ΤΟΝΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ του 2006 ο επιχειρηματίας κ.Αθ.Αγγελάκης επισκέπτεται τον γνωστό ζωγράφο κ.Αλ.Φασιανό στο σπίτι του,στην περιοχή του Παπάγου.Στον νεαρό επιχειρηματία από καιρό είχε «καρφωθεί» η σκέψη να
φιλοτεχνήσει τον λογότυπο της οικογενειακής πτηνοτροφικής επιχείρησης- μιας από τις πιο δυναμικές και ρηξικέλευθες εταιρείες του κλάδου- ο συγκεκριμένος ζωγράφος «επειδή του άρεσε ιδιαίτερα η γραμμή του» και διότι ήθελε «με αυτόν τον τρόπο να δώσει νέο χρώμα και μορφή στην εικόνα της επιχείρησης».Η
επίσκεψη εξελίσσεται σε μια συζήτηση περί τέχνης,όπως είναι φυσικό.Οι δύο συνομιλητές συμφωνούν και μάλιστα ο κ.Φασιανός σημειώνει χαρακτηριστικά ότι « η τέχνη πρέπει να είναι στους δρόμους και όχι στα μουσεία ».Και αμέσως μετά ο κ.Αγγελάκης ζητεί από τον ζωγράφο: « Θέλω να ζωγραφίσεις
έναν Φασιανό, ό,τι εσύ νομίζεις ».Και ο ζωγράφος με ένα μάλλον αυστηρό «κατάλαβα» ολοκληρώνει τη συζήτηση.Σε λίγες ημέρες ο λογότυπος της εταιρείας Αγγελάκη ΑΕ «με τη γραμμή Φασιανού» είναι έτοιμος και ο νεαρός επιχειρηματίας σχολιάζει: « Είναι ό,τι ακριβώς ήθελα, ό,τι είχα φανταστεί ».

H εταιρεία Αγγελάκη- η οποία δεν βρίσκεται στις πρώτες θέσεις του κλάδου με βάση τις ετήσιες πωλήσειςαποτελεί την τυπική περίπτωση της ελληνικής πτηνοτροφικής επιχείρησης, οικογενειακού χαρακτήρα έτσι κι αλλιώς, που η αφετηρία της αναζητείται στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση η οποία έχει μετεξελιχθεί σε μια από τις πλέον οργανωμένες μονάδες παραγωγής νωπού κοτόπουλου στη χώρα. Οπως και όλες σχεδόν οι επιχειρήσεις αυτού του κλάδου, και λόγω της εγγύτητας με την περιοχή της Αττικής, η επιχείρηση έχει έδρα την Εύβοια, μια από τις βασικές περιοχές όπου αναπτύχθηκε η πτηνοτροφία. Η οικογένεια Αγγελάκη δραστηριοποιείται, λοιπόν, στον χώρο της πτηνοτροφίας από το 1962. Ο Νικόλαος και η Παναγιώτα Αγγελάκη δημιούργησαν μια μικρή οικογενειακή πτηνοτροφική επιχείρηση στην περιοχή της Χαλκίδας- ως τότε ο κ. Ν.Αγγελάκης, ιδρυτής της εταιρείας, εργαζόταν στη μεγαλύτερη τότε πτηνοτροφική επιχείρηση της Εύβοιας, την Αφοί Ντεγιάννη. Ως τότε ήταν οι έμποροι εκείνοι οι οποίοι επισκέπτονταν τα πτηνοτροφεία, αγόραζαν την παραγωγή και στη συνέχεια τη μεταπωλούσαν στα κρεοπωλεία της Αττικής. Οι μεσάζοντες, όμως, όπως λέει η ο κ. Θ.Αγγελάκης, ήταν αυτοί που με κάθε τρόπο εκμεταλλεύονταν τους παραγωγούς. Ετσι τον ρόλο του εμπόρου αποφάσισε να παίξει η κυρία Παναγιώτα Αγγελάκη – και η ίδια τροφοδοτούσε πλέον την αγορά της Αττικής.

Με το πέρασμα των χρόνων το πτηνοτροφείο μεγάλωνε, κυρίως τη δεκαετία του 1970. Ωσπου ήλθε η πρώτη κρίση στην αγορά. Μια αναφορά στην κρατική τηλεόραση ότι για την πάχυνση των πουλερικών χρησιμοποιούνται ορμόνες ήταν αρκετή για να καταρρεύσει η αγορά. Οπως λέει ο κ. Αγγελάκης, «μας στοίχισε τότε η κρίση αυτή ζημιά 10 εκατ. δρχ., ποσόν πολύ μεγάλο για τα δεδομένα της εποχής, και για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε κτήματα».

Στη δεκαετία του 1980, όταν οι δύο μεγαλύτερες πτηνοτροφικές επιχειρήσεις του κλάδου – η Μιμίκος (πολύ αργότερα εξαγοράστηκε και ανήκει σήμερα στον κ. Ι.Φιλίππου ) και η Βοκτάς – άρχισαν να αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα, οι μικρότερες επιχειρήσεις προσπαθούσαν να επωφεληθούν και να κερδίσουν έδαφος στην αγορά. Το 1992, 30 χρόνια από τη δημιουργία της, η εταιρεία αλλάζει νομική μορφή, γίνεται ΑΕ, κατασκευάζεται ιδιόκτητο σύγχρονο πτηνοσφαγείο στην Εύβοια και είναι η εποχή που η δεύτερη γενιά συμμετέχει πλέον ενεργά στη διοίκησή της.

Ο κ. Αγγελάκης εξηγεί: « Είχε ήδη φανεί ότι στο λιανεμπόριο συντελούνταν εντυπωσιακές αλλαγές:εκτός από το παραδοσιακό παντοπωλείο, η εμπορική μορφή του σουπερμάρκετ είχε αρχίσει να υποκαθιστά και το επίσης παραδοσιακό κρεοπωλείο.Στόχος μου ήταν να βρω έναν τρόπο να τοποθετήσω τα προϊόντα μου στο σουπερμάρκετ.Ηταν, όμως,αδύνατον.Οσες προσπάθειες κι αν κατέβαλα,έπεφτα επάνω στον… Μιμίκο. Ολοι μου έλεγαν ότι συνεργάζονταν με τη Μιμίκος.Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα ». Ωσπου ήλθε ο από μηχανής θεός. Και ο νεαρός επιχειρηματίας συνεχίζει: « Μια ημέρα,ήταν Παρασκευή θυμάμαι,ο διευθυντής ενός πτηνοτροφικού συνεταιρισμού με τον οποίο συζητούσα μου λέει ότι η αλυσίδα Βερόπουλος θέλει κοτόπουλα,αλλά ο ίδιος δεν είχε να του δώσει.Τον ρωτάω πόσο τα πουλάει και μου λέει 500 δρχ.το κιλό.Χωρίς να του πω τίποτε επικοινωνώ με την αλυσίδα,το επιβεβαιώνω,κλείνω συμφωνία μαζί της και τη Δευτέρα του παραδίδω το εμπόρευμα.Ηταν το 1994 και ήταν η πρώτη αλυσίδα σουπερμάρκετ με την οποία συνεργάστηκα.Δύο χρόνια αργότερα άρχισα τη συνεργασία μου με τη Βασιλόπουλος και το 2000 με την Carrefour Μαρινόπουλος ». Στη δεκαετία του 1990 οι πωλήσεις της εταιρείας «έτρεχαν» με 40% ετησίως. Ετσι από 3,5-4 εκατ. ευρώ το 1996, οι πωλήσεις ανέρχονται το 2001 στα 15 εκατ. ευρώ. Εκείνη την εποχή, όμως, η ανάπτυξη της εταιρείας σταματά απότομα. Η εταιρεία, όπως και όλος ο κλάδος της πτηνοτροφίας, βιώνει τη δεύτερη διατροφική κρίση του. Αμέσως μετά το σκάνδαλο των τρελών αγελάδων και προτού αυτό ολοκληρώσει τον κύκλο του, «σκάει» το διατροφικό σκάνδαλο με τις διοξίνες στα βελγικά κοτόπουλα. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι με την εμφάνιση των «τρελών αγελάδων» η αγορά των πουλερικών απογειώνεται, με τη στροφή που κάνουν οι καταναλωτές αμέσως μετά με την υπόθεση των διοξινών η αγορά καταρρέει, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν «ακουμπούσε» την ελληνική παραγωγή. Λίγα χρόνια αργότερα ο κλάδος έρχεται αντιμέτωπος με την τρίτη διατροφική κρίση, τη γρίπη των πουλερικών. Και, όπως λέει ο κ. Αγγελάκης, « σε έξι μήνες γράψαμε 1,5 εκατ.ευρώ ζημιά και τότε πια αποφασίσαμε να πάρει η εταιρεία όλα τα πιστοποιητικά ποιότητας για να έχουμε σίγουρο το κεφάλι μας ».

Ετσι τα τελευταία χρόνια η εταιρεία έχει πραγματοποιήσει επενδύσεις ύψους 3,5 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη υποδομών και εξοπλισμών με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας των παραγόμενων προϊόντων. Στις υποδομές της περιλαμβάνονται πτηνοτροφικές μονάδες κλειστού τύπου δυναμικότητας 8 εκατ. πτηνών ετησίως, ένα εργοστάσιο παραγωγής ζωοτροφών 100% φυτικών (σιτάρι, καλαμπόκι, σόγια), ένα σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο εργοστάσιο πτηνοσφαγής με αυτοματοποιημένο τεμαχιστήριο και στόλος φορτηγών ψυγείων εξοπλισμένος με καταγραφικά θερμοκρασίας. Πέρυσι ξεκίνησε νέο πενταετές επενδυτικό σχέδιο συνολικής αξίας 12 εκατ. ευρώ, με σκοπό τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των εγκαταστάσεών της.

Μονάδα παραγωγής 100.000 βιολογικών πουλερικών ετησίως
Η ΕΤΑΙΡΕΙΑπροχώρησε στη δημιουργία μονάδας παραγωγής βιολογικών προϊόντων δυναμικότητας 100.000 πουλερικών ετησίως. Τα κοτόπουλα βιολογικής γεωργίας εκτρέφονται σε φάρμες συνολικά 120 στρεμμάτων στη Λιβαδειά και στη Μεγαλόπολη.

Η εκτροφή τους ακολουθεί τον παραδοσιακό τρόπο ελεύθερης βοσκής και τρέφονται με φυτικές τροφές βιολογικής γεωργίας.

Πρόσφατα η εταιρεία δημιούργησε έναν νέο «τύπο» πουλερικού, στη διατροφή του οποίου χρησιμοποιείται ελαιόλαδο, και ονομάζεται «Ελαιοπουλάκι». Οπως λέει ο κ. Αγγελάκης, «τρέφεται μεσογειακά,κάνει καλό στην υγεία μας και αποτελεί τη νέα μόδα στη διατροφή μας.Η πρωτοπορία του νέου προϊόντος έγκειται στη διατροφή του, η οποία εκτός από 100% φυτικές μη μεταλλαγμένες τροφές,όπως σιτάρι,καλαμπόκι,σόγια,βιταμίνες και ιχνοστοιχεία,περιλαμβάνει ελαιόλαδο και εμπλουτίζεται με αντιοξειδωτικό σελήνιο.Ετσι το κρέας του κοτόπουλου γίνεται ακόμη πιο τρυφερό, εύγευστο και υγιεινό» .

Πέρυσι η εταιρεία είχε πωλήσεις περίπου 20 εκατ. ευρώ, ενώ εφέτος θα πλησιάσει τα 25 εκατ. ευρώ. Μάλιστα κ. Αγγελάκης θεωρεί ότι τα επόμενα δύο χρόνια το βιολογικό κομμάτι της παραγωγής θα αποφέρει περί το 10% των συνολικών πωλήσεων και το 10% είναι σήμερα η αξία των εξαγωγών της, περίπου 2 εκατ. ευρώ. Ακολουθώντας με συνέπεια την εμπορική στρατηγική της από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η εταιρεία σήμερα συνεργάζεται μόνο με έξι μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ, καθώς επίσης και με μεγάλες εταιρείες μαζικής εστίασης, επενδύοντας στην «τέχνη της γεύσης», όπως λέει ο ίδιος.