Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα, η δημοκρατία μας διαμορφώνεται και εδραιώνεται.
Αφησε πίσω της με επιτυχία τη δικτατορία και το μετεμφυλιακό κράτος.
Εκανε τα πρώτα βήματά της στη δημοκρατική Ενωμένη Ευρώπη.
Ξεπέρασε τις κρίσεις του 1985 και του 1989-1990.
Εκσυγχρονίστηκε και μπήκε στην ΟΝΕ.
Βίωσε το τραύμα της χρεοκοπίας του 2010.
Αντεξε τα χρόνια των Μνημονίων και δεν υποβιβάστηκε σε χαμηλότερη κατηγορία.
Ανασυγκρότησε την ομαλότητα και την κανονικότητά της.
Αποτελεί σήμερα την καλύτερη δημοκρατία που είχε ποτέ η χώρα μας και μια από τις πληρέστερες στον πλανήτη.
Και όπως πάντα φυσικά «με τα καβγαδάκια μας και με τα ωραία μας».
Ξέρετε γιατί; Επειδή σε κάθε κρίσιμη στιγμή ή ταλαντευόμενη συγκυρία, οι ίδιοι οι πολίτες την προστάτευσαν. Επειδή ορθώθηκαν απέναντι σε κάθε κίνδυνο και αντιστάθηκαν σε κάθε απειλή.
Επειδή ήταν και ελπίζω παραμένει μια μαχόμενη Δημοκρατία.
Ισως με λιγότερη αυτοπεποίθηση από όση της αξίζει. Και ασφαλώς με περισσότερη φλυαρία από όση έχει ανάγκη.
Αλλά αυτοί είμαστε. Και γι’ αυτό ακούω βερεσέ τις θρηνωδίες για έναν κόσμο που αλλάζει και τις ιερεμιάδες για μια δικαιοκρατούμενη πολιτεία που αμφισβητείται.
Ο κόσμος που αλλάζει μας παίρνει μαζί του. Αρκεί να τον κατανοήσουμε και να προσαρμοστούμε στις αλλαγές που κομίζει.
Το δημοκρατικό μας κεκτημένο ουδείς το αμφισβητεί πραγματικά και σίγουρα δεν απειλείται επί της ουσίας.
Ζήσαμε δύσκολες στιγμές. Αφήσαμε πίσω μας ξεπερασμένες ιδεολογίες. Βγήκαμε ζωντανοί από καταστροφικές ιδεοληψίες και ανώφελες συγκρούσεις. Περάσαμε Σειρήνες και Κύκλωπες, για να θυμίσω και την κινηματογραφική επικαιρότητα.
Κάναμε βήματα μπροστά επειδή η κοινωνία ζητούσε κάτι καλύτερο.
Διότι αυτό ακριβώς είναι μια μαχόμενη Δημοκρατία. Ξέρει να αντιμετωπίζει τους κινδύνους, ακόμη κι αν δεν τους μυρίζεται.
Μπορεί να παρασύρεται αλλά δεν εξοκέλλει.
Μπορεί να ταλαντεύεται, να διστάζει, να διχάζεται και να παλινδρομεί, αλλά ανακαλύπτει αναπάντεχα αποθέματα ενέργειας και φιλοπατρίας όταν φτάνει σε ένα κρίσιμο σημείο.
Εχω βαθιά μέσα μου εκείνη τη νύχτα της 23ης προς 24η Ιουλίου 1974. Τη νύχτα μιας Μεταπολίτευσης που δεν ξέραμε τι θα ξημερώσει, ούτε τι θα ακολουθήσει, ούτε καν τι ζούμε.
Δεν είχαμε στο μυαλό μας πως η δημοκρατία δεν είναι μια στιγμή αλλά ένα ταξίδι.
Αλλά μετά από μισό αιώνα και βάλε, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το ταξίδι ήταν συναρπαστικό. Είμαστε τυχεροί που το ζήσαμε.
Οπως επίσης μπορώ να πω ότι η «Δημοκρατία των Ελλήνων» ήταν και παραμένει μια Δημοκρατία μαχόμενη, που ξέρει όταν την καλεί το καθήκον να αποδεικνύεται μάχιμη.
