Ημέρες μέτρου και εθνικής συνεννόησης Εισήλθαμε ήδη στην τρίτη εβδομάδα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου που έφερε τον πλανήτη στο χείλος του γκρεμού και η διεθνής περιπλοκή μάλλον θεριεύει, παρά δίνει σημάδια εξομάλυνσης. Οι συγκρούσεις μαίνονται, η ρωσική τανάλια σφίγγει γύρω από τις ανηλεώς βομβαρδιζόμενες, αλλά σθεναρά αντιστεκόμενες, ουκρανικές πόλεις, οι άμαχοι δοκιμάζονται πολλαπλώς στη […]
Το διαβάσαμε πολλές φορές αυτές τις μέρες, το θυμηθήκαμε ξανά, συμφωνήσαμε για άλλη μια φορά. «Το πρώτο πράγμα που πεθαίνει σε έναν πόλεμο είναι η αλήθεια». Εννοώντας όχι την αλήθεια στην ηθική ή φιλοσοφική της διάσταση – αυτή πεθαίνει έτσι κι αλλιώς – αλλά την πληροφορία. Την ψεύτικη είδηση, την παραποιημένη φωτογραφία, το στημένο ρεπορτάζ, την επιβολή […]
Η Ιλνα, ένα δίμετρο ξανθό κορίτσι στέκεται σχεδόν ακίνητη μέσα στο κρύο, με το δυτικού τύπου κράνος της και με ζωσμένο στη μέση το καλάσνικοφ, έξω από ένα κέντρο πληροφοριών στο Κίεβο.
Παρά το γεγονός πως η πολυπλοκότητα του σημερινού κόσμου δεν σηκώνει υπεραπλουστεύσεις αλλά σύνθετη σκέψη, όταν βρίσκεσαι στο σημείο που βρισκόμαστε η λύση μπορεί να είναι η ευθεία γραμμή, η μονοκόμματη σκέψη.
Ο συμψηφισμός στην πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση είναι παλαιά τέχνη. Εμενε όμως στο περιθώριο, λειτουργούσε σαν συμπλήρωμα, προτιμούσε το χαμηλό φως. Περίπου έκρυβε τον εαυτό του, προκειμένου να διασώζει την αξία του, να δυναμώνει τη χρησιμότητά του.
Τίποτε δεν έχει τελειώσει ακόμα. Γι' αυτό χρειάζεται να επιμείνουμε αταλάντευτοι, αλλά και με ενότητα υπέρ της ελευθερίας μέχρι την τελική νίκη.
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο.
Σε μια κρίσιμη περίοδο δεν αρκεί απλώς να «παίρνεις θέση»
Πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες σε όλα τα μέτωπα, και έχουν διατυπωθεί αναρίθμητες υποθέσεις για τα πραγματικά κίνητρα της σύγκρουσης.
Ηδη πολλοί ισχυροί του χρήματος, Ελληνες που αγαπούν την καλή ζωή, μακριά από δυσάρεστες περιπέτειες, ζουν έξι μήνες τον χρόνο στο Ντουμπάι. Επιλέγω το Μπάντεν-Μπάντεν, το γερμανικό θέρετρο χειμερινών σπορ των εκπροσώπων του old money.
Η σκέψη όλων μας πάει στον γενικό πρόξενο της χώρας μας στην Μαριούπολη, Μανώλη Ανδρουλάκη, ο οποίος παρέμεινε στην βομβαρδιζόμενη πόλη, μεταφέροντας το προξενείο σε άλλη περιοχή, σε κτίριο του ΟΑΣΕ.
Αιχμές από τον Γιώργο Βέλτσο
Στοιχεία για τη δεκαπενταετία 1950-65
Κάτι συντελείται εδώ και καιρό και βρήκε ευκαιρία να εκδηλωθεί ανοιχτά στην πανδημία: μια παρακμή της λεγόμενης «κριτικής σκέψης» που γλιστράει όλο και συχνότερα σε παρανοϊκού τύπου καχυποψία και απλή δήλωση απέχθειας για τον σύγχρονο κόσμο ή τη Δύση.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία παγκόσμια κρίση μεγάλων διαστάσεων, και μας προετοίμασε για αυτήν με σχετικό διάγγελμά του ο Βλαντίμιρ Πούτιν, όπου μας εξέθεσε την αντίληψή του περί Ιστορίας αλλά και τις υπερφίαλες κατακτητικές επιδιώξεις του.
Στον πόλεμο κυριαρχεί η προπαγάνδα. Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται λογοκρισία. Από οποιαδήποτε πλευρά
Γονείς, εκπαιδευτικοί, το ίδιο το κράτος πρέπει να σκύψουν στο πρόβλημα
Το κοσμοπολίτικο νησί της Ισπανίας, που επισκεπτόμασταν πάντα για τη λαμπερή φιλοξενία και τελευταία για το «πέρασμα» από το «Oku» και το ομώνυμο εστιατόριο του διάσημου chef Mark Vaessen, πώς θα είναι αλήθεια αυτό εδώ το καλοκαίρι;
Αυτή η πόλη όμως, με τόσες ημέρες πολέμου και πολιορκίας έμαθε να παραμένει ζωντανή. Μόνον μια βόλτα να κάνει κανείς στα καταφύγια θα διαπιστώσει γιατί οι Ουκρανοί αντέχουν ακόμα στο Κίεβο.