O Βύρων και η γυναίκα του Καίσαρα

Λίγα χρόνια πριν, σε ένα στενό του Χολαργού, κοντά στον «Δημόκριτο», ήταν παρκαρισμένη μια κλούβα των ΜΑΤ. Δύο στενά πιο δίπλα, άλλη μία. Ο Βύρων Πολύδωρας, τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης

O Βύρων και η γυναίκα του Καίσαρα | tovima.gr

Λίγα χρόνια πριν, σε ένα στενό του Χολαργού, κοντά στον «Δημόκριτο», ήταν παρκαρισμένη μια κλούβα των ΜΑΤ. Δύο στενά πιο δίπλα, άλλη μία. Ο Βύρων Πολύδωρας, τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης, τα συμπαθούσε τα παιδιά που χτυπούσαν βάρδιες έξω από το σπίτι του. Κάθε πρωί, προτού πάει στο υπουργείο, έβγαινε από το σπίτι, τους χαιρετούσε έναν έναν, τους ονόμαζε δημόσια «πραίτορες», τους εξηγούσε ότι «εσείς είστε το κράτος» και προτού συναντηθεί με τον «Στρατηγό Ανεμο» που άφησε τη μισή Ελλάδα αποκαΐδια, το καλοκαίρι του 2007, έδειχνε πως όσο ήταν στη θέση του, θα τους ευνοούσε, γιατί τους συμπαθούσε. Το να ευνοείς όχι αυτούς που αξίζουν, αλλά αυτούς που συμπαθείς είναι ένα πρόβλημα. Αλλά όχι το σημαντικότερο.

Στην πραγματικότητα ο τότε υπουργός δεν τους έδινε καμία σημασία. Ούτε σε αυτούς ούτε σε κανέναν άλλον φυσιολογικά εργαζόμενο έλληνα πολίτη. Δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, αλλά, μετά τις μελίρρυτες, πομπώδεις χαιρετούρες, πιθανότατα θα γελούσε πίσω από την πλάτη τους. Το δείχνουν οι πράξεις του.

Μέσα στον καύσωνα, πέρασε σχεδόν στα ψιλά: ο Βύρωνας Πολύδωρας, μέσα σε 24 ώρες, όσο ήταν πρόεδρος της Βουλής, πρόλαβε να διορίσει την κόρη του σε οργανική θέση μετακλητού υπαλλήλου, στο γραφείο του τέως προέδρου της Βουλής (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, αρ. φ. 344, 23/7/2012, υπ’ αριθμ. 8574/6100/11-7-2012 απόφαση του προέδρου της Βουλής). Η αποκάλυψη έφερε οργή. Οχι τόσο στον συνηθισμένο στο άκουσμα της διαφθοράς κόσμο, όσο στον ίδιο τον Πολύδωρα: «Μπορούσα να διορίσω έξι υπαλλήλους, και διόρισα μόνο έναν. Η κόρη μου ξέρει πέντε γλώσσες, είναι άξια» είπε δημόσια, ενώ στις παραπολιτικές στήλες εμφανίζεται να λέει: «Είμαι ετοιμοπόλεμος, είμαι έτοιμος να τους αντιμετωπίσω, όλα αυτά είναι κατευθυνόμενα από εσωκομματικούς μου αντιπάλους». Χμ, όχι ακριβώς. Πιο πολύ κατευθυνόμενη από τη λογική είναι η αποστροφή, όχι από κάποιο μεσαιωνικό power game.

Λίγη ψυχραιμία κάνει καλό. Και λίγη σύγχρονη ιστορία. Αν πάμε πίσω στο 2009 και στο Ηνωμένο Βασίλειο, θα καταλάβουμε ότι η διαφθορά δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο του ελληνικού DNA, είναι ένας παγκόσμιος πειρασμός. Απλώς εδώ μοιάζει συνηθισμένη και κάπου αλλού είναι ποινικοποιημένη. Το 2009 ξέσπασε το σκάνδαλο των εξόδων του βρετανικού κοινοβουλίου. Επειτα από μια διαρροή και παρά τις προσπάθειες του κοινοβουλίου να ενεργοποιήσει νόμους σιωπής, αποκαλύφθηκε ότι βουλευτές και υπουργοί χρησιμοποιούσαν τα προνόμιά τους είτε για να διορίσουν συγγενείς τους είτε για να φορτώσουν στους φορολογουμένους τις ανακαινίσεις των εξοχικών τους. Καμιά εικοσιπενταριά πολιτικοί παραδόθηκαν στη λήθη, είτε γιατί παραιτήθηκαν είτε γιατί δεν έθεσαν ξανά υποψηφιότητα, ντροπιασμένοι από μια λιγότερο ανεκτική κοινωνία στο ξεχείλωμα των προνομίων τους. Κανείς δεν κήρυξε πόλεμο.

Είναι περίεργη περίπτωση πολιτικού o Βύρων Πολύδωρας. Ο αδελφός του δημάρχου Χoλαργού κατά τη διάρκεια της επταετίας δεν δείχνει να πιάνει τον αυτοσαρκασμό, είναι επιδεικτικά πομπώδης, κάποτε οδηγούσε μια Harley στην Αθήνα, ενώ κάθε μάχη του – όπως η πιο πρόσφατη εναντίον της Γραμματικής και των γλωσσολόγων – μοιάζει με την αναμέτρηση ενός ιππότη με την πραγματικότητα. Είναι ρομαντικές αυτές οι μάχες. Αλλά συνήθως χάνουν από την πραγματικότητα.

Το πρόβλημα στην καλοκαιρινή κοινοβουλευτική ιστορία δεν είναι ούτε ο νεποτισμός, ούτε η αναξιοκρατία, ούτε η σχεδόν αστεία σπουδή να γίνει η πρόσληψη μέσα σε 24 ώρες. Είναι ο μιθριδατισμός, η συνήθεια στις εικόνες διαφθοράς. Η πρώτη αντίδραση του κόσμου, κουρασμένου εδώ και καιρό από όλα αυτά, με ένα «ε, σιγά, ο πρώτος είναι;». Προφανώς όχι. Ισως ο τελευταίος; Εδώ και μήνες, ένα μεγάλο και αμήχανο κομμάτι της κοινωνίας προσπαθεί να καταλάβει τους λόγους άνθησης της Χρυσής Αυγής. Δοκιμάστηκαν τα πάντα: η αποκάλυψη της βίας, η μισαλλοδοξία, η ανορθογραφία τού να είναι βουλευτές υπόδικοι μπράβοι.

Τίποτε δεν έπιασε και ο βασικός λόγος είναι πως η Χρυσή Αυγή είναι δημοφιλής επειδή προβάλλει, με επικοινωνιακή δεινότητα, ένα διαρκές αντισυστημικό μοντέλο. Ακόμη και αν στα μάτια ενός λογικού ανθρώπου το να μοιράζεις το αίμα σου και τα φαγητά σου με επίδειξη ελληνικής ταυτότητας είναι απεχθής λαϊκιστική κίνηση, όλος αυτός ο ζωώδης λαϊκισμός είναι αυτό που τη διαφοροποιεί από τους τυχόν Πολύδωρες. Ακόμη και αν δεν είναι προφανώς, εμφανίζεται ως ανένταχτη. Και αυτό πουλάει. Ενας spin doctor της επικοινωνίας θα τους έβγαζε το καπέλο: Οταν το επιχείρημα «μα είναι βίαιοι, ρατσιστές και αγράμματοι» ακούγεται, εμφανίζεται η απάντηση: «Ναι, αλλά δεν είναι διεφθαρμένοι».

Δεν αποκλείεται ακόμη και αυτοί οι τσαπατσούληδες αρχαιολάτρες της Χρυσής Αυγής να ξέρουν ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να φαίνεται κιόλας». Ο Βύρων Πολύδωρας, παρά την πομπώδη φύση του, αυτή που τον έκανε να λέει στη Βουλή ότι «έχουμε όλοι αφεθεί στην τρυφηλότητα», έχει ξεχάσει τα βασικά της πολιτικής φιλοσοφίας. Ισως επειδή η επιλεκτική μνήμη πάντα συμφέρει όσους φωνάζουν δυνατά χωρίς προηγουμένως να κοιταχτούν στον καθρέφτη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk