«Νύχτα μάγισσα πώς μπορείς το κορμί μου να δεις / και να μη μυριστείς τη φωτιά που το καίει / Νύχτα μάγισσα πάρε με δεν μπορώ τα πουλιά / δεν μπορώ τα βουνά, τη φωτιά που με καίει».


«Μια νύχτα με φεγγάρι στην πλατεία της χώρας της Σαμοθράκης, το 1995, είχα την πρώτη μου ζωντανή επαφή με τη μουσική των Χειμερινών Κολυμβητών. Κράτησα αμέσως λίγα σκιτσάκια-σημειώσεις, σκέφτηκα να φτιάξω μια παράσταση. Ενα χρόνο μετά, όταν ασχολήθηκα με το σενάριο, η ιστορία γεννήθηκε μόνη της, μέσα από σκίτσα που περιέγραφαν τις βασικές στιγμές. Τη δουλειά αυτή την παρουσίασα στη Γαλλία πριν από δύο χρόνια, ήταν η πτυχιακή μου. Είχε δυνατή ατμόσφαιρα αλλά έντονα δραματουργικά προβλήματα και ήταν αποσπασματική. Δεν μπορούσα να διηγηθώ την ιστορία». Η ιστορία της Εμμανουέλας Καποκάκη ονομαζόταν «Λιμνοθάλασσα». «Το ήξερα ότι θα της έδινα αυτόν τον τίτλο από τη μέρα που βρέθηκα να περπατώ σε μια προβλήτα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου». Το θέμα της όμως δεν μπορούσε να περάσει εύκολα στο θεατή: μια νέα γυναίκα (η ηθοποιός) αγωνίζεται να λύσει τον κόμπο που έχει μέσα της παρακολουθώντας την κούκλα-είδωλό της. Μαζί ξεκινάνε ένα ταξίδι, σε μια προσπάθεια να γνωρίσει τον αληθινό της εαυτό και τον ερωτισμό της. «Η ιστορία ξεκαθάρισε», επισημαίνει η Εμμανουέλα, «μετά από πολλή δουλειά στις πρόβες με τον Θοδωρή Τσαπακίδη που επιμελήθηκε τη σκηνοθεσία και την Εύα Μπουρνιά που σκηνοθέτησε την κίνηση».


Το αποτέλεσμα; «Ενα σύγχρονο παραμύθι. Θέατρο εικαστικό, αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους», που θα βλέπουμε από αύριο και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο «Από Μηχανής Θέατρο». Θέατρο με κούκλες που απαγορεύεται για τα παιδιά; «Περιστρέφεται γύρω από μια γυναίκα, ένα άλλο πρότυπο θηλυκότητας, ρομαντικό, παιχνιδιάρικο και μυστηριώδες. Ο θεατής καλείται να ταξιδέψει στον εσωτερικό της κόσμο. Ενα παιδί θα χανόταν στον ειρμό της σκέψης της. Από την άλλη, η παράσταση παίζει πολύ με τον ερωτισμό, που ακριβώς επειδή αναζητάται μέσα από κούκλες-αρχέτυπα εμφανίζεται πιο έντονος».


Η «Λιμνοθάλασσα» είναι μια παράσταση εντελώς διαφορετική από τα «Κόκκινα παπούτσια» που παρουσίασε η Εμμανουέλα πέρυσι στον «Φούρνο». «Εμοιαζαν περισσότερο με ένα κινούμενο σχέδιο, ένα παιχνίδι πάνω στη δομή του κουκλοθέατρου που απευθυνόταν σε παιδιά αλλά και σε ενηλίκους». Στη «Λιμνοθάλασσα» η διήγηση γίνεται μέσα από κούκλες, μουσικές ατμόσφαιρες, υποκριτική και ακροβατικά. «Τα πιο αφαιρετικά σημεία, αυτά δηλαδή που υπαινίσσονται τη συναισθηματική κατάσταση αυτής της γυναίκας, εκφράζονται από την κίνηση της ηθοποιού ενώ τα πιο περιγραφικά σημεία αναπτύσσονται από τη δράση των κουκλών» διευκρινίζει η Εμμανουέλα, που εκτός από το σενάριο, την εικαστική σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία έχει κατασκευάσει και τις κούκλες. «Οι κούκλες είναι εμπνευσμένες από τον Μοντιλιάνι και από αρχαίες κούκλες (ανδρείκελα), ενώ οι αρθρώσεις τους είναι από ξύλινες κούκλες του προηγούμενου αιώνα. Η τεχνική που χρησιμοποίησα λέγεται “κούκλες τραπεζιού ή άμεσης κίνησης”. Ο αργός ρυθμός που χαρακτηρίζει άλλωστε την παράσταση έχει σκοπό να κάνει τον θεατή να προσέξει τη λεπτομέρεια της κίνησης. Οσο για τα υλικά που χρησιμοποιώ, είναι κατά βάση ξύλο και εφημερίδες».


Η «Λιμνοθάλασσα» της Εμμανουέλας Καποκάκη παρουσιάζεται από αύριο και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο «Από Μηχανής Θέατρο» (Ακαδήμου 13).