Μνημόνια και μνήμη

Επτά μερούλες έμειναν, κι ύστερα ελεύθεροι πολίτες πάλι, καταπώς έλεγαν παλιά οι κορεσμένοι μας φαντάροι. Φράση που μοιάζει να κολλάει καλά σε όσους πιστεύουν πως οι εκλογές της ερχόμενης Κυριακής θα μας απαλλάξουν επιτέλους από τον βραχνά της μνημονιακής καταιγίδας. Προσωπικά ανήκω μάλλον στους απέναντι, που αμφιβάλλουν για τη συνταγή της μετεκλογικής ανάρρωσης, η οποία σερβίρεται τις μέρες αυτές σε διάφορες παραλλαγές και συσκευασίες.

Μνημόνια και μνήμη | tovima.gr
Επτά μερούλες έμειναν, κι ύστερα ελεύθεροι πολίτες πάλι, καταπώς έλεγαν παλιά οι κορεσμένοι μας φαντάροι. Φράση που μοιάζει να κολλάει καλά σε όσους πιστεύουν πως οι εκλογές της ερχόμενης Κυριακής θα μας απαλλάξουν επιτέλους από τον βραχνά της μνημονιακής καταιγίδας. Προσωπικά ανήκω μάλλον στους απέναντι, που αμφιβάλλουν για τη συνταγή της μετεκλογικής ανάρρωσης, η οποία σερβίρεται τις μέρες αυτές σε διάφορες παραλλαγές και συσκευασίες. Που πάει να πει: συμμερίζομαι λίγο-πολύ όσα πικρόχολα ομολογεί και προβλέπει σχετικώς ο Γιώργος Παπαχρήστος στα «Νέα» του περασμένου Σαββατοκύριακου (21-22 Απριλίου) υπό τον ευτράπελο τίτλο «Εκλογές της πλάκας ή για πλάκα», στα οποία και ευθαρσώς παραπέμπω, αντιγράφοντας αποσπασματικά το επόμενο σαρκαστικό παράθεμα:
«Τίθεται ξανά το κεφαλαιώδες ερώτημα: αφού είναι έτσι διαμορφωμένη η κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό, τι τις θέλαμε τις εκλογές; Για να γίνει νοματαίος ο Καμμένος ή για να δούμε να στρογγυλοκάθονται στα έδρανα της Βουλής τα «μπουμπουκάκια» της Χρυσής Αυγής; Διότι εγώ κατάλαβα πως ο κόσμος θέλει να τιμωρήσει τα δύο μεγάλα κόμματα. Μάλιστα, να τα τιμωρήσει. Αλλά μπορεί να αποτελέσει τιμωρία μια Βουλή δέκα κομμάτων, την ώρα που η χώρα χρειάζεται ισχυρή διακυβέρνηση, μπας και καταφέρει να διασωθεί;».
Μπορεί ωστόσο το πρόβλημα να βρίσκεται αλλού: αντί δηλαδή το επάρατο μνημόνιο (συνεπές προς την ετυμολογία του) να φρεσκάρει κάπως τη μνήμη μας, μάλλον τη στομώνει. Το κόλπο του είναι ότι συνεχώς πολλαπλασιάζεται, μεταποιείται και προπαντός αλλάζει κάθε τόσο χέρι. Προφανώς επειδή οι κομματικές λοβιτούρες, κυρίως στην προεκλογική φάση, δουλεύουν έτσι καλύτερα. Αποτέλεσμα: τα διαδοχικά και εναλλασσόμενα μνημόνια (ζωή να ‘χουν) έγιναν αφορμή (μερικής ή και ολικής) πολιτικής αμνησίας, στην οποία φαίνεται να έχει εθιστεί, εκών άκων και ο ελληνικός λαός.
Παράδειγμα η προχθεσινή τεσσαρακοστή πέμπτη επέτειος της χουντικής επταετίας, όπως τη θυμήθηκαν (θα έλεγε κανείς με το ζόρι) τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας μας. Θα επιμείνω στο σημείο αυτό, κινδυνεύοντας να φανώ φυγόκεντρος.
Αλήθεια, ποιος νοιάζεται σήμερα τι ακριβώς συνέβη στα επτά εκείνα χρόνια της χούντας, πέρα από τα συνταρακτικά γεγονότα του Πολυτεχνείου; Τι λογής ιδεολογικά ίχνη άφησαν πίσω τους; Φτούρισαν, έστω λίγο, οι θυσίες κάποιων, που έπαιξαν πράγματι κορόνα γράμματα τη ζωή τους; Εχω στον νου μου κυρίως δύο, συγγενικές μεταξύ τους, πολιτικές ζυμώσεις, που πήγαν μάλλον στράφι. Εννοούνται το γενναίο πολιτικό πρόγραμμα και έργο της Δημοκρατικής Αμυνας και η θαρραλέα, έμπρακτη απεξάρτηση του ΚΚΕ εσωτερικού από τη σταλινική νοοτροπία και πρακτική αφετέρου. Δύο κινήσεις που θα μπορούσαν να συντονιστούν, αλλάζοντας το μεταπολιτευτικό, πολιτικό και ιδεολογικό, τοπίο, της χώρας, δίνοντας άλλο εύρος και βάθος στο μοντέλο μιας ανανεωμένης Αριστεράς.
Αντ’ αυτού και οι δύο κινήσεις υποχώρησαν, καθεμιά με τον τρόπο της, στην πιεστική επέλαση του ΠαΣοΚ. Η Δημοκρατική Αμυνα γρήγορα αφοπλίστηκε, σώζοντας μόνον την αξιοπρέπειά της, με εξαίρεση κάποια στελέχη της, που ενέδωσαν, με επιφυλάξεις έστω, στην πασοκική περίπτυξη. Στην περίπτωση εξάλλου του ΚΚΕ εσωτερικού η ανανεωτική απόφαση νοθεύτηκε την επομένη κιόλας μέρα της μεταπολίτευσης, με ετερόκλητες ή αυτόκλητες προεκλογικές συμμαχίες, που εναλλάσσονταν καθ’ οδόν, μαζί με την ηγεσία του επώνυμου κόμματος, ενώ η βουλευτική του δύναμη συνεχώς μειωνόταν, κατεβαίνοντας ακόμη και στο μηδέν.
Μεσολάβησε (καταλυτικός υποτίθεται) ο εταιρικός Συνασπισμός, που σύντομα όμως διαλύθηκε, αφήνοντας τα ηνία της ορθόδοξης Αριστεράς στην Παπαρήγα, να το παίζει εφεξής μονότερμα. Ενώ η ενδιάμεση προεδρική θητεία του Αλέκου Αλαβάνου στον προβληματικό εξαρχής ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε απρόβλεπτα στην αποστρατεία του ίδιου, όταν ανέβασε, μάλλον αστόχαστα, στο προσκήνιο, ως ταλαντούχο διάδοχό του, τον νεαρό Τσίπρα, ο οποίος εφεξής ανταγωνίζεται τον επαναστατικό λαϊκισμό της Παπαρήγα.
Πρόσφατα προέκυψε, ως σανίδα σωτηρίας, η φρονιμότερη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, με ελλείμματα όμως μνήμης κι αυτή, ανεμίζοντας επίσης την αντιμνημονιακή σημαία, χωρίς άλλες συγκεκριμένες βλέψεις και προβλέψεις. Κοινός πάντως προεκλογικός παρονομαστής της τριχοτομημένης πλέον Αριστεράς παραμένει, διαβαθμισμένος έστω, ο αντιμνημονιακός (και αντιμνημονικός) οίστρος, χωρίς τα προηγούμενα (ιστορικά και πολιτικά) συμφραζόμενά του. Οπότε: Οσο μπορείς πια δούλεψε μυαλό, που λέει κι ο ποιητής της Μνήμης – «αγύριστα αριστερό», προσθέτω εγώ.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk