Μυρτώ Λοβέρδου

Φτάνει και ο «Πουπουλένιος» στο τέλος του.

«Κοίτα τους πώς κρέμονται από τα χείλη μου. Κοίτα τους πώς κάθονται και με κοιτάνε. Περιμένουν την επόμενη κίνησή μου... Κοίτα τους, κοίτα τους...».

Η παράσταση του Μπρους Μάγερς με τις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ ξεκίνησε στο Υπόγειο του Μικρού Ρεξ

Σουμπέρ «Φταίει η εποχή μας: γεμάτη νεύρα. Σήμερα ο άνθρωπος έχει χάσει πια τη γαλήνη που είχε στο παρελθόν. (Σιωπή) Α, να και μια κρατική ανακοίνωση».

Μαζί με τη Γρούσα η Μαρία Πρωτόπαππα ανακαλύπτει όχι μόνο τον «Κύκλο με την κιμωλία» αλλά και τον ίδιο τον Μπέρτολτ Μπρεχτ μέσα από την παράσταση που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στο Παλλάς

Δεκαπέντε χρόνια Θεατρικά Βραβεία Δημήτρης Χορν κλείνουν εφέτος. Και στις 9 Μαρτίου ο σταυρός του ηθοποιού θα περάσει στον λαιμό του 15ου νικητή.

Ο Διονύσης Φωτόπουλος θυμάται και μιλάει για τον Λούκα Ρονκόνι, που γνώρισε πριν από τριάντα περίπου χρόνια και με τον οποίο κρατούσε πάντα επαφή.

Ενας θεατρικός διάλογος φαίνεται ότι έχει ανοίξει ανάμεσα στον συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη και στον σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά: ένας διάλογος που συνεχίζεται με μία ακόμη συνεργασία.

Ο Λούκα Ρονκόνι, ένας από τους τελευταίους μεγάλους σκηνοθέτες του ευρωπαϊκού θεάτρου πέθανε το περασμένο Σάββατο σε ηλικία 82 ετών. Η κηδεία του έγινε χτες (24/2) σε κλειστό κύκλο.

Στο τέλος Μαρτίου, και συγκεκριμένα τη Δευτέρα 30/3 θα απονεμηθούν τα Θεατρικά Βραβεία Μελίνα Μερκούρη, που οργανώνει το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη.

«Γοργόνες και μάγκες» στο Παλλάς.

Ο Μπρους Μάγερς είναι κατά βάση ηθοποιός. Συνεργάζεται πάνω από τέσσερις δεκαετίες με τον Πίτερ Μπρουκ, στη θεατρική ομάδα του οποίου ανήκει.

«Τα γάντια, τα αιώνια (πλαστικά) γάντια», το απόλυτο σύμβολο της υπηρέτριας, διάλεξε ο Ζαν Ζενέ (1910-1986) να είναι οι πρώτες λέξεις στο έργο του «Οι Δούλες».

Ενα μουσικό «Μυστικό τοπίο» παρουσιάζει η Αλκηστις Πρωτοψάλτη για τρεις βραδιές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Προκηρύχθηκε η θέση για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (φωτογραφία), ετήσιας διάρκειας.

Ενας αιώνας Πιάφ. Εκατό χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από τη γέννηση της Εντίτ Τζιοβάνα Γκασιόν (Παρίσι, 19 Δεκεμβρίου 1915), της μικροσκοπικής Γαλλίδας που με τη φωνή της τάραξε τα μουσικά νερά της εποχής της κι έγινε μύθος.

Επιτέλους στεγάζεται. Ο Στάθης Λιβαθινός και η ομάδα του έπειτα από μια οκταετία περιπλάνησης αποκτούν το δικό τους θεατρικό σπίτι.

Μια γυναίκα επιστρέφει πολλά χρόνια μετά για να διεκδικήσει το «για πάντα» που της είχε υποσχεθεί ο (τότε) αγαπημένος της.

Σχεδόν 20 χρόνια είναι στο θέατρο ο Δημήτρης Ημελλος και συνεχίζει να εκπλήσσει: αν και φτιαγμένος από στέρεα θεατρικά στοιχεία, γίνεται εύπλαστο υλικό και κάθε φορά μεταμορφώνεται.

Μπορεί οι «Καμπάνες του Εντελβάις» να οδεύουν προς την πρεμιέρα τους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δρόμος τους ήταν στρωμένος με ρόδα.