Στην παραλία της Καλογριάς το τοπίο μοιάζει καθαρό. Ένα μεγάλο τόξο άμμου, πεύκα που φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα και πίσω τους οι αμμοθίνες του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου-Στροφυλιάς. Στα διοικητικά έγγραφα, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο ξεκάθαρα. Εκεί τα όρια της γης καθορίζονται από τίτλους, αποφάσεις και αριθμούς πρωτοκόλλου που συχνά κουβαλούν δεκαετίες ιστορίας.

Σε αυτή τη μακρά ιστορία ιδιοκτησίας και δημόσιας γης, την οποία είχε αναδείξει πριν από μήνες το «Β», προστέθηκε τις τελευταίες ημέρες ένα ακόμη επεισόδιο. Με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου Δημήτρη Κατσαρού (ΑΔΑ: 9ΖΣΖΟΡ1Φ-ΡΥΨ), δεν διαγράφεται από το μητρώο των δημόσιων κτημάτων το τμήμα του παλαιού αιγιαλού με αριθμό ΑΒΚ 32, στην περιοχή της Καλογριάς του Δήμου Δυτικής Αχαΐας.

Με λίγα λόγια, το Δημόσιο αποφάσισε να διατηρήσει τον δημόσιο χαρακτήρα της επίμαχης έκτασης, απορρίπτοντας προς το παρόν τη διαγραφή της από τα δημόσια κτήματα. Η απόφαση βασίζεται στη γνωμοδότηση της Επιτροπής Δημοσίων Κτημάτων Αχαΐας της 13ης Φεβρουαρίου 2026, η οποία εισηγήθηκε ότι το συγκεκριμένο τμήμα παλαιού αιγιαλού πρέπει να παραμείνει καταγεγραμμένο ως δημόσια περιουσία.

Η εξέλιξη έρχεται σε μια υπόθεση που τους τελευταίους μήνες έχει προκαλέσει πολιτικές και θεσμικές αντιδράσεις. Το θέμα της Καλογριάς έφτασε ακόμη και στη Βουλή, όταν ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ζήτησε εξηγήσεις για τη διαδικασία αναγνώρισης ιδιοκτησίας στην περιοχή, θέτοντας ερωτήματα για τη διαχείριση δημόσιας γης σε έναν από τους πιο ευαίσθητους φυσικούς χώρους της δυτικής Πελοποννήσου.

Η παραλία της Καλογριάς βρίσκεται δίπλα στο προστατευόμενο οικοσύστημα του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου-Στροφυλιάς και αποτελεί μέρος ενός ιδιαίτερα εύθραυστου τοπίου με αμμοθίνες, υγροτόπους και πευκοδάση. Η τελευταία απόφαση δεν κλείνει την υπόθεση. Οι εκκρεμείς διαδικασίες και οι διαφορετικές ερμηνείες των τίτλων ιδιοκτησίας δείχνουν ότι η διαμάχη γύρω από την Καλογριά δύσκολα θα τελειώσει σύντομα. Προς το παρόν, ωστόσο, ένα πράγμα παραμένει σαφές. Το επίμαχο τμήμα παλαιού αιγιαλού εξακολουθεί να θεωρείται δημόσιο κτήμα.

*Για το πλήρες ιστορικό της υπόθεσης δείτε το παλαιότερο ρεπορτάζ του «Β».