Ο παππούς του ήταν ρεμπέτης. Ο ίδιος, όταν ήταν 18, πήγε στην Καλιφόρνια για να γίνει χρηματιστής, επηρεασμένος από τη φρενίτιδα της καπιταλιστικής αδρεναλίνης των 80s. Μετά το '87, όταν το μπάσκετ έγινε επαγγελματικό, επέστρεψε στην Ελλάδα, έγινε αθλητής πρώτης γραμμής και στη συνέχεια προπονητής.

Πριν από μερικά χρόνια η Σέριλ Σάντμπεργκ, η πανίσχυρη διευθύντρια επιχειρησιακών λειτουργιών του Facebook, κανόνισε μια σύσκεψη για τον τότε υπουργό Oικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ. Ο υπουργός έφθασε με τέσσερις συνεργάτιδές του, δύο υψηλόβαθμα στελέχη και δύο που βρίσκονταν χαμηλότερα στην ιεραρχία. Μετά τις πρώτες κουβέντες η Σάντμπεργκ παρότρυνε τους παρισταμένους να σερβιριστούν από τον μπουφέ και να καθήσουν. Οι παρευρισκόμενοι, στην πλειονότητά τους άνδρες, γέμισαν το πιάτο τους και έλαβαν θέση γύρω από το κεντρικό τραπέζι συσκέψεων.

Με τους όρους της επιστημονικής παραγωγής ιδεών η ηλικία του είναι κάτι παραπάνω από σεβάσμια. Είναι αυτή στην οποία κάθε εξέχων θεωρητικός φυσικός έχει κερδίσει το προνόμιο να εξαργυρώνει τους κόπους της νεότητάς του: να γέρνει σε έναν αναπαυτικό καναπέ και να περιμένει πότε οι μαθητές ή οι λοιποί εργάτες του πεδίου του θα αποδείξουν πειραματικά την ισχύ των θεωρημάτων του για να εισπράξει εκείνος το Νόμπελ που του αξίζει. Πάνω-κάτω, δηλαδή, ό,τι έπραξε η ομάδα του CERN το 2013 για τον 86χρονο Πίτερ Χιγκς και το μποζόνιό του.

Στον «Νοέµβριο», οι ήρωες από κοµπάρσοι γίνονται απρόσµενοι πρωταγωνιστές µέσα από στιγµές προσωπικής ποιητικότητας. Συναντάµε τέτοιους ανθρώπους στα στενά της πόλης; «Οι ήρωες της λογοτεχνίας είναι πλασµατικοί, ελλειπτικοί, αυθαίρετοι. Αναµφίβολα, όµως, θα συναντούσε κανείς ανθρώπους µε κάποια χαρακτηριστικά τους παντού, κυρίως στις σπείρες του µυαλού, όπου τελικώς εκκολάπτονται και αποκτούν έναν αυτόνοµο, σκιώδη βίο, µέσα στον δικό τους τόπο και χρόνο».

Στην Κρήτη όλες οι στράτες είναι στρωµένες µε τραγούδια. Μα αυτός ο δρόµος που τραβά από τα ριζά της Μαδάρας για το µετέωρο µεταξύ ουρανού και γης οροπέδιο του Οµαλού, είναι ξεχωριστός. Η Στράτα των Μουσούρων λες και ανεβαίνει βήµα βήµα τη σκάλα της ελευθερίας, αφού οι στίχοι του ριζίτικου «Πότε θα κάµει ξαστεριά» είναι η πιο µελωδική νότα απείθειας στη σκλαβιά που ανεβαίνει από την ψυχή στα χείλη των ανθρώπων. Και τα τραγούδια στην Κρήτη είναι ελεύθερα: «Ο νους είν' αυτεξούσιος, κανένα δεν ρωτάει / σαν τον χρυσό σταυραετό, όπου µπορεί πετάει».

Η ιδέα για ένα κινητό συνεργείο που θα μπορεί να επισκέπτεται απομακρυσμένα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας γεννήθηκε στην Τουρκία. Τον Νοέμβριο του 2012 συμμετείχα ως επικεφαλής της μικρής εταιρείας Time Heritage, στο διεθνές συνέδριο με τίτλο «Cultural Heritage Protection in Τimes of Risk», που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο Yildiz της Κωνσταντινούπολης.

Μου το είχαν πει πολλοί, το έγραφαν όλοι οι ταξιδιωτικοί οδηγοί, ένιωθα σχεδόν υποχρεωµένος να το ζήσω - αν μπορεί κανείς να χρησιµοποιήσει πρώτο πρόσωπο για μια εµπειρία που αφορά τις ζωές των άλλων.

Το Disrupt υποδέχεται την καινοτομία ανοίγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας. Παρουσιάσεις, ζωντανοί διαγωνισμοί, ομιλίες, συζητήσεις πάνελ και εξειδικευμένα σεμινάρια, συνθέτουν ένα πλούσιο πρόγραμμα σε ένα διήμερο επιχειρηματικότητας, το οποίο θα μεταδοθεί ζωντανά σε 150 χώρες.

«Πνευματομανία, η προς το εκκαλείν πνεύματα εκ του Αδου κλίσις». Η έννοια που ο μεγάλος φιλόλογος Στέφανος Κουμανούδης καταγράφει στη «Συναγωγή νέων λέξεων», το λεξικό νεολογισμών που εκδίδεται το 1900, αποδίδει μια διαδεδομένη πανευρωπαϊκά συνήθεια των ανώτερων στρωμάτων η οποία μοιάζει στα τέλη του 19ου αιώνα να καταλαμβάνει την αθηναϊκή κοινωνία.

Το «2021» δεν είναι εκείνο που θα λέγαµε στρογγυλός αριθµός. Οπότε κάποιος παρατηρητής ίσως απορήσει σχετικά µε τον λόγο για τον οποίο τείνει να χαρακτηρίζεται ως σηµαντική χρονολογία. Στο πεδίο της πραγµατικής ζωής και έχοντας το βλέµµα στη συµπλήρωση 200 ετών από την εκδήλωση της Ελληνικής Επανάστασης, στο Ιδρυµα Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού διοργανώνονται από την αρχιτεκτονική εταιρεία CFCOMPANY οµιλίες µε θέµα την εικόνα της Αθήνας τα επόµενα χρόνια.

«Οταν η ανάγκη για επιβίωση γίνεται επιτακτική, ποιος είναι εκείνος που θα ορίσει πόσο ακραία και απάνθρωπη µπορεί να θεωρηθεί µια πράξη;». Ερώτηµα που διατυπώνεται στις σηµειώσεις παραγωγής του «Fury» (στα ελληνικά µπορεί να αποδοθεί ως οργή ή µανία) δίνοντας αµέσως µια πρώτη ιδέα για το τι περίπου πρέπει κανείς να περιµένει από την τελευταία […]

«Ξεκίνησα να πίνω στα 17». Η πόρτα του ψυγείου άνοιγε και μια φωνή μοιραζόταν τη δική της ιστορία. H εγκατάσταση του 2007 μιλούσε – κυριολεκτικά – για τον αλκοολισμό και είναι μία από αυτές που έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό του Ηλία Χατζηχριστοδούλου. Επειτα από δέκα χρόνια, μάλιστα, ο διοργανωτής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών και Νέων Μέσων, Athens Video Art Festival, έχει πολλές ιστορίες να πει.

Τι καινούργιο σας έμαθε το Ευρωκοινοβούλιο για την πολιτική; «Ανάμεσα σε 28 χώρες με ιστορικές διαφορές πρέπει να πατάς γερά στη λογική ώστε να σε καταλάβουν ακόμη και από πολιτικούς χώρους και κράτη που δεν το περιμένεις».

Οι εµπειρίες, οι γνώσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήµατα αλλάζουν εµάς τους ίδιους, αλλάζουν τη ζωή µας. Και το ταξίδι είναι όλα αυτά και άλλα πολλά. Ταξιδεύοντας, δίνουµε και παίρνουµε. Οι διασταυρώσεις και τα δοσίµατα είναι η πεµπτουσία του ταξιδιού. Εξερευνούµε φυσικά τοπία, αλλά ουσιαστικά ψάχνουµε τα ανθρώπινα και τον εαυτό µας κυρίως. Ο Τζον Στάινµπεκ […]

Ο Θεόδωρος Βασιλάκης δεν είναι ένας συνηθισµένος υπάλληλος. Το 2005, όταν πήγε στην Google, η εταιρεία απασχολούσε περίπου 2.000 υπαλλήλους. Οταν έφυγε - έπειτα από οκτώ χρόνια - είχε τουλάχιστον 25.000 συναδέλφους. Σήµερα ο αριθµός αυτός έχει ξεπεράσει τις 42.000.

Memento mori. Να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις. Πόσο ταιριάζει αυτό το ρητό στο Λιβίσι, το χωριό-φάντασμα της Μικράς Ασίας, έτσι όπως στέκει άδειο και ερημωμένο από όταν έφυγαν οι τελευταίοι κάτοικοί του το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Είναι ο οικισμός που ενέπνευσε το Εσκίμπαχτσε στο βιβλίο «Πουλιά χωρίς φτερά» του Λουί ντε Μπερνιέρ. Είναι το φυσικό σκηνικό στο οποίο γυρίστηκε μέρος της ταινίας «The Water Diviner» του Ράσελ Κρόου.

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1946, στο σαλόνι ενός σπιτιού στον αριθμό 30 της λεωφόρου Montaigne στο Παρίσι, ιδρύθηκε ο οίκος Dior. Αν θέλει κάποιος να εντοπίσει την απαρχή της εντατικοποίησης της έννοιας «μόδα», πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω, στην εποχή του λανσαρίσματος του «New Look» (1947) από τον ίδιο τον Ντιόρ, στην εποχή της μαζικότητας της παραγωγής και της ευρείας απήχησης του prêt-à-porter σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Σε εκείνη τη μεταπολεμική περίοδο η μόδα αποτέλεσε μια ισχυρή παράμετρο της ανάπτυξης και αντικατόπτρισε με την πολυμέρεια, την ονειρική της φιλοδοξία, τον ατομικισμό και τους κώδικες του ταξικού status το ίδιο το πρόσωπο του καπιταλισμού.

Ο Morrissey ξέρει να ισορροπεί όσο λίγοι ανάµεσα στον τίτλο του σταρ και του αντι-στάρ ταυτόχρονα. Ο ιδιόρρυθµος ηγέτης των Smiths, µε τους ακόµη πιο ιδιόρρυθµους στίχους που πονοκεφάλιαζαν τους µουσικοκριτικούς οι οποίοι ήθελαν να τα αναλύουν και να τα επεξηγούν όλα, είναι πλέον 55 ετών και έχει προγραµµατίσει να έρθει στην Ελλάδα για µία ακόµη συναυλία, στις 5 Δεκεµβρίου, στο γήπεδο Tae Kwon Do στο Παλαιό Φάληρο. Το ελληνικό κοινό µοιάζει να µην τον χορταίνει, τραγουδάει µαζί του όλα τα τραγούδια του, ουρλιάζει εκστασιασµένο κάθε φορά που βγάζει το πουκάµισό του κατά την προσφιλή του συνήθεια, τον αγαπάει από τότε που τραγουδούσε στους Smiths ως σήµερα που συνεχίζει τη σόλο καριέρα του.

Τρέχουμε για να ξεφύγουμε ή για να φτάσουμε; Συζητώντας με έλληνες δρομείς και χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι άλλες εθνικότητες θα είχαν διαφορετική τοποθέτηση, κάποιος θα πάρει και τις δύο απαντήσεις. Συχνά δε, μπορεί να πάρει την απάντηση «κατά περίπτωση» ή κάποια παραλλαγή της.

Οι πύργοι της Aστράκας είναι από τα πλέον επιβλητικά τοπία της ελληνικής εμπειρίας, έτσι όπως ορθώνουν το υψηλό ανάστημά τους πάνω από το Μικρό Πάπιγκο. Με συναρπάζουν καθώς τους κοιτάζω από το παράθυρο στο ατμοσφαιρικό, παροδικό κατάλυμα του ταξιδιώτη, στο Aristi Mountain Resort, και με διακτινίζουν στην αιωνιότητα. Δημιουργήθηκαν από σοφό χέρι σε κάποιες εποχές με παράξενα ονόματα - Παλαιόκαινος, Πλειστόκαινος - και έμειναν εκεί εκατομμύρια χρόνια να διαχέουν τριγύρω τον χαρακτήρα τους.