Αν το ζητούμενο αυτές τις ημέρες είναι η συναίνεση και η ομοθυμία σε σχέση με τη στάση της χώρας έναντι του πολέμου που χτυπάει πια την πόρτα μας, οι εξετάσεις που έδωσε το πολιτικό σύστημα έως τώρα είναι κάτω από τη βάση. Με εξαίρεση ίσως το ΠαΣοΚ, που επέδειξε θεσμική ωριμότητα και αποφάσισε να συμπεριφερθεί με τον μόνο τρόπο που ταιριάζει σε ένα κόμμα το οποίο διοίκησε τη χώρα για περισσότερο από 21 χρόνια, τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, και δυστυχώς τα κόμματα του λεγομένου «δημοκρατικού τόξου», εγκλωβίστηκαν σε μια στείρα στάση, που δεν παράγει παρά μόνο άρνηση.
Την έχει ανάγκη αυτή την ώρα την άρνηση η χώρα; Δεν την έχει. Εκείνο που έχει ανάγκη είναι να είναι μονοιασμένη, όρος απαράβατος ώστε αν χρειαστεί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά οτιδήποτε φτάσει στα μέρη μας, ως απότοκο της άγριας σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και επαναλαμβάνω όχι το ΠαΣοΚ, είτε δεν ανέγνωσαν σωστά τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο είτε έκλεισαν τα μάτια μπροστά στα προφανή, η ουσία είναι ότι βρέθηκαν να αναζητούν ψύλλους στ’ άχυρα των κυβερνητικών πρωτοβουλιών, προκειμένου να στηρίξουν την άχαρη στάση να στήνονται απέναντι και να πετροβολούν τον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.
Με απίθανες δολιχοδρομίες και επιχειρήματα επιπέδου επαρχιακού καφενείου, βρέθηκαν να αντιπαρατίθενται «εν ου παικτοίς» με την κυβέρνηση και να υποστηρίζουν ψεκασμένες θεωρίες και ισχυρισμούς αυταπόδεικτα άκυρους. Βρέθηκε ας πούμε επικεφαλής κόμματος (ο κ. Κουτσούμπας του ΚΚΕ) να «ενημερώνει» εκτός Βουλής, στο Περιστύλιο του Κοινοβουλίου, δημοσιογράφους περί της αποκλειστικής πληροφορίας που διέθετε και σύμφωνα με την οποία στις αρχές της εβδομάδας, εκτός των δυο ιρανικών drones που έπεσαν στη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου, υπήρχαν και άλλα δύο drones τα οποία είχαν λέει κατεύθυνση τη βάση της Σούδας, και άρα δεν είναι αργά που ο πόλεμος θα φτάσει στην αυλή μας.
Το γεγονός ότι από καμία πηγή δεν επιβεβαιώθηκε ο ισχυρισμός του ΓΓ του ΚΚΕ, ελάχιστη σημασία έχει. Σημασία έχει το γεγονός ότι η αναφορά αυτή ήρθε ως συνέχεια… πορείας στην αμερικανική πρεσβεία, με τον κ. Κουτσούμπα επικεφαλής, οπαδών του ΚΚΕ για να διαμαρτυρηθούν για την αμερικανική επέμβαση στο Ιράν!
Θα ήταν άδικο όμως να περιορίσει κανείς την κριτική στη στάση του ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικά ο πρόεδρός του κ. Φάμελλος, μπορεί να μην ανέφεραν εικοτολογίες και ψεκασμένες θεωρίες σχετικά με τον πόλεμο και τη στάση της χώρας απέναντι σε αυτόν, ωστόσο η συνολικά αρνητική τους θέση απέναντι στην αποστολή αεροσκαφών και φρεγατών προς προστασία της Κύπρου, μοιραία εντάσσει το κόμμα σε αυτό το μέτωπο της άρνησης. Οπως βεβαίως, ξεχωριστή θέση διατηρεί εκεί η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθέριας Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κ. Βελόπουλος και ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς Αλ. Χαρίτσης.
Θεωρώ πως έχει ενδιαφέρον γιατί επιλέγουν αυτή τη στάση. Διότι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί απολογούνται σε ένα ακροατήριο το οποίο τους τραβάει διαρκώς από το μανίκι. Εξαιρουμένου του κ. Βελόπουλου (που δυνητικά δίνει εξετάσεις στους ενοίκους της δεξιάς πολυκατοικίας που διεκδικούν τη φθορά που έχει από τα δεξιά του ο κ. Μητσοτάκης), οι υπόλοιποι απολογούνται σε ένα παρδαλό πλήθος, το οποίο είναι έτοιμο να διαδηλώσει υπέρ των μουλάδων κι ας καταδυναστεύουν δεκαετίες τώρα τον ιρανικό λαό. Οπως προηγουμένως διαδήλωναν υπέρ του Μαδούρο και νωρίτερα υπέρ της Χαμάς, που έβλεπαν την Ουκρανία ως εχθρό επειδή δεν υποτάχθηκε στη Ρωσία, και ούτω καθεξής.
Δυστυχώς, η σχέση αυτών των κομμάτων με το συγκεκριμένο ακροατήριο εξελίσσεται σε μια βάναυση ομηρεία, από την οποία δεν υπάρχει ούτε τρόπος ούτε ο χρόνος για να απαλλαγούν. Το δυστύχημα γι’ αυτούς είναι πως αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η πραγματική ζωή είναι έξω και πέρα από το τι υποστηρίζουν ή προωθούν τα διάφορα γκρουπούσκουλα. Και πως δεν γίνεται από τη μια πλευρά να διεκδικείς μια θέση στην πολιτική σκηνή κι από την άλλη να συγχρονίζεις το βήμα σου με τις παράλογες θεωρίες που προωθούν αυτά τα σχήματα.
Εξήρα στην αρχή τη θεσμική ωριμότητα που διακρίνει τη στάση που τηρεί το ΠαΣοΚ έναντι της κρίσης. Είναι σημαντικό για τη χώρα ότι στην κρίσιμη στιγμή, που η κοινωνία απαιτεί ομοψυχία και συγκροτημένες αποφάσεις, το ΠαΣοΚ απέδειξε ότι διαχρονικά αποτελεί παράγοντα σταθερότητας. Η στάση του, και ειδικότερα η απόφαση του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ν. Ανδρουλάκη να ζητήσει επείγουσα κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, μόνο θετικά λειτούργησε για το κόμμα. Οπως και η στήριξη που παρείχε στην αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο. Διότι έπιασε το νήμα του «Βυθίσατε το Χόρα» του Ανδρέα Παπανδρέου. Και ανέτρεψε θεαματικά όλη εκείνη την κίτρινη προπαγάνδα του Μεγάρου Μαξίμου, ότι είναι παρακολούθημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
