Γνώμες

Το ερώτημα που συνοψίζει τον προβληματισμό είναι αν η ελληνική κοινωνία, μέσα από τη σύνθετη εμπειρία της μεγάλης επετείου και της πανδημίας, απέκτησε μια πιο ισορροπημένη αντίληψη για το «εθνικό κεκτημένο» των διακοσίων αυτών ετών. Δεν αναλαμβάνω τον κίνδυνο μιας σαφούς εκτίμησης. Ελπίζω να έχει συμβεί αυτό

Ακόμη και στις δύσκολες πανδημικές συνθήκες, η πολιτική επιμένει να κινείται και να διαμορφώνει διαφορετικές και εξελισσόμενες συνθήκες.

Ετος δοκιμασίας για όλους το 2021

Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.

Σας κάνω μια πρόταση γνωριμίας: οι γιορτινές ημέρες θα σας δώσουν χρόνο να μυηθείτε στην περιπέτειά του.

Τις ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς που θέλω-δεν θέλω η νοσταλγία και η ανάμνηση (ευπρόσδεκτες, αλλά την ίδια στιγμή και βασανιστικές) επιστρέφουν, η όρεξή μου τραβάει και πάλι τη βασιλόπιτα, τους κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα, τα ξεροτήγανα που φτιάχναμε όταν ήμουν παιδί. Δεν τα βρίσκω πια.

Γρίφοι και προσδοκίες

Παρά το γεγονός ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη είναι το καθένα κληρονόμος μιας ξεχωριστής πολιτικής ιστορίας και παράδοσης, υπάρχουν εντούτοις ορισμένα κεφαλαιώδη ζητήματα στα οποία μπορούν να υπάρξουν μεταξύ τους πεδία σύγκλισης και πολιτικής παρέμβασης.

Η προβολή από την τηλεόραση τέτοιων σκηνών βίας, ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες που επιδιώκουν, επιδεινώνουν περαιτέρω τον ψυχικό κόσμο του καθενός και αποτελούν αρνητικά παραδείγματα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Για πολλούς σχολιαστές και αναλυτές ήταν πολιτική φιλοσοφία «ξοφλημένη». Ο νεοφιλελευθερισμός και άλλα πιο συντηρητικά ρεύματα κυριάρχησαν στην Ε.Ε..

Θυμόμαστε αυτό που μας βολεύει, ενώ δεν υπάρχει σχεδόν κανένα όριο στο τι μπορούμε να ξεχάσουμε. Μόνο όσοι κρατούν πιστά ημερολόγια θα ξέρουν τι έκαναν αυτή την εποχή, αυτή την ημέρα, πριν από έναν χρόνο.

Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη φύση των επιθυμιών μας, ακόμη παιχνίδια ζητάμε.

Υπάρχουν πολλοί υποκριτές, πολλοί «Ταρτούφοι» σαν τον Μολιέρο. Αυτοί πρέπει να αποκαλυφθούν…