«Θέατρο εννέα και κάτι»… Τίτλος που παραπέμπει στο βραδινό ραντεβού σκηνής και πλατείας, στην ώρα έναρξης της παράστασης ή ακόμη και στη στιγμή εξόδου ύστερα από πολύωρη προετοιμασία του ηθοποιού από το καμαρίνι. H Λυδία Φωτοπούλου, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και η Μαρία Κατσιαδάκη, έχοντας κλείσει πολλά ραντεβού τη συγκεκριμένη ώρα με το κοινό και έχοντας βιώσει πολλές βραδιές την αγωνία λίγο πριν από την έξοδο στη σκηνή, αποφάσισαν να ονομάσουν έτσι τη θεατρική ομάδα που δημιούργησαν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. H συνταγή; Απλή. «Συνεργαζόμαστε πολύ καλά και κάποια στιγμή το αποφασίσαμε χωρίς φοβερή σκέψη – που χρειάζονται κάποιοι άνθρωποι για να κάνουν κάτι. Ηλθε πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο ανάλαφρα. Δημιουργήσαμε ένα σχήμα ευέλικτο μέσα από το οποίο μαθαίνουμε μια πλευρά του θεάτρου την οποία ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Είναι η πρακτική πλευρά του θεάτρου. Ποτέ δεν την είχαμε συνειδητοποιήσει. Από το πρωί ως το βράδυ ασχολούμαστε με όλα. Πράγμα κουραστικό αλλά συνάμα και πολύ γλυκό. Είναι προσωπική ανάγκη μας να ευχαριστηθούμε κάτι που κάνουμε» δηλώνουν. «Μας δίνει ενέργεια και μας γεμίζει ενθουσιασμό όλο αυτό το πράγμα. Το θέατρο στην ουσία του είναι κέφι, ένα γλέντι» τονίζει η Λυδία Φωτοπούλου.
Υποκριτικά αισθήματα
Ηδη έχουν πραγματοποιήσει μια σειρά παραστάσεων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Τώρα βρίσκονται στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης της οδού Φρυνίχου με το έργο του Αρτουρ Σνίτσλερ «Το γαϊτανάκι του έρωτα» («Reigen») στο οποίο πρωταγωνιστούν τα δύο εκ των μελών της ομάδας και συγκεκριμένα ο Λ. Γεωργακόπουλος και η Λυδία Φωτοπούλου. Το έργο παίχτηκε στα ουγγρικά στη Βουδαπέστη το 1912 και στα γερμανικά στο Βερολίνο και στη Βιέννη το 1921. Εναντίον του σπονδυλωτού αυτού έργου, το οποίο αποτελείται από δέκα ιστορίες με ερωτικό περιεχόμενο, ασκήθηκε ποινική δίωξη λόγω ασέμνου περιεχομένου αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Σνίτσλερ απαγόρευσε κάθε παράστασή του και το έργο έγινε γνωστό μόνο μέσω της γαλλικής ταινίας «La Ronde» (1950). Μόλις έληξαν τα πνευματικά του δικαιώματα, το έργο παίχτηκε σε πολλές παραστάσεις στα θέατρα όλης της Ευρώπης.
Σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές, η αναστάτωση που προκλήθηκε από το έργο οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και όχι απλά στο τολμηρό του ερωτικού θέματος. «Από τη μία είναι το ερωτικό στοιχείο και από την άλλη η υποκρισία της εποχής την οποία ο Σνίτσλερ καταγγέλλει, ενώ ταυτόχρονα ξεσκεπάζει μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Εκείνη την εποχή το να τα βάλεις με την άρχουσα τάξη που ήταν η αριστοκρατία ή με την οικογένεια και τον γάμο δεν ήταν απλή υπόθεση. Οπότε ήταν φυσικό να δημιουργηθεί σκάνδαλο. Επιπλέον όταν η συνουσία αποτελεί το κεντρικό θέμα αυτό γίνεται πιο έντονο» εξηγεί ο Λ. Γεωργακόπουλος. Τι ενώνει και τι χωρίζει τις δέκα ιστορίες του έργου; «Ο έρωτας και η συμπεριφορά των ανθρώπων, η οποία άσχετα με την κοινωνική τάξη και μόρφωση αλλάζει πριν και μετά τον έρωτα. Μετά τον έρωτα κάτι ξεφουσκώνει» υποστηρίζει η Λυδία Φωτοπούλου.
Εικαστικά η παράσταση κινείται σε κλίμα αφαιρετικό. Ενας καναπές στο κέντρο της σκηνής, ένα λιτό σκηνικό και απλά κοστούμια όλα μαρτυρούν την προσπάθεια των συντελεστών να μη χαρακτηρίσουν την εποχή. «Αν και το έργο είναι μια τοιχογραφία των κοινωνικών τάξεων του τότε, για μας η ουσία δεν ήταν το να επικεντρώσουμε σε αυτές τις τάξεις, αλλά το να αναδείξουμε την ουσία του που είναι η υποκρισία που ελλοχεύει στον ίδιο μας τον εαυτό. Οι περισσότεροι ήρωες λένε “σ’ αγαπώ” αλλά δεν το εννοούν και οι ίδιοι μένουν σαστισμένοι από το πόσο άδειες ήταν οι συμπεριφορές τους. Είναι έργο που δείχνει ανθρώπους που υποκρίνονται το αίσθημα που εξομολογούνταν το οποίο δεν υπάρχει μετά. H ερωτική πράξη λειτουργεί αποκαλυπτικά» εξομολογείται η πρωταγωνίστρια.
Τηλεόραση και θέατρο
H συζήτηση ολοκληρώνεται με μία δυσάρεστη διαπίστωση. Τη συρρίκνωση του θεατρικού κοινού και την αλλοίωση του θεατρικού χώρου. Αιτίες; Πολλές. Σύμφωνα και με τους δύο πρωταγωνιστές, καθοριστικός παράγοντας είναι σίγουρα η τηλεόραση. H Λυδία Φωτοπούλου, έχοντας διανύσει μεγάλο μέρος της διαδρομής της στη Θεσσαλονίκη, συμπεραίνει πως «έχουν κάπως αλλάξει τα πράγματα στη Θεσσαλονίκη. Το καθαρόαιμα θεατρόφιλο κοινό που έτρεχε στις παραστάσεις έχει συρρικνωθεί. Εχει μπλεχτεί πολύ η τηλεόραση και το θέατρο. Σίγουρα φταίμε κι εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου, αλλά φταίει και η τηλεόραση». Και ο Λ. Γεωργακόπουλος από την πλευρά του πιστεύει ότι «ζούμε σε μία εποχή αδιαφορίας καθισμένοι στον καναπέ μας και αλλάζοντας τα κανάλια γεμίζοντας το κεφάλι μας με πληροφορίες του τύπου τι έκανε ο τάδε και ο δείνα. Και το χειρότερο; Οι άνθρωποι που δεν σε ξέρουν από την τηλεόραση και δεν σε έχουν δει εκεί, σου μεταφέρουν την εικόνα του αποτυχημένου. Ωστόσο, κύκλος είναι και γυρίζει…».
H παράσταση του έργου του Αρτουρ Σνίτσλερ «Το γαϊτανάκι του έρωτα» παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου. Σκηνοθετούν και πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος και Λυδία Φωτοπούλου. Σκηνικά – κοστούμια Ντόρα Λελούδα, κίνηση Αμάλια Μπένετ, μουσική επιμέλεια Δημήτρης Χασιούρας, φωτισμοί Γιώργος Ταρκάσης.
