Ο Τζέραρντ Μπάτλερ πήρε πολύ ζεστά τη «μεταμόρφωσή» του σε Λεωνίδα στην ταινία «300». Εκοψε ακόμη και το κάπνισμα. «Ηταν το πρώτο πράγμα που έκανα όταν σιγουρεύτηκα ότι κέρδισα τον ρόλο» δήλωσε προς «Το Βήμα» τον περασμένο Φεβρουάριο στο Βερολίνο, όπου οι «300» έκαναν παγκόσμια πρεμιέρα. Εδινε και την ψυχή του ακόμη για ένα τσιγάρο, αλλά αν κάπνιζε στα γυρίσματα των «300» «δεν θα είχα τις αντοχές για να λειτουργήσω ως Λεωνίδας» όπως είπε. «Το κάπνισμα, άλλωστε, κόβει την όρεξη και, πιστέψτε με, για να μεταμορφωθώ σε Λεωνίδα έπρεπε να φάω μέχρι σκασμού! Εκπαίδευση – φαγητό, εκπαίδευση – φαγητό! Σε μια τέτοια μεγάλη παραγωγή, γυμναστική και μάσα είναι πάντα το Α και το Ω» συνέχισε ο 36χρονος Μπάτλερ, ο οποίος κάτι πρέπει να ξέρει γιατί στην εργογραφία του θα βρούμε ήρωες όπως ο παλικαράς της δεύτερης ταινίας «Λάρα Κροφτ» αλλά και ο Αττίλας ο Ούννος. Ανέλυσε ακόμη και τη δίαιτα που ακολούθησε: «Για να παχύνεις σωστά πρέπει να τρως σωστά, ειδάλλως χαλάει ο μεταβολισμός, τα κιλά αποθηκεύονται και μένεις άνεργος!». Πλάκα πλάκα, ο Μπάτλερ έκανε γυμναστική έξι ώρες την ημέρα επί τέσσερις μήνες, για να παίξει τον… χάρτινο ήρωα του κόμικ του Φρανκ Μίλερ. Ολα κι όλα όμως, «σε κάθε λεπτό της εκπαίδευσής μου έκανα συγχρόνως και μια περισυλλογή του Λεωνίδα». Οπως λέει, για να «κερδίσει» την ενέργεια του Λεωνίδα σε κάθε σκηνή ρουφούσε όλη την ενέργεια που του είχαν δώσει τα βουνά και ο ουρανός της Σκωτίας. «Μπούρδα θα πείτε, αλλά λειτουργούσε…».


Η εικονογραφημένη νουβέλα ήταν η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής του και διαβάζοντάς την ένιωσε να ξεπερνά τον εαυτό του, να πλησιάζει τα ιδεώδη της Αρχαίας Ελλάδας, «να αντιλαμβάνομαι τέλος πάντων ποιοι ήταν αυτοί οι τύποι (οι Σπαρτιάτες)». Μιλάει για την ευκαιρία που του δόθηκε να «παίξει» με τις μυθικές αξίες της Αρχαιότητας, για την περιπλάνησή του σε μια διαφορετική χρονική περίοδο, για το τεστ σθένους που μπορεί να δημιουργήσει στον καθένα η συμμετοχή του σε μια ταινία όπως οι «300».


Του θυμίζω ότι πριν από μερικά χρόνια υποδύθηκε έναν αινιγματικό ναυτικό σε ένα μικρό οικογενειακό δράμα που κανείς δεν είδε, το «Dear Frankie». Του ζητώ να μου πει πότε νιώθει πιο πλήρης ως ηθοποιός; Σε μια ταινία-γαργαντούα όπως οι «300» ή σε κάτι μικρό όπως το «Dear Frankie»; «Συναισθηματικά μιλώντας και ως ηθοποιός, σίγουρα νιώθεις πλουσιότερος όταν παίζεις σε μια ταινία όπως το “Dear Frankie” γιατί προσωπικά νιώθω υπέροχα να βουτώ στη συναισθηματική ποικιλία καθημερινών ανθρώπων, προσπαθώντας να μεταφέρω στον κόσμο κάτι που πιθανόν να τον αγγίξει, ακόμη και αν τον έχει καταθλίψει. Σαν άνθρωπος όμως θα ένιωθα πολύ φτωχότερος αν δεν είχα ζήσει την εμπειρία των “300”».