Οταν πριν από 20 ακριβώς χρόνια, το φθινόπωρο του 1977, αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές ο Κ. Καραμανλής σχημάτιζε τη δεύτερη κυβέρνηση της ΝΔ, οι πολιτικοί συντάκτες της εποχής έμειναν άφωνοι όταν ανακοινώθηκε το όνομα του Υφυπουργού Προεδρίας: ο Αθανάσιος Τσαλδάρης, βουλευτής της Β’ Περιφερείας των Αθηνών αναλάμβανε το υπουργείο που ενημέρωνε επισήμως τους δημοσιογράφους…
Γενική ήταν η εκτίμηση ότι ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα υπουργός δεν θα τα κατάφερνε στον δύσκολο ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου. Θα άντεχε ίσως έως τον πρώτο ανασχηματισμό… Η έκπληξη δεν άργησε: μέσα σε λίγους μόνο μήνες ο Αθανάσιος Τσαλδάρης κατάφερε να γίνει ο συμπαθέστερος και πιο επιτυχημένος υπουργός Τύπου όλων των εποχών.
Καλοσυνάτος, ειλικρινής όσο μπορούσε, συμπαθής ως άνθρωπος, με αυθόρμητο χιούμορ, επέτυχε σε σύντομο χρονικό διάστημα να έχει πολύ καλές έως άριστες σχέσεις με ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς συντάκτες της εποχής. Το μυστικό της επιτυχίας του; Δεν υπήρχε μυστικό! Ο άνθρωπος ήταν αυτός που έδειχνε και έκανε καλά τη δουλειά του.
Δεν υπήρχε μυστικό; Υπήρχε μυστικό για την επιτυχία του μόνο που πέρασε πολύς καιρός για να το ανακαλύψουν οι ενδιαφερόμενοι. Αυτό το μυστικό του Αθανάσιου Τσαλδάρη ήταν ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε το πολιτικό παιγνίδι ανάμεσα στον αρχηγό του κόμματός του και Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, από τη μια πλευρά, και στους εκδότες των εφημερίδων και τους δημοσιογράφους γενικότερα από την άλλη…
Φανατικός αναγνώστης του Τύπου ο Κ. Καραμανλής διάβαζε πολύ ενωρίς το πρωί όλες τις εφημερίδες και κατά κανόνα θύμωνε με όλους και με όλα. Με τους μεν (της Αντιπολιτεύσεως) γιατί τον κατηγορούσαν· αλλά και με τους άλλους (τους φίλους του) γιατί δεν τον αγιογραφούσαν επαρκώς.
Οπωσδήποτε πριν από τις οκτώ το πρωί τηλεφωνούσε στον Αθ. Τσαλδάρη και βροντούσε και άστραφτε:
Λοιπόν, να πάρεις τη Βλάχου και να της πεις… (αυτό και εκείνο και το άλλο) Και να την στείλεις… κλπ., κλπ.
Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε…, απαντούσε ο Τσαλδάρης.
Να πάρεις και τον Μπότση και να του πεις ότι θα του… κλπ., κλπ.
Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε…, συνέχιζε ήρεμος ο Τσαλδάρης.
Να φωνάξεις και τον Τάδε (δημοσιογράφο) και να του τραβήξεις τα αφτιά και να του πεις ότι θα τον πάρει… κλπ., κλπ.
Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε…, εξακολουθούσε να απαντά ο Τσαλδάρης.
Και αφού ξεσπούσε με τον τρόπο αυτόν ο τότε Πρωθυπουργός, έκλεινε το τηλέφωνο.
Η συνέχεια το μεσημέρι της ίδιας ημέρας:
Λοιπόν, λέγε, Θανάση! Πήρες αυτούς που σου είπα;
Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε…
Και τι τους είπες;
Του είπα του (Τάδε) ότι, σε παρακαλώ πολύ, βρε παιδί μου, κάνε μου τη χάρη και γράψε καμιά καλή κουβέντα για την κυβέρνηση γιατί με παίρνει κάθε πρωί ο Πρόεδρος και με βρίζει εμένα… Σε παρακαλώ πολύ, κάνε μου τη χάρη…
Και στην (Δείνα) τι είπες;
Τα ίδια, κύριε Πρόεδρε…. Της κλάφτηκα και μου υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί…
Μπράβο, καλά τα είπες!
Αν κάποιος άκουγε εκείνη την εποχή αυτούς τους διαλόγους, θα έλεγε ότι αυτό κι αν ήταν θέατρο του παραλόγου. Και όμως. Ηταν το σωστό πολιτικό παιγνίδι, όπως το έπαιζαν δύο άνθρωποι που γνώριζαν καλά πρόσωπα και πράγματα.
Αν ο Αθανάσιος Τσαλδάρης τηλεφωνούσε έστω και μία φορά σε εκδότη ή δημοσιογράφο με το ύφος και το λεξιλόγιο που του ζητούσε κάθε πρωί ο Πρωθυπουργός του να χρησιμοποιήσει, τότε μόνο μία φορά θα είχε την ευκαιρία να το πράξει. Από την επόμενη ημέρα κανένας δεν θα του μιλούσε στο τηλέφωνο, θα είχε ακυρωθεί η λειτουργία του και θα είχε αντικατασταθεί στον πρώτο ανασχηματισμό.
Αντιθέτως ο Αθ. Τσαλδάρης άντεξε σε όλους τους ανασχηματισμούς και ακόμη περισσότερο: Οταν τον Μάιο του 1980 ο Γ. Ράλλης έγινε Πρωθυπουργός, είχε αποφασίσει να μην περιλάβει στην κυβέρνησή του τον Αθ. Τσαλδάρη, ο οποίος στην προηγηθείσα ενδοκομματική μάχη είχε σθεναρά υποστηρίξει την υποψηφιότητα του μακαρίτη Ε. Αβέρωφ για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Τότε επενέβη άμεσα ο Κ. Καραμανλής, ο οποίος απαίτησε να μείνει και στη νέα κυβέρνηση στην ίδια θέση ο Αθ. Τσαλδάρης ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας επενέβη τόσο αποφασιστικά ώστε ο Γ. Ράλλης αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Αυτός ήταν ο Αθανάσιος Κ. Τσαλδάρης, που έφυγε σε ηλικία 76 ετών πριν από μία εβδομάδα, αφήνοντας φτωχότερο το Κοινοβούλιο. Γιος Πρωθυπουργού (του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, αρχηγού του Λαϊκού Κόμματος) πολιτεύθηκε σταθερά με το κόμμα της εκάστοτε Δεξιάς, αλλά απέκτησε φίλους σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Ετίμησε τις θέσεις που κατέλαβε και η πολιτεία τον τίμησε και αυτή. Τυπικά τον εκήδευσε με τιμές Πρωθυπουργού. Ουσιαστικά τον εκήδευσε μέσα σε πνεύμα αληθινής πολιτικής συναίνεσης: για να του απευθύνουν το ύστατο χαίρε πήγαν στον Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας όλοι από τον Πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠαΣοΚ Κωνσταντίνο Σημίτη ως τον Κ. Μητσοτάκη· και από τον Κώστα Καραμανλή τον νεότερο ως τον Χαρίλαο Φλωράκη.
«Το Βήμα» απευθύνει με τη σειρά του το δικό του ύστατο χαίρε Καλό Ταξίδι, Πρόεδρε!
