Οι γρουσούζηδες των Οσκαρ

Υποτίθεται ότι το Οσκαρ «ανοίγει πόρτες» και φυσικά στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπήρξαν όμως φορές στην ιστορία του θεσμού των Οσκαρ ­ και μάλλον θα συνεχίσουν να υπάρχουν ­ που το φαλακρό αγαλματάκι έφερε γρουσουζιά στους ηθοποιούς που το κέρδισαν

Οι κυρίες και οι κύριοι που ακολουθούν αποτελούν μερικά κλασικά παραδείγματα τα οποία ίσως πρέπει να προσέξουν οι νεαροί σε ηλικία ηθοποιοί που από τη μια στιγμή στην άλλη κερδίζουν ένα Οσκαρ και χάνουν το μυαλό τους. Βέβαια η Γκουίνεθ Πάλτροου, εφετεινή νικήτρια του Οσκαρ γυναικείας ερμηνείας, δείχνει σοβαρό κορίτσι. Ποτέ δεν ξέρεις όμως…

Ντόνα Ριντ (1921-1986)

Η καριέρα της κυλούσε τόσο ήρεμα και με τόσο αδιάφορες ταινίες που για ένα μεγάλο διάστημα η Ντόνα Ριντ ακουγόταν περισσότερο ως «δημόσια κατήγορος» των σκηνοθετών της! Ξαφνικά κερδίζει ένα Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για τη φημισμένη δραματική ταινία «Οσο υπάρχουν άνθρωποι» (1954). Επαιξε σε 10 ακόμη ταινίες μέσα στην ίδια δεκαετία και αργότερα ασχολήθηκε με ενέργειες κατά της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ…

Εύα Μαρί Σεντ (1924-)

Με την πρώτη κιόλας ταινία της «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) η Εύα Μαρί Σεντ κέρδισε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου. Παρ’ ότι αργότερα έπαιξε σε ταινίες που έκαναν αίσθηση («Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων», «Εξοδος», «Ερχονται οι Ρώσοι, έρχονται οι Ρώσοι» κ.ά.), δεν απέκτησε ποτέ το στάτους που θα περίμενε κανείς από ένα τόσο λαμπρό ξεκίνημα.

Τζορτζ Τσακίρης (1934-)

Κέρδισε το Οσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για το «West side story» (1961) αλλά η καριέρα του πήρε την κατιούσα καθώς οι υποκριτικές ικανότητές του ήταν σαφώς περιορισμένες. Ελάχιστες ταινίες του από τότε που βραβεύθηκε είναι άξιες λόγου. Εγκατέλειψε τον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και από τα μέσα της αμέσως επομένης επανήλθε στην τηλεόραση («Ντάλας»).

Σάντι Ντένις (1937-1992)

Με την τρίτη κινηματογραφική ερμηνεία της στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» (1966) κέρδισε το μοναδικό Οσκαρ της καριέρας της. Δυστυχώς δεν τη βοήθησε καθόλου και σε αυτό συνέβαλε η εξωτερική εμφάνισή της (θύμιζε λαγουδάκι). Ακολούθησε νωθρή καριέρα, κυρίως στην τηλεόραση.

Τατούμ Ο’ Νιλ (1962-)

Εχει παίξει σε 11 μόλις ταινίες και ήταν 11 χρόνων όταν έκανε το ντεμπούτο της στο «Χάρτινο φεγγάρι» (1973), ταινία που της χάρισε αμέσως το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου. Προτίμησε όμως να γίνει μητέρα (απέκτησε τρία παιδιά) και η περίπτωσή της αποδεικνύει ότι όσο πιο αργά αναγνωρίζεσαι τόσο το καλύτερο…

Λουίζ Φλέτσερ (1934-)

Ισως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «χαμένης περίπτωσης» έπειτα από ένα Οσκαρ. Η μία και μοναδική φορά που η Φλέτσερ προτάθηκε για το βραβείο υπήρξε αρκετή για να το κερδίσει: Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου για την ταινία «Στη φωλιά του κούκου» (1975). Δυστυχώς η ταλαντούχα ηθοποιός δεν είχε ξανά παρόμοια ευκαιρία ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, κυριολεκτικά εξαφανίστηκε σε ασήμαντα ρολάκια ασήμαντων ταινιών.

Φέι Ντάναγουεϊ (1941-)

Χρόνια πάλευε να κερδίσει ένα Οσκαρ και όταν το κατάφερε η καριέρα της Ντάναγουεϊ πήρε τη χειρότερη πορεία που θα μπορούσε να φανταστεί. Μετά το «Δίκτυο» (1977) που της χάρισε το πολυπόθητο αγαλματάκι πόσες ερμηνείες της θυμόμαστε; Και για πόσες από τις 30 ταινίες που γύρισε έκτοτε αξίζει να τη θυμόμαστε;

Γιον Βόιτ (1938-)

Ο Γιον Βόιτ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για μια πλούσια σε ποσότητα καριέρα. Δεκαέξι ταινίες μέσα σε 20 χρόνια είναι μάλλον… λίγες. Το Οσκαρ που κέρδισε για τον «Γυρισμό» (1978) δεν σήμανε απολύτως τίποτε γι’ αυτόν και το απέδειξε συνεχίζοντας να εμφανίζεται σποραδικά. Αν και προτάθηκε ξανά για Οσκαρ στο «Τρένο της μεγάλης φυγής» (1985), πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται τι απέγινε στη δεκαετία του ’90. Τα τελευταία χρόνια επανεμφανίζεται σε χαρακτηριστικούς ρόλους δευτεραγωνιστών.

Τίμοθι Χάτον (1960-)

Πρώτη ταινία, άμεση αναγνώριση. Ενα Οσκαρ β’ ρόλου για τους «Συνηθισμένους ανθρώπους» (1980). Από τότε δεν κατάφερε να βρει την κινηματογραφική εικόνα που του ταίριαζε και να εξελιχθεί σε σταρ. Η αποτυχία της πρώτης απόπειράς του σε ρόλο πρωταγωνιστή στο «Ταπς ­ Η σάλπιγγα της ανταρσίας» (1981) υπήρξε καταλυτική. Είναι μεν παραγωγικός αλλά οι ταινίες του σύντομα σβήνονται από τη μνήμη μας.

Μέρι Στινμπέργκεν (1953-)

Πολύ καλή ηθοποιός αλλά πρόσωπο που βρίσκεις καθημερινά μπροστά σου και που μάλλον περνά αδιάφορο. Με την τρίτη ταινία της, βέβαια, το «Melvin & Howard» (1980), η Στινμπέργκεν φάνηκε να λάμπει εφόσον κέρδισε το Οσκαρ β’ γυναικείας ερμηνείας. Οχι για πολύ. Υστερα από τις ελάχιστες, αποτυχημένες προσπάθειες που έκανε παίζοντας ρόλους πρωταγωνίστριας παρέμεινε στην «πίσω γραμμή» ως χρήσιμη καρατερίστρια και τίποτε άλλο…

Μπεν Κίνγκσλεϊ (1943-)

Παρά το Οσκαρ που κέρδισε παίζοντας τον «Γκάντι» (1982), ο Μπεν Κίνγκσλεϊ δεν κατάφερε ποτέ να αποβάλει την εικόνα του ινδού ηγέτη. Παραμένει ένας σεβαστός δευτεραγωνιστής του κινηματογράφου και της τηλεόρασης αλλά το Οσκαρ δεν προσέθεσε πολλά στην καριέρα του. Ξαναπροτάθηκε, όμως, στην κατηγορία του β’ ανδρικού ρόλου για τη δουλειά του στο «Μπάγκσι».

Φ. Μάρεϊ Εϊμπραχαμ (1939-)

Πολύ καλός ηθοποιός αλλά με τέτοια φάτσα ήταν αδύνατον να ελπίζει σε καριέρα σταρ πρώτου μεγέθους. Κέρδισε δίκαια το Οσκαρ α’ ανδρικής ερμηνείας για το «Αμαντέους» (1984) αλλά στη συνέχεια οι μικροί ρόλοι του στον κινηματογράφο περνούσαν πάντοτε απαρατήρητοι…

Χάινγκ Σ. Νγκορ (1940-1996)

Γιατρός από την Καμπότζη που μετανάστευσε στην Αμερική μετά τα γεγονότα της πατρίδας του και εμφανίστηκε στην πολιτικού περιεχομένου ταινία «Κραυγές στη σιωπή», που εν μέρει αναφερόταν στο προσωπικό του μαρτύριο. Η ταινία τού χάρισε ένα Οσκαρ, η κινηματογραφική καριέρα του όμως περιορίστηκε σε μέτριες ταινίες και γραφικούς ρόλους. Το 1996 δολοφονήθηκε στο Λος Αντζελες.

Μαρλί Μάτλιν (1965-)

Κωφάλαλη ηθοποιός που παίζοντας την κωφάλαλη ηρωίδα στην πρώτη ταινία της «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» (1987) κέρδισε το Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Ενα βραβείο συμπάθειας διότι από όσο έχει δείξει ως σήμερα η Μάτλιν δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει σοβαρή καριέρα ηθοποιού. Δεν σταμάτησε να παίζει, αν και το ερώτημα είναι πού;

Μαρίζα Τομέι (1964-)

Κλασική περίπτωση αδικαιολόγητα πρόωρης προώθησης. Η Μαρίζα Τομέι είχε εμφανισθεί σε μια σειρά ανάλαφρες ταινίες πριν από τη βράβευσή της για μια… εξίσου ανάλαφρη ταινία ονόματι «Το ξαδερφάκι μου ο Βίνι» (1992). Από τότε σπανίως ακούγεται, πόσο μάλλον στα… Οσκαρ.