Σταμάτης Ν Αλαχιώτης

Η παγκόσμια μονοθεματική σκηνή του έργου: «Πανικός με τον κορωνοϊό-φονιά!» παρακολουθείται καθημερινά με τρόμο από θεατές και ειδικούς. Υπάρχουν, ωστόσο, και λιγοστοί που αρνούνται να αποδεχτούν τον πρωταγωνιστή! Είναι εκείνοι που αδιαφορούν, σαν να παρακολουθούν θέατρο του παραλόγου, που δεν το καταλαβαίνουν κι επαναστατούν. Ισως αξίζει, λοιπόν, να φωτιστεί λίγο αυτό το θέατρο με επιπλέον […]

Καλοδεχούμενος είναι κάθε φορά ο διάλογος για την Παιδεία. Απαραίτητη ωστόσο προϋπόθεση είναι να κατανοούμε το τι εννοούμε Παιδεία.

Η ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα γεγονότα, άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα, πολλά αμελητέα και μερικά πολύ σημαντικά∙ όλα να αλλάζουν κατά το μέγεθός τους τον ιστορικό βηματισμό μας.

Καθώς συνεχίζει, ακόμα, να βαθαίνει το μαχαίρι στο κόκαλο της ελληνικής κοινωνίας, με την κρίση να μετεωρίζεται

Η Ιστορία διδάσκει, και γι' αυτό διδάσκεται στα σχολεία∙ παραδειγματίζει, κι αυτός είναι ο λόγος που τιμούνται γενναία ιστορικά γεγονότα και ηρωικά πρόσωπα.

Σε μια αμερικανική κινηματογραφική ταινία ο σκηνοθέτης, για να αποτυπώσει το εθνικό παραληρηματικό μεγαλείο της χώρας του

Μπορεί, πολλές φορές, η διαφορά της σαφήνειας από την ασάφεια να είναι απροσδιόριστη αν το συζητούμενο είναι περίπλοκο.

Στα παλιά τα χρόνια, ένας πρίγκιπας ήθελε να παντρευτεί, αναζητώντας μια γυναίκα ωραιοτάτη, ηθικοτάτη και πλουσιοτάτη∙ δεν κατάφερε να παντρευτεί!

«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί».

Οι ειδικοί της κοινωνικής ψυχολογίας υποστηρίζουν ότι το πώς αντιδρούμε σε μια ισχυρή καινοτομία, τεχνολογική ή πολιτική, που μπορεί να αλλάξει

Ηθελε, λέει, να μαθαίνουν τα κορίτσια γράμματα στο Πακιστάν - σκοτώστε την. Δεν τα κατάφεραν όμως οι αδίστακτοι Ταλιμπάν∙

Η πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ ατόμων, κοινωνιών, πολιτικών, κρατών θα μπορούσε να προβληθεί στο επίπεδο ανεύρεσης επιτυχών στρατηγικών

Μειώνεται οριακά η ανεργία, μας λένε τη μια μέρα∙ αυξήθηκε οριακά η ανεργία των νέων, ακούμε την άλλη μέρα∙ και τρομάζει το ακτύπητο αυτό βασίλειο της ανεργίας.

Μπορεί το Πανεπιστήμιο Πατρών, το τρίτο σε σειρά ίδρυσης και μέγεθος, που γιορτάζει τα πενήντα του χρόνια φέτος

Μπορεί να «παραιτηθεί» μια κοινωνία; Πώς και από πού; Οταν δεν ελπίζει, όταν δεν δρα συλλογικά, όταν οι πολιτικοί της δεν παράγουν κοινωνική δικαιοσύνη;