Γνώμες

Το ότι υπάρχει εσωκομματική γκρίνια για τον κ. Τσίπρα ουδείς το αμφισβητεί. Ακόμα και οι στενοί συνεργάτες του δεν το αμφισβητούν, πολύ περισσότερο οι λεγόμενοι «σκληροί» της Κουμουνδούρου.

1. Ο άνθρωπος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος από αυτόν που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε.

Το «Τρίτο Πρόγραμμα» της κρατικής ραδιοφωνίας ήταν κάποτε ο μόνος σταθμός όπου μπορούσε κάποιος να ακούει αποκλειστικά και μόνο κλασική μουσική (ο Leonard Bernstein θα με «μάλωνε» γι’ αυτό τον όρο, αλλά θα τον χρησιμοποιήσω καταχρηστικά). Αργότερα προστέθηκαν (καλώς) και κάποιες εκπομπές λόγου.

Μόνον οι διαβόητοι ηγέτες σε προσωποπαγή αυταρχικά καθεστώτα (Στάλιν, Ντούτσε, Φύρερ, Αμίν Νταντά, Τρουχίλο, Πινοσέτ, Μαδούρο), αλλά και οι εξίσου περιβόητοι εγκληματίες με αντικοινωνική πατέντα και βούλα (Ντίλινγκερ, Αλ Καπόνε, Εσκομπάρ, Reggie και Ronnie, Demetrius Flenory κ.ά), είναι λοιπόν απολύτως φυσικό, όλα αυτά τα αντικοινωνικά αποβράσματα να μισούν τη λέξη «συγγνώμη»…

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η φονική πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα της χώρας.

Αν και κινδυνεύει να «καεί» ως ημερομηνία - αφού δεν του αρέσουν του Αλέξη Τσίπρα οι πληροφορίες που δεν ελέγχει -, ωστόσο

Μας το µαθαίνουν από όταν είµαστε παιδιά ακόµη.

Οι ημέρες του εθνικού πένθους πέρασαν γρήγορα και κατά τη διάρκειά τους ο αριθμός των νεκρών από τις πυρκαγιές ολοένα και μεγάλωνε.

Είναι άτιµα πράγµατα οι κάκτοι! Μπορεί να ζητούν ελάχιστη περιποίηση, τελικά όµως σε εκδικούνται για τη λίγη σηµασία που τους δίνεις, ανθίζοντας τη µοναδική µέρα που δεν βρίσκεσαι στο σπίτι, διατηρώντας το υπέροχο λουλούδι τους ανοικτό για µερικές ώρες µόνο. Την επόµενη µέρα που θα επιστρέψεις, θα το δεις µαραµένο: «Αχ, τι κρίµα που δεν µε πρόλαβες!

Ο γράφων έχει αφιερώσει σημαντικό χρόνο της ακαδημαϊκής του έρευνας ασχολούμενος με ασύμμετρες χρηματοοικονομικές καταστάσεις. Για παράδειγμα, τα άσχημα οικονομικά νέα, μέσω, ας πούμε του twitter

Μου περιγράφουν τον Τσίπρα, μόνο στο γραφείο του στο Μαξίμου ή με πολύ στενούς συνεργάτες του, να ψάχνει (χωρίς ακόμα να βρίσκει) διόδους διαφυγής από τη δύσκολη κατάσταση. Οι 90 νεκροί είναι πολύ βαρύ φορτίο.

Οπως δείχνουν τα γεγονότα, το 2018 είναι η χρονιά διακρίσεων των Ελληνίδων σε διεθνές επίπεδο.

Το εφετινό καλοκαίρι δεν είναι όπως τα άλλα. Και δεν είναι μόνο επειδή ζούμε αυτή την απίστευτη τραγωδία με τις φωτιές, που ουσιαστικά επιβεβαίωσε αυτό που όλοι γνωρίζαμε. Οτι δηλαδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος.

Οταν μπαίνετε στο αεροπλάνο και σας υποδέχεται μια συμπαθής αεροσυνοδός, δεν ρωτάτε - είμαι βέβαιος - αν ο πιλότος έχει δίπλωμα.

Σήμερα η χώρα θα έπρεπε να δονείται υπό το βάρος των μεγάλων αλλαγών σε όλα τα πεδία. Να εκσυγχρονίζεται και να προσαρμόζει τις δομές και τις λειτουργίες της.

«Φωτιά είναι υψηλής θερμοκρασίας βίαιη συνένωση καύσιμης ύλης με οξυγόνο. Για να προληφθεί ή να αποτραπεί η επέκταση και τελικά να σβήσει, θα πρέπει να λείψει το ένα ή το άλλο».

Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει η πολιτεία μια αδόκητη και πολύνεκρη τραγωδία: ο πρώτος είναι να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να την αποτρέψει ή - εάν τελικά ενσκήψει - να περιορίσει δραστικά την έκταση και τις συνέπειες.

Πυρός πεσόντος, πάς ανήρ κοκορεύεται. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος να κάνεις τον έξυπνο, καθώς δέχθηκες να σχολιάσεις τραγικά γεγονότα. Αλλα κι η σιωπή, λύση δέν είναι.

Η φονική φωτιά στο Μάτι Αττικής έχει αφήσει άναυδους τους Ελληνες, έχει μουδιάσει το κόμμα που κυβερνά και έχει σημάνει τίτλους τέλους για την κυβέρνηση στη συνείδηση των περισσότερων παραγόντων του εξωτερικού. Τα μηνύματα από παντού επιβεβαιώνουν ότι όλοι περιμένουν την επόμενη μέρα.

Η αστάθεια περισσεύει στον κόσμο τούτο τον καιρό. Από το κλίμα μέχρι τη γεωπολιτική, όλα μεταφέρουν ανασφάλεια και αβεβαιότητα, σαν κάτι μεταφυσικό να τα συνδέει.