«Ξενοδοχείο Grand Budapest»
Η ταινία που άνοιξε το τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου, από το οποίο έφυγε με το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής, το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» («Grand Budapest Hotel», ΗΠΑ, 2014), τελευταία δημιουργία του πάντα ευφάνταστου και στυλάτου αμερικανού σκηνοθέτη Γουές Αντερσον. Ο δημιουργός της «Οικογένειας Τένενμπαουμ» αλλά και του προπέρσινου «Ερωτα του φεγγαριού» μάς μεταφέρει αυτή τη φορά σε ένα διάσημο ξενοδοχείο πολυτελείας κάποιας χώρας της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, όπου με δραματουργικό χρόνο τα χρόνια του Μεσοπολέμου παρακολουθούμε τα κατορθώματα του θυρωρού του, Γκούσταβ Χ. (Ρέιφ Φάινς), σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζομένους αλλά κυρίως με την πελατεία, που είναι η αφρόκρεμα της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.
Κωμωδία με τα όλα της που ενίοτε παραπέμπει σε ένα σινεμά αλλοτινών εποχών –κάτι που ο Αντερσον συνηθίζει -, η ταινία περιλαμβάνει επίσης μια ιδέα αστυνομικού μυστηρίου σε σχέση με την κλοπή ενός πίνακα αλλά και τη διαθήκη μιας πάμπλουτης κυρίας που είχε περάσει από το κρεβάτι του Γκούσταβ.
Οπως συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες του Αντερσον, έτσι και εδώ θα βρούμε δεκάδες πρόσωπα σε μικρούς, χυμώδεις ρόλους: Τίλντα Σουίντον, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Γουίλεμ Νταφόε, Μπιλ Μάρεϊ, Τζουντ Λο, Τομ Γουίλκισνονμ, Εντριαν Μπρόντι και Οουεν Γουίλσον.
«300: Rise of an empire»


Η επική περιπέτεια «300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας» («300: Rise of an empire», ΗΠΑ, 2014) του Νόαμ Μούρο είναι κάτι σαν «συνέχεια» των «300» των Ζακ Σνάιντερ και Φρανκ Μίλερ, αφού επανέρχεται στον πόλεμο των αρχαίων Ελλήνων με τους Πέρσες. Αυτή τη φορά με την πλευρά των Αθηναίων και τον Θεμιστοκλή, με κορύφωση την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Σε σχέση με τους «300» αυτή η ταινία έχει περισσότερο χιούμορ αφού ο πολυμήχανος Αθηναίος Θεμιστοκλής (Σάλιβαν Στέιπλετον) ήταν πολύ πιο ανοιχτόμυαλος από τον άκαμπτο Σπαρτιάτη Λεωνίδα. Παρ’ όλ’ αυτά και αυτή η ταινία ωραιοποιεί τη βία του πολέμου με μια διάθεση πορνογραφική με τις ατελείωτες σκηνές μάχης όπου το αίμα ρέει σε αργή κίνηση, τα κεφάλια και τα άκρα ξεκολλούν από τα σώματα κ.ο.κ. Ο θρίαμβος πάντως του Θεμιστοκλή επί της Αρτεμισίας (Εβα Γκριν) στο κρεβάτι, πραγματικά με έκανε και γέλασα!
«Πέρα από τη λογική»


Η ιστορία μιας σύγχρονης Μήδειας βρίσκεται στον πυρήνα της ταινίας «Πέρα από τη λογική» («A perdre la raison», Βέλγιο, 2013) του βέλγου σκηνοθέτη Γιοακίμ Λαφός. Αληθινή ιστορία που συγκλόνισε την κοινωνία του Βελγίου πριν από επτά χρόνια, η ταινία δίνει σημασία στην υπόγεια καταπίεση προερχόμενη από τις πατριαρχικές συνθήκες ενός δυσλειτουργικού γάμου, οι οποίες εντείνουν τη δυσθυμία μιας ούτως ή άλλως καταθλιπτικής γυναίκας φέρνοντάς την στο σημείο να σκοτώσει τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της. Εκπληκτική στον ρόλο της φόνισσας η Εμιλί Ντικέν, η βελγίδα ηθοποιός που πρωτογνωρίσαμε στη «Ροζετά» των αδελφών Νταρντέν. Δίπλα της το πρωταγωνιστικό ντουέτο του «Προφήτη», ο γαλλοαλγερινός ηθοποιός Ταχάρ Ραχίμ (ο σύζυγος) και ο Σουηδός Νιλς Αρεστρουπ (ο πεθερός).
«Φως μετά το σκοτάδι»


Χωρίς πλοκή, χωρίς σενάριο, χωρίς ήρωες, χωρίς ξεκάθαρο δραματουργικό χρόνο και χωρίς τίποτε που να βγάζει νόημα, το «Φως μετά το σκοτάδι» («Post Tenebras Lux», Μεξικό, 2012), τελευταία ταινία του μεξικανού auteur Κάρλος Ρεϊγάδας, μπορεί να εκληφθεί μόνον ως μια σκηνοθετική εκκεντρικότητα για την οποία ενδεχομένως μπορεί να μιλήσει μόνον ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Προσωπικά σηκώνω τα χέρια ψηλά, απορώ με ποια λογική η ταινία απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας πρόπερσι στις Κάννες και για μια ακόμα φορά δηλώνω ενοχλημένος από τον υπερτιμημένο ποιητή της ασχήμιας ταινιών όπως το «Χαπόν», το «Δυστυχισμένοι στον Παράδεισο» και το «Silent light».
Δημοσιεύτηκε στο Helios Plus στις 5 Μαρτίου 2014

HeliosPlus