Γιώργος Πρεβελάκης

Η Ελλάδα και πάλι αυτο-υπονομεύεται και απεμπολεί τις τεράστιες ευκαιρίες τις οποίες της προσφέρουν η Γεωγραφία, η Ιστορία και η Διασπορά της

Η σημερινή «αγνώριστη» Γαλλία πειραματίζεται μέσα σε έναν νέο παγκόσμιο μετασχηματισμό.  Η αυριανή Γαλλία ίσως θα μας παραπέμπει περισσότερο στη «γνώριμη» Γαλλία του Ντε Γκωλ.

Οι Γάλλοι ψηφοφόροι, επικουρούμενοι από το εκλογικό σύστημα και τις ad hoc κομματικές συμμαχίες των αντιπάλων, απέτρεψαν την επικράτηση της Ακροδεξιάς.

Ούτε η Γαλλίδα Μαρίν Λεπέν ούτε η Ιταλίδα Τζόρτζια Μελόνι επιδιώκουν την κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, την εγκαθίδρυση δικτατορίας και την έναρξη κατακτητικών πολέμων.

Οι φοιτητικές εξεγέρσεις, παρ' όλες τις υλικές καταστροφές που προκάλεσαν στο παρελθόν, λειτούργησαν ως παράγων ανανέωσης των κοινωνιών.

Η Ρωσία, εφόσον επιτύχει μια νίκη ή, έστω, «μη ήττα» στην Ουκρανία, θα επανέλθει επιθετικά εν ευθέτω χρόνω. Το Ιράν αναμένει την ολοκλήρωση του πυρηνικού του προγράμματος πριν επιδιώξει μια γενικευμένη αναμέτρηση με το Ισραήλ. Με κυνικά γεωστρατηγικά κριτήρια, η Δύση έχει συμφέρον να πλήξει τους δύο αντιπάλους της.

Η στάση της Ευρώπης στην κρίση της Γάζας δεν είναι ενιαία, με συνέπεια και η δράση κατά των Χούθι να δίνει εικόνα διάσπασης. Αμυντική και εξωτερική πολιτική είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

Η ουκρανική κρίση διέψευσε την πεποίθηση ότι οι πόλεμοι στην Ευρώπη έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο πόλεμος Χαμάς - Ισραήλ αναστέλλει τις ελπίδες για μια διαδικασία εξομάλυνσης στη Μέση Ανατολή.

Τριάντα και πλέον έτη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Δύση αντιμετωπίζει τις συνέπειες από τα λάθη αυτά. Η Ρωσία του Πούτιν έχει μεν εγκαταλείψει τις διεθνιστικές φιλοδοξίες τής Σοβιετικής Ενωσης· έχει, όμως, επιστρέψει στην προαιώνια  αυτοκρατορική γεωπολιτική λογική.