Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Τελικά, δεν ήταν και τίποτε σπουδαίο. Από τους έντεκα κυβερνητικούς βουλευτές παραπέμπονται οι τέσσερις και αυτοί, όπως είπε ο Πρωθυπουργός, «θα εξεταστούν περαιτέρω για απλά πλημμελήματα». Δηλαδή ασήμαντα. Ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα; Να τονιστεί η ασημαντότητα με μια σειρά από υποκοριστικά έτσι όπως έχει πλημμυρίσει η χρήση τους την καθημερινότητά μας. Πώς μας ρωτάνε εάν θα πληρώσουμε με «καρτούλα» ή εάν θέλουμε «αποδειξούλα»; Ετσι και εδώ. Δεν μιλάμε παρά για μια «διωξούλα» και για κάποια «παραβασούλα». Μικρά πράγματα. Και – κυρίως – απλά. Ακόμη και εάν για αυτά τα πλημμελήματα, τα απλά και ασήμαντα, η ανώτατη ποινή που προβλέπεται είναι τα πέντε χρόνια. Ή μήπως «χρονάκια»;
Στη γλώσσα συμβαίνει κάποια υποκοριστικά να απομακρύνονται σημασιολογικά από τη μητρική τους λέξη και στο τέλος να αυτονομούνται πλήρως. Το γλωσσολογικό αυτό φαινόμενο έχει ονομαστεί από τους ειδικούς «λεξικοποίηση». Το «πλακάκι» είναι ένα κλασικό παράδειγμα λεξικοποιημένου υποκοριστικού διότι πλέον δεν νοείται ως «μικρή πλάκα» αλλά ως ανεξάρτητο οικοδομικό υλικό. Από την άλλη, δεν είναι σαφές με ποιον τρόπο ακριβώς έχει συνδεθεί με αυτή την αυτονόμηση η έκφραση «τα έκαναν πλακάκια», που σημαίνει ότι κάποιοι συμφώνησαν σε κάτι παρασκηνιακά και συνήθως με αδιαφανή τρόπο. Η αίσθηση πάντως ότι η δημόσια ζωή σήμερα είναι γεμάτη από τέτοιου είδους συμφωνίες παραμένει ισχυρή. Και λέγεται «διαφθορά».
Η χώρα – αν έφυγε ποτέ – δείχνει να επιστρέφει σε αυτό το δυσώδες παρελθόν το οποίο υποδείχθηκε ως μία από τις βασικές αιτίες της ελληνικής χρεοκοπίας και όπου βουτάει κανείς σήμερα κρατώντας τη μύτη του. Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, και αφού ο επικεφαλής της πολιτικής δύναμης που προσπορίστηκε το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» την έπεσε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ανακυκλώνονται και πάλι τα παλιά υλικά – μεταξύ άλλων, τα «πλακάκια» της ιδιωματικής έκφρασης.
Σε ποια Ευρώπη θα μέναμε ακριβώς; Οπως φαίνεται, όχι σε εκείνη την ιδεατή όπου οι θεσμοί λειτουργούν ανεξάρτητα και η πολιτική εξουσία δεν ανακατεύεται στις υποθέσεις του κράτους δικαίου. Αλλά σε μια Ευρώπη βολική, μια Ευρώπη α λα γκρέκα, όπου δικαστική έρευνα σημαίνει πολιτική δίωξη και ό,τι προέρχεται από τις Βρυξέλλες και δεν αρέσει κρίνεται από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ως «εμπλοκή στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό».
Υπουργός που έπιασε το νόημα εμφανίστηκε ως επισπεύδων στα τηλεοπτικά στούντιο: «Για να ρίξετε τον Μητσοτάκη, είστε ξενόδουλοι» είπε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Ξενόδουλοι; Να τοι και οι «γερμανοτσολιάδες», οι «Κουίσλιγκ» και οι «εθνοπροδότες». Ηρθε η ώρα για να επιστρέψουν και αυτοί στον δημόσιο διάλογο. Μα δεν υποτίθεται πως είχαν διαγραφεί από το πολιτικό λεξιλόγιο ακριβώς επειδή είχαμε πληρώσει πολύ ακριβά για να καταλάβουμε και να μάθουμε; Δεν υποτίθεται πως το πολιτικό σύστημα θα έπαυε να ανακυκλώνεται αδιάκοπα εναλλάσσοντας τους ρόλους ανάμεσα σε ιππότες που κρατούν τη ρομφαία της κάθαρσης και κλέφτες; Πώς το οδυνηρό μάθημα θα μεταβολιζόταν σε μια ευρωπαϊκού τύπου κανονικότητα;
Τίποτε από αυτά τα ωραία και λαμπερά δεν συνέβη. Η ικανότητα και αυτής της κυβέρνησης εξαντλήθηκε σε αυτό που ήξεραν να κάνουν πλήθος από παλαιότερες. Ας παίξουμε με την ημερομηνία των εκλογών σαν να είναι οι κάλπες επιτραπέζιο με ζάρια – «άνοιξη του ’27» όπως επιμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή «27 Σεπτεμβρίου» επειδή ο ίδιος περιοδεύει αδιαλείπτως καλώντας μονίμως σε «εκλογική ετοιμότητα»; Ας παίξουμε και ξύλο με τους «ξενόδουλους» και τις «Ρουμάνες» – «Λέγε, είσαι με τον Αρειο Πάγο ή με την Κοβέσι;» που ρώτησε και ο επισπεύδων.
Το κόλπο δεν είναι άγνωστο στην Πολιτική Επιστήμη. Οπως λέει σήμερα στο «Βήμα» και τη Μαριλίζα Αναστασοπούλου ο Μπράντον Ρότινγκχαους, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον και μελετητής του φαινομένου, «η πολιτική πόλωση δημιουργεί ανοσία στην κρατική διαφθορά». Τι μένει; Να σκύψει πάνω από το φαινόμενο και η Γλωσσολογία. Διχασμός βάναυσος και ματωμένος; Οχι, «διχασμούλης». Αλλος ένας. Τόσο «απλός» σαν πλημμέλημα.
