ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ

Τότε ή τώρα;

Να είμαστε σαφείς: η περίπτωση Λιάπη δεν έχει πραγματική σχέση με αυτό που ονομάζεται «σκάνδαλο Siemens». O υπουργός Πολιτισμού δεν κατηγορείται για «μαύρα ταμεία» ή για «μαύρους λογαριασμούς» ή για «μαύρα εμβάσματα». Τίποτε, δηλαδή, δεν έχει προκύψει που να υποψιάζει ότι ο Λιάπης βρέθηκε σε αμφιλεγόμενη συναλλαγή με την εταιρεία. Η περίπτωση Λιάπη είναι μια κλασική περίπτωση δημόσιας εικόνας. Η οποία επαναφέρει στο προσκήνιο ένα παμπάλαιο ζήτημα. Μπορεί ένας υπουργός …

Να είμαστε σαφείς: η περίπτωση Λιάπη δεν έχει πραγματική σχέση με αυτό που ονομάζεται «σκάνδαλο Siemens». O υπουργός Πολιτισμού δεν κατηγορείται για «μαύρα ταμεία» ή για «μαύρους λογαριασμούς» ή για «μαύρα εμβάσματα». Τίποτε, δηλαδή, δεν έχει προκύψει που να υποψιάζει ότι ο Λιάπης βρέθηκε σε αμφιλεγόμενη συναλλαγή με την εταιρεία.

Η περίπτωση Λιάπη είναι μια κλασική περίπτωση δημόσιας εικόνας. Η οποία επαναφέρει στο προσκήνιο ένα παμπάλαιο ζήτημα. Μπορεί ένας υπουργός να συγχρωτίζεται με πλουσίους ανθρώπους και να ταξιδεύει παρέα τους, ακόμη και αν πληρώνει από την τσέπη του; Και μπορεί μεταξύ αυτών να συμπεριλαμβάνεται επιχειρηματίας που έχει δοσοληψίες με το Δημόσιο;

Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τα όρια της κοινωνικής υποκρισίας, θα πρέπει να δεχτούμε ότι στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχει αδιαμφισβήτητη απάντηση:

* Το 2000 ο Σημίτης απομάκρυνε τον Τσουκάτο μόλις πληροφορήθηκε ότι επιβιβάστηκε στο κότερο γνωστού επιχειρηματία.

* Το 2007 ο Σαρκοζί γιόρτασε την εκλογή του σε κρουαζιέρα με το γιοτ πλουσιότατου φίλου του. Οταν επικρίθηκε για το γεγονός, απάντησε αφοπλιστικά: «Ουδέποτε υποσχέθηκα στον γαλλικό λαό ότι, αν με εκλέξει,θα αλλάξω τους φίλους μου».

Το ίδιο περίπου λέει και ο Λιάπης . Και είναι μια απάντηση η οποία (όπως φαίνεται) γίνεται αποδεκτή από τον Πρωθυπουργό. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η απάντηση του Λιάπη, ούτε η αποδοχή του Πρωθυπουργού- θα μπορούσαμε επί μακρόν να συζητούμε αν έχουν δίκιο ή άδικο…

Το πρόβλημα είναι ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ο Πρωθυπουργός έδινε εντελώς διαφορετική απάντηση. Τότε δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του! Ξημεροβραδιαζόταν καταγγέλλοντας το ΠαΣοΚ γι΄ αυτό ακριβώς το οποίο παραβλέπει σήμερα: τη δημόσια εικόνα των στελεχών του. Μιλούσε για «καθεστωτικές συμπεριφορές», για «αλαζονεία», για επιλήψιμο «ύφος και ήθος».

Προσωπικά, ουδέποτε θεώρησα ότι αυτού του τύπου η κριτική αποτελεί σοβαρό πολιτικό επιχείρημα. Και τότε και τώρα, έχω την άποψη ότι η πολιτική δεν χρειάζεται πρωτίστως ταπεινές χαμηλοβλεπούσες αλλά ικανούς πολιτικούς. Το ερώτημα όμως είναι γιατί άλλαξε γνώμη ο Καραμανλής. Και γιατί ξαφνικά όλη η «σεμνότητα» και η «ταπεινότητα» μπήκε στη ναφθαλίνη. Τ ο ερώτημα, δηλαδή, είναι πότε ακριβώς μας κορόιδευε. Τότε ή τώρα; Και η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: Τότε! Οχι μόνο επειδή τότε πάσχιζε να μαζέψει κανένα ψηφαλάκι για να γίνει Πρωθυπουργός. Αλλά και επειδή τώρα δεν μου φαίνεται να έχει ιδιαίτερη όρεξη για αστεία.

jpretenteris@dolnet.gr

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk