Γνώμες

Οι αθόρυβες ιστορίες και η ανθρώπινη φύση

Αριθμοί πνιγμένων και αστέγων περνάνε μπροστά από τα μάτια μας, μπλεγμένοι με αριθμούς βομβαρδισμένων νεκρών σε άλλα σημεία του πλανήτη, και το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι η σύγκριση ανάμεσα στην καταστροφή, στη φρίκη, με μοναδικό κριτήριο τα νούμερα.

Από τις προεκλογικές ομιλίες και την πολιτική διαδρομή του Τραμπ ήταν σαφές πού φιλοδοξεί να οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 20 Ιανουαρίου.

Η ματαίωση της διαβούλευσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Μπορεί το πρότυπο αυτό να αποτελέσει έναν ουσιαστικό «πατέρα» των εθνών;

Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν ο Μητσοτάκης κι ο Ανδρουλάκης μπορούν ανενόχλητοι να κάνουν την καλύτερη παρέα. Το πρόβλημα σχέσεων θα προκύψει μόνο αν κάποιος τρίτος μπει στο παιχνίδι. Αλλά πού να βρεθεί τρίτος; Εδώ κι ο δεύτερος με το ζόρι κρατήθηκε όρθιος.

Με τέτοια παρακμή της δημοκρατίας στην ήπειρο που γέννησε τον ολοκληρωτισμό είναι αστείο να κατηγορούνται οι ΗΠΑ για τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο αστυνόμος Μπέκας εκπροσωπεί τον μέσο κάτοικο της μεταπολεμικής πρωτεύουσας που βλέπει τα νέα ήθη των κοσμικών κέντρων αν όχι με αποστροφή, τουλάχιστον με έντονη καχυποψία.

Οι δυτικές κοινωνίες απορρίπτουν όλο και σαφέστερα μια ατζέντα χαζοχαρούμενης αποχαύνωσης.

Ο συμβιβασμός με το μέτωπο αυτό του καθημερινού θανάτου είναι βαθύς και αντίστοιχα το «πνεύμα του δρόμου» έχει σχεδόν οριστικά κερδίσει.

Ο θεωρούμενος προοδευτικός και δημοκρατικός κύκλος φαντάζει αυτοϋπονομευμένος, μοιάζει εγκλωβισμένος σε θεσμικούς, οικονομικούς και άλλους περιορισμούς και δεν είναι σε θέση να εμπνεύσει τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Αν κάποιος είναι αποφασισμένος να σκοτώσει, έχει ψυχιατρικές ή άλλες διαταραχές προσωπικότητας, δεν είναι εύκολο να αποτραπεί από το έγκλημα

Ο Δ. Κρεμαστινός τηρούσε τον όρκο και τις δεσμεύσεις, που αυτός επέβαλε, όχι μόνον ως υπεύθυνος γιατρός, αλλά κυρίως ως Ανθρωπος, γιατί όσα αναφέρονται στον όρκο, είναι δείγματα της ίδιας της ζωής και της σημαντικής πορείας του αλησμόνητου καθηγητή Καρδιολογίας

Με τη γεωπολιτική γειτονιά μας να φλέγεται, το πολυτιμότερο αγαθό που θα όφειλε να προστατεύει μια υπεύθυνη πολιτική τάξη είναι η πολιτική σταθερότητα.

Η πλειονότητα των ψηφοφόρων που επέλεξαν Τραμπ κινήθηκε από δυσαρέσκεια και οργή, όπως έδειξαν τα στοιχεία του exit poll.

Ισως είναι πρόωρο, μέχρι να ολοκληρωθεί η ρήξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, να υποστηρίξει κανείς ότι, τώρα που η Νέα Αριστερά δικαιώνεται από τις εξελίξεις και την επιλογή της να αποχωρήσει, ανοίγει ο δρόμος για την επανασυγκόλληση των κομματιών.

Αν λοιπόν θέλουμε να εξαλείψουμε την τοξικότητα δεν αρκεί να την ακυρώσουμε πολιτικά. Πρέπει κυρίως να την καταστήσουμε ηθικά ακατονόμαστη.

Η σύγχρονη νευροεπιστήμη μελετά τη δράση των ψυχεδελικών ουσιών καθώς πράγματι υπάρχει ανάγκη για νέα φάρμακα. Tο δημοψήφισμα της Μασαχουσέτης.

«Οι ειδήσεις πρέπει να προέρχονται από τον λαό» λέει ο Μασκ. Δεν είμαι καν βέβαιη τι θα πει αυτό. Είναι μια λαϊκιστική γενικότητα που ακούγεται «δημοκρατική» αλλά δεν έχει αντίκρυσμα στην πραγματικότητα.

Όταν οι πολιτικοί είναι κλεισμένοι στην εσωκομματική γυάλα τους και ασχολούνται με την αναδιανομή της κομματικής εξουσίας, τότε τα προβλήματα των πολιτών τους φαίνονται απόμακρα.