Η απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης, δια την χωρίς δισταγμούς απόφασης του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει την νεότευκτη φρεγάτα «Κίμων» – η οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν έχει ολοκληρώσει την πλήρη επιχειρησιακή της ένταξη στον στόλο – στην Κύπρο θα αποτελέσει στο μέλλον ένα σημείο αναφοράς στην ιστορία μας.
Αυτό που άρχισε ως ένας πόλεμος από τη μια με ασαφείς στόχους από πλευράς ΗΠΑ (να καταστρέψει το Ιράν τα πυρηνικά του ή να αλλάξει το καθεστώς ή κάτι άλλο ίσως ή και απλά μια επιπόλαια απόφαση) αλλά ταυτόχρονα από την άλλη με πολύ σαφείς στόχους από το Ισραήλ (καταστροφή βαλλιστικών πυραύλων και εξόντωση του καθεστώτος) αρχίζει να ρέει σαν ποτάμι χωρίς γυρισμό.
Και η Ελλάδα βρίσκεται εν κινδύνω να παρασυρθεί, αν δεν προσέξει, σε μια διαμάχη που έχει βαθιές ρίζες: θρησκευτικές (Ιράν – Σαουδική Αραβία), πολιτικές (Ιράν – ΉΠΑ), υπαρξιακές (Ιράν – Ισραήλ).
Η σύγκρουση Ισραήλ/ΗΠΑ με το Ιράν δεν έχει καμία σχέση ούτε με την KFOR, ούτε την UNIFIL, ούτε την Sea Guardian ούτε καν την ISAF στο Αφγανιστάν, αποστολές στις οποίες η Ελλάδα συμμετείχε.
Αφορά το γεωπολιτικό αποτύπωμα για τα επόμενα 25-50 χρόνια της Μέσης Ανατολής. Και αν η Γαλλία και η Γερμανία «σκέφτονται» να συμμετάσχουν σε «αμυντικών μέτρων» επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή, αυτές έχουν άλλο ειδικό βάρος από αυτό της Ελλάδος. Και άλλες δυνατότητες.
Βέβαια, η συμμετοχή σε μια συμμαχία υπό τις ΗΠΑ φέρει όχι μόνο προνόμια αλλά και υποχρεώσεις. Ωστόσο, οι ΗΠΑ δεν ζήτησαν την συνδρομή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων για την προστασία της Κύπρου ενώ η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία δηλώνει ξεκάθαρα πως «δεν μετέχει σε οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση», κρατώντας μια στάση «μα εμείς δεν κάναμε τίποτα».
Το ερώτημα που πλανάται είναι, τι παραπάνω θα προσφέρουν η «Κίμων» και η «Ψαρά» που δεν μπορούν να το προσφέρουν το αεροπλανοφόρο Ford και τα συνοδευτικά αντιτορπιλικά του και το, σύντομα στην περιοχή, γαλλικό αεροπλανοφόρο Charles De Gaulle με την συνοδεία του.
Αν σκοπός της ελληνικής κυβέρνησης είναι να δηλώσει πρόθυμος σύμμαχος και να δείξει τη σημαία («wave the flag») η επιλογή του πεδίου μάχης είναι η πιο επικίνδυνη που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς – ίσως περισσότερο και από το Ουκρανικό. Η Ρωσία σκέφτεται ορθολογικά, το θεοκρατικό καθεστώς όχι.
Ταυτόχρονα όμως η Ελλάδα έχει δηλώσει υπέρμαχος και της ευρωπαϊκής αυτονομίας, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη σημερινή απόφαση να είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα βρεθεί πλησίον του πεδίου επιχειρήσεων που ελέγχεται από τις ΗΠΑ.
Αν σκοπός είναι να στηρίξει το Ισραήλ, αυτό είναι ένα άλλο εντελώς ενδεχόμενο. Αλλά, σίγουρα, η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη της περιοχής δεν έχει ανάγκη παρουσίας ενός πλοίου που ακόμα «ρεγουλάρεται» ούτε και μιας φρεγάτας 40 και πλέον ετών.
Αν η εκτίμηση του ΚΥΣΕΑ είναι πως το Ιράν αρχίζει να καταρρέει και σε κάθε περίπτωση οι απειλές του είναι κενές περιεχομένου, δεδομένου πως το Ισραήλ μέχρι σήμερα έχει καταστρέψει άνω του 65% των βαλλιστικών του πυραύλων, τότε η Αθήνα είναι επισπεύδουσα σε γεγονότα ώστε να φανεί πως έχει ρόλο, ειδικά τη στιγμή που η Τουρκία – όπως και το 2003 – είναι αντίθετη με τις ενέργειες των ΗΠΑ και Ισραήλ.
Σε κάθε περίπτωση, οι επόμενες ώρες θα δείξουν τη μαχητικότητα και επιχειρησιακή ετοιμότητα των πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού και των εναέριων μέσων σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Αν τα διδάγματα από τις διακλαδικές και διμερείς ασκήσεις στις οποίες μετέχει η Ελλάδα κατά καιρούς αποτελούν ένδειξη, τότε δε θα πρέπει να ανησυχούμε. Τουναντίον. Θα δείξουμε πως μπορούμε να σταθούμε απέναντι σε οποιοδήποτε εχθρό ή «γείτονα» είτε με ήρεμα νερά είτε με φουρτούνες
Ας ελπίσουμε πως αν αυτός είναι ο στόχος της Κυβέρνησης, αυτός να είναι επιτυχής, με γνώμονα την προστασία και την αυταπάρνηση του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων της Πατρίδας μας.
