Μαριλένα Αστραπέλλου

Οταν έκλεισε το παράθυρο του Skype και η Μαρίνα Αμπράμοβιτς εξαφανίστηκε από το οπτικό μου πεδίο μού ήρθε στο μυαλό μια φράση.

Σε μια πόλη της Δυτικής Νιγηρίας τη δεκαετία του '90 ο πατέρας μιας πολυμελούς οικογένειας με έξι παιδιά παίρνει μετάθεση και φεύγει από το σπίτι.

Η μονοκατοικία έμοιαζε εντελώς εγκαταλελειμμένη. Χρειάστηκε να κάνω δύο φορές τον γύρο του σπιτιού για να βεβαιωθώ ότι είχα έρθει στο σωστό μέρος.

Ενα κύμα γνήσιας θλίψης σάρωσε τα κοινωνικά δίκτυα την εβδομάδα που μας πέρασε όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του γλύπτη Γιώργου Λάππα

Με βρήκε να κοιτάζω έναν πίνακα στο καθιστικό και να προσπαθώ να καταλάβω αν είναι ζωγραφική ή φωτογραφία.

Ποιος διευθύνει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης; Μετά την ολοκλήρωση της μονοετούς θητείας της Κατερίνας Κοσκινά στις 14 Ιανουαρίου, το Μουσείο παραμένει ακέφαλο.

Ως θεατρικό έργο δεν υπάρχει, ακόμη και ο τίτλος του, «Βόιτσεκ», δεν αναγράφηκε ποτέ στο χαρτί από τον συγγραφέα του, Γκέοργκ Μπίχνερ

Ακόμη και αν δεν είχα μιλήσει με τον Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ, πολύ δύσκολα θα προσπερνούσα το άρθρο στις σελίδες του περιοδικού των «New York Times».

Στο -1 του θεάτρου Rex, εκεί όπου μέχρι πρότινος στεγαζόταν η παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η ατμόσφαιρα είναι αισθητά αλλαγμένη.

Από τον δεύτερο όροφο του οίκου δημοπρασιών Artcurial στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων μπορούσες να δεις το Παρίσι κατάφωτο και ακόμη γιορτινά στολισμένο,

Τράβηξε selfies με νεαρούς πρόσφυγες στη Λέσβο καθώς και βίντεο με βάρκες γεμάτες ανθρώπους που προσπαθούν να φτάσουν στα παράλια του νησιού,

Διδάσκει, αρθρογραφεί, γράφει ποίηση. Την αφορμή για τη συνάντηση μάς την έδωσε ωστόσο η πεζογραφία, συγκεκριμένα ο «Αντρας που πέφτει», η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του μετά τη «Γυναίκα με ποδήλατο», από τις εκδόσεις Πόλις.

Είναι ένα από εκείνα τα αναγνώσματα που κυριολεκτικά μπορείς και να καταβροχθίσεις έτσι όπως ενεργοποιεί τους σιαλογόνους αδένες, με το γύρισμα κάθε σελίδας του.

Ο κόσμος είχε συρρεύσει στην Πειραιώς 260 για να δει τη νέα παράσταση του Τόμας Οστερμάγερ, ενός από τους πλέον καινοτόμους ευρωπαίους σκηνοθέτες.

Ο κόσμος είχε συρρεύσει στην Πειραιώς 260 για να δει τη νέα παράσταση του Τόμας Οστερμάγερ, ενός από τους πλέον καινοτόμους ευρωπαίους σκηνοθέτες.

Ο πολυσχιδής Κωστής Ζαφειράκης (δημοσιογράφος που έχετε πετύχει σίγουρα στην τηλεόραση, σε μία από τις εκπομπές «Exodus», «Οξυγόνο», «I Love Gr», στην ET3 και στον ΣΚΑΪ) έχει όλες τις απαντήσεις

Στο εξωτερικό οι τάσεις είναι σαφείς και στο εσωτερικό τις μαθαίνουμε ενίοτε και από πρώτο χέρι χάρη στην εξωστρέφεια των (ιδιωτικών) πολιτιστικών οργανισμών όπως το ΝΕΟΝ.

Θεωρείται το φοβερό παιδί του ρωσικού θεάτρου και ανεβάζει παραστάσεις που χαρακτηρίζονται σταθερά προκλητικές και αμφιλεγόμενες.

Το Τείχος είχε μόλις πέσει και το κρύο ήταν τσουχτερό. Δεκάδες χιλιάδες Ανατολικοβερολινέζοι έσπευδαν να περάσουν «απέναντι» για να αντικρίσουν για πρώτη φορά έναν άλλον κόσμο θαμπωμένοι, έκπληκτοι, αποπροσανατολισμένοι.

Μια μικρή αλεπού σε μια γωνιά του καθιστικού με κοιτάζει κατάματα χωρίς ίχνος πονηριάς στα λαμπερά μάτια της.