Μυρτώ Λοβέρδου

Κατατάσσεται στα σημαντικότερα βιβλία του 20ου αιώνα, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τον Monde: Είναι «Το ατλαζένιο γοβάκι» του Πολ Κλοντέλ που γραφόταν επί μια πενταετία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Ισπανία της εποχής της Αναγέννησης, των κατακτητικών πολέμων, ο απόλυτος, αδύνατος Έρωτας μέσα από μια θεατρική φόρμα που συνδυάζει πολλά και διαφορετικά στοιχεία. Πιστεύοντας ακράδαντα ότι το θέατρο είναι ο μόνος τόπος όπου «ο καημένος ο άνθρωπος μπορεί να γίνει για λίγες ώρες Θεός», ο Κλοντέλ υμνεί την τέχνη του παραδίδοντας στο κοινό ένα μνημιώδες έργο.

Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από τότε που η Αννα Βαγενά έφτιαξε το δικό της... «Μεταξουργείο».

«Η τάξη είναι η ευχαρίστηση της λογικής, αλλά η αταξία είναι η απόλαυση της φαντασίας» γράφει ο Πολ Κλοντέλ στο «Ατλαζένιο γοβάκι» του...

Εχει τη δύναμη να φτιάχνει κόσμους, θεατρικούς και κινηματογραφικούς, γυάλινους ή άθραυστους: ο Δημήτρης Μαυρίκιος ανήκει στους ξεχωριστούς της τέχνης του.

Εξήντα χρόνια μετά τον πρώτο «Ιππόλυτο» που ανέβασε ο Δημήτρης Ροντήρης σε μουσική Δημήτρη Μητρόπουλου στο Ηρώδειο, ο Νίκος Κουρής

Από μεταφραστής, συγγραφέας και από συγγραφέας... στην αφάνεια: Αυτό ισχύει στην περίπτωση της «Πάπισσας Ιωάννας» και του Εμμανουήλ Ροΐδη, που λόγω μετάφρασης, συγγραφέας του έργου έγινε ο μεταφραστής του, ο Λόρενς Ντάρελ.

Ο «Θείος Βάνιας» του Αντον Τσέχωφ θα ανέβει τον Δεκέμβριο του 2014 στο θέατρο Δημήτρης Χορν με τον Γιάννη Φέρτη σε σκηνοθεσία της Λίλυς Μελεμέ. Τον θίασο, που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, αποτελούν ο Γιάννης Βόγλης, ο Στέλιος Μάινας, η Αλεξία Καλτσίκη, η Ερση Μαλικένζου, η Μαρίνα Ψάλτη. Το αριστούργημα του ρώσου δραματουργού θα εγκαινιάσει […]

Εξι θέατρα ζητούν παραγωγό... Ή μήπως ένας παραγωγός ζητεί έξι θέατρα;

Ο Γιάννης Φέρτης πρωτόπαιξε στην Επίδαυρο το 1990 με το Αμφι-Θέατρο. Εκτός από τη συνεργασία του με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, δούλεψε στο αρχαίο δράμα και με τον Πέτερ Στάιν.

Καραγάτσης στη σκηνή: Το κορυφαίο μυθιστόρημα του έλληνα συγγραφέα «Η μεγάλη χίμαιρα» μεταφέρεται στη σκηνή από τον εγγονό του, Δημήτρη Τάρλοου,

Συνεργασίες με την Κίνα, την Ιαπωνία και την Κορέα έφερε στις αποσκευές του από το Πεκίνο ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος συμμετείχε, εκπροσωπώντας την πρώτη σκηνή της χώρας, στη διεθνή συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε εκεί στις αρχές του περασμένου Ιουνίου.

Υπάρχουν περιοδείες και περιοδείες.

Η Στεφανία Γουλιώτη αλλά και ο ίδιος ο σκηνοθέτης Εκτωρ Λυγίζος θα μοιραστούν τον ρόλο του Προμηθέα στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου που θα παιχθεί το Σάββατο στην Επίδαυρο.

«Ναι, είναι αλήθεια, η παράσταση κι εμείς είμαστε μέσα στο νερό. Οχι συνέχεια, αλλά παίζουμε στη Λίμνη της Βουλιαγμένης. Είμαστε ενταγμένοι στο φυσικό σκηνικό, ένας βράχος, κοφτερές πέτρες, μια εξέδρα, μια βάρκα, μια τριγωνική κατασκευή. Είναι, νομίζω, σε μεγάλη αρμονία το έργο με τον χώρο».

Μόλις χθες το βράδυ της Τρίτης, έκαναν την πρώτη πρόβα στον χώρο των πρώην φυλακών του Επταπυργίου στη Θεσσαλονίκη: Σε αυτό ακριβώς το φυσικό σκηνικό θέλησε ο σκηνοθέτης να στήσει την παράσταση του συγκεκριμένου μονολόγου με τη συγκεκριμένη ηθοποιό. Τίποτα δεν έγινε τυχαία. Όλα προετοιμάστηκαν για να γίνουν εκεί ακριβώς, έτσι ακριβώς…

Δεκαοκτώ χρόνια στο θέατρο. Πλούσιο ρεπερτόριο. Οκτώ ρόλοι στο αρχαίο δράμα, δέκα φορές στην Επίδαυρο (διπλή «Αντιγόνη» και Δίας στον «Αμφιτρύωνα»).

Την «Προξενήτρα» θα σκηνοθετήσει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (στη φωτογραφία) στη σκηνή του «Αλίκη» τον προσεχή χειμώνα.

Δεκαοκτώ χρόνια στο θέατρο. Πλούσιο ρεπερτόριο. Οκτώ ρόλοι στο αρχαίο δράμα, δέκα φορές στην Επίδαυρο (διπλή «Αντιγόνη» και Δίας στον «Αμφιτρύωνα»). Μία (συν)σκηνοθεσία.

Το Σάββατο θα δοθεί η πρεμιέρα των Επιδαυρίων, που εφέτος κλείνουν αισίως τα 60 τους χρόνια.

Κερκυραία στην καταγωγή, η Ηλέκτρα Νικολούζου έτυχε να γεννηθεί στο Τορόντο κι έτσι πλάι στην ελληνική της υπηκοότητα, έχει και την καναδική.