Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Πολύ φοβούμαι ότι τα έχουμε μπερδέψει. Παραδιδόμαστε με ευκολία σε μια τρέχουσα ανώδυνη φρασεολογία για «αντιεξουσιαστές» ή «άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου» που βάζουν «γκαζάκια» σε κάποιους με τους οποίους συμβαίνει να έχουν «ιδεολογικές διαφορές».
Λάθος. Δεν έχουν καμία διαφορά ιδεολογικού τύπου διότι δεν έχουν καμία ιδεολογία. Είναι μια «εταιρεία του εγκλήματος» που βάζει «εμπρηστικούς μηχανισμούς» και καταλήγει να σκοτώνει ανθρώπους.
Και ούτε κανένας «αντιεξουσιαστικός χώρος» υπάρχει. Είναι συμμορίες περιφερόμενων περιθωριακών ατόμων που λύνουν τις διαφορές τους ή επιβάλλουν την παρουσία τους με τη βία. Κυριαρχούν σε καταλήψεις του δημόσιου χώρου και σε Πανεπιστήμια με εκφοβισμούς και εκβιασμούς.
Δεν ξέρω γιατί είναι δύσκολο να το καταλάβουμε και να το αποδεχθούμε ως έχει. Και εννοώ να το καταλάβουμε όλοι: η κοινωνία, τα κόμματα, τα Πανεπιστήμια, οι αρχές ασφαλείας, η Δικαιοσύνη…
Και να το αποδεχθούμε όχι για να το ανεχθούμε. Αλλά για να το μετρήσουμε στην πραγματική του φύση, πέρα από ιδεολογικές επιφάσεις και προσχήματα. Την πραγματικότητα μόνο όταν την αντικρίζεις κατάφατσα την αντιμετωπίζεις κατάμουτρα.
Τα υπόλοιπα είναι ραπανάκια για την όρεξη.
Δυστυχώς στην Ελλάδα ζούμε στη διαρκή επίφαση των πραγμάτων που δεν θέλουμε να λέγονται με το όνομά τους.
Οσοι «βάζουν γκαζάκια» στη Θεσσαλονίκη που κόστισαν τη ζωή μιας γυναίκας δεν είναι απλώς ανώριμοι έφηβοι που χρειάζονται σωφρονισμό και καμιά φωνή από τους μεγαλύτερους.
Για να το καταφέρουν χρειάζεται να οργανωθούν, να εντοπίσουν τους στόχους, να σχεδιάσουν την επιδρομή, να φτιάξουν τους εμπρηστικούς μηχανισμούς, να τους μεταφέρουν σε ομάδες, να φυλάνε τσίλιες για να μην τους πάρουν χαμπάρι.
Κι αν αυτό δεν λέγεται «εταιρεία του εγκλήματος», τότε πώς λέγεται; «Πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη»;
Δυστυχώς έχει επικρατήσει η στρεβλή αντίληψη πως η επιβολή του νόμου και η προστασία του απλού πολίτη έχει πολιτικό πρόσημο. Οτι κάποιος χάνει και κάποιος κερδίζει. Δεν έχει.
Κάθε πολίτης αυτής της χώρας ό,τι κι αν φρονεί έχει το αυτονόητο δικαίωμα προστασίας του ίδιου, των δικών του και της περιουσίας του. Μια προστασία χωρίς αστερίσκους και δικαιολογίες.
Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτή η υποχρέωση έναντι της κοινωνίας αποτελεί την ίδια προτεραιότητα και έχει την ίδια σημασία για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τις δυνάμεις επιβολής του νόμου, ακόμη και τη Δικαιοσύνη.
Αλλά αν μια κοινωνία δεν στρατευθεί ολόψυχα στην προστασία της, τότε είναι μια ανοχύρωτη πολιτεία.
Οπου οι απλοί άνθρωποι δολοφονούνται νύχτα ή αξημέρωτα στην πόρτα του σπιτιού τους.
