε ένα μικρό και στενό λεωφορείο από το Ορλί ως το ξενοδοχείο!

Η ΓΚΑΦΑ: Τα τέσσερα συνεχόμενα λάθη της γραμματείας και των διαιτητών στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα. Φαύλος κύκλος…

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είδε ή δεν είδε ο Ντοριζόν;

Η ΑΤΑΚΑ: «Αφού η Μπαρτσελόνα δηλώνει ότι είναι η ηθική νικήτρια του τελικού, τότε γιατί δεν δίνει το πριμ του κυπέλλου στους παίκτες της;». Η απορία που… σκοτώνει από τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, μετά τις διαμαρτυρίες των Καταλανών και τη συγγνώμη που τους ζήτησε εμμέσως η FIBA.

1997 Ρώμη ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Ολυμπιακός, 2. Μπαρτσελόνα, 3. Ολύμπια Λιουμπλιάνα, 4. Βιλερμπάν

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Οστια», το όνομα του παραθαλάσσιου προαστίου της Ρώμης, όπου πήγε όλη η ομάδα γιά να χαλαρώσει το πρωί του τελικού. Οι παίκτες ακροβολίσθηκαν στην παραλία και έκαναν διαγωνισμό ποιος θα πετάξει πιο μακριά τα βότσαλα (!) ενώ ο Παπανικολάου γλίστρησε επάνω σε ένα βράχο και… τσαλαβούτησε στο νερό, γλιτώνοντας στο… τσακ το διάστρεμμα. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο η αποστολή έκανε στάση σε ένα λούνα παρκ, όπου οι παίκτες ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα «απεξάρτησης» από το άγχος του κυπέλλου.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ποτέ άλλοτε ένας κοντοπίθαρος ζογκλέρ δεν μετέτρεψε ένα φάιναλ φορ σε «one man show». Με 54 πόντους στους δύο αγώνες, ο Ντέιβιντ Ρίβερς τα πήρε όλα και έφυγε. Για την ακρίβεια έφυγε μετά από δύο μήνες και πήγε στην Μπολόνια!

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Πώς είπαμε ότι τον λένε εκείνο τον προπονητή της Μπαρτσελόνα;

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: David Rivers strikes again. Απροσδόκητος, για όλους εκείνους οι οποίοι του έψαλαν τα εξ αμάξης και ζητούσαν την κεφαλήν του επί πίνακι. Για την ακρίβεια, ζητούσαν, αντ’ αυτού, την… ξυρισμένη κεφαλή του Τζόρτζεβιτς.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Η ένεση που έκανε στην ανάπαυλα του ημιχρόνου στη μέση του ο Αρτούρας Καρνισόβας, για να καταπραΰνει τους πόνους από τον τραυματισμό του στο 11ο λεπτό.

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Ο Ολυμπιακός έχανε 9-0, ο Νάκιτς αστοχούσε σε λέι απ και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς χειροκροτούσε στον πάγκο φωνάζοντας «πάμε, μπρε, δεν πειράζει».

Η ΓΚΑΦΑ: «Δεν φοβάμαι τον Ρίβερς, αλλά τους ψηλούς του Ολυμπιακού» διαλαλούσε ο Σμάγκο Σάγκαντιν ως και το μεσημέρι πριν από τον ημιτελικό. Εμ, δεν ήξερες, εμ, δεν ρώταγες;

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τι έκανε το βράδυ του τελικού ο «ξανθός»;

Η ΑΤΑΚΑ: «Ηξεραν καλά όλα τα συστήματά μας. Επαιρνα την μπάλα με το ζόρι και δεν μπορούσα να κάνω ούτε βήμα» παραδέχθηκε ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, λες και δεν ήξερε ότι ο Ιβκοβιτς τον γνωρίζει καλύτερα και από τον… πατέρα του.

1998 Βαρκελώνη ΚΑΤΑΤΑΞΗ 1. Κίντερ Μπολόνια, 2. ΑΕΚ, 3. Μπενετόν Τρεβίζο, 4. Παρτιζάν Βελιγραδίου

ΚΩΔΙΚΟΣ: «Και ξανά, ξανά βασίλισσα», όπως τραγουδούσαν οι οπαδοί της ΑΕΚ. Εφτασαν κοντά, αλλά γλίστρησαν στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θρόνο.

Ο ΩΡΑΙΟΣ: Ο Ζόραν Σάβιτς με τη συνταγή της Γιουγκοπλάστικα οδήγησε ως σύγχρονος Μωυσής την Κίντερ Μπολόνια στη γη της επαγγελίας. Υστερα άναψε το πούρο του και έβαψε πράσινα τα μαλλιά του με την μπογιά που έβγαλε από την τσάντα του ο Μπινέλι.

Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ: Αϊτο, πες αλεύρι, ο Γιάννης σε γυρεύει… Αλλά κομμένη η πλάκα: Οπως έχει πει και ο ίδιος, «στη ζωή σημασία δεν έχει το πυροτέχνημα, όπως του Καζαλίνι, αλλά η διάρκεια. Οποιος με κατηγορεί ότι έχω χάσει έξι φάιναλ φορ, ξεχνά ότι πρώτα πήγα σε έξι φάιναλ φορ και μετά τα έχασα…».

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟΣ ΗΡΩΑΣ: Ο Αλεσάντρο Αμπιο, ο οποίος όχι μόνο έπαιξε στον τελικό, παρά τον τραυματισμό του, αλλά και… ξεχαρβάλωσε το παιχνίδι της ΑΕΚ και εξουδετέρωσε τον Πρέλεβιτς.

ΠΗΓΕ ΤΣΑΜΠΑ: Το όνειρο ζωής του Κλαούντιο Κολντεμπέλα που κατάφερε με την ΑΕΚ ό,τι δεν μπόρεσε τέσσερις φορές με τη Βίρτους Μπολόνια. Αλλά πού να ήξερε ο άμοιρος ότι έπρεπε να φύγει αυτός από την Μπολόνια για να φτάσει η Βίρτους στην κορυφή…

ΤΟ ΑΠΡΟΟΠΤΟ: Ο καβγάς Ιωαννίδη – Πρέλεβιτς στα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού. Από εκείνη τη στιγμή τίποτε δεν ήταν όπως προηγουμένως στην ΑΕΚ.

Η ΓΚΑΦΑ: Ο υπερβάλλων και άδικος ζήλος της ισπανικής αστυνομίας, που έστειλε τους μισούς οπαδούς της ΑΕΚ στη φυλακή και τους άλλους μισούς στο νοσοκομείο.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορεί να νικήσει σε τελικό μια ομάδα που σημειώνει 44 πόντους σε 40 λεπτά και όταν μάλιστα ουδείς παίκτης της υπερβαίνει τους 7 πόντους;

Η ΑΤΑΚΑ: «Εχω κρατήσει το πιο μεγάλο πούρο μου για τον τελικό». Καλό το χιούμορ του προέδρου της ΑΕΚ κ. Γιάννη Φιλίππου, μόνο που ήταν γραφτό στον Αλφρέντο Κατζόλα, τον ομόλογό του στην Κίντερ, να ανάψει ένα… «Kohiba» από τη Βαρκελώνη ίσαμε την Αβάνα!