Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει

Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει | tovima.gr

Μια σύντομη σημείωση για κάποιες έννοιες που έχουν μπερδευτεί στις μέρες μας, για να μπερδέψουν τους ανθρώπους. Διαβάζω τελευταία στον ελλαδικό τύπο ότι απαιτείται συμπόρευση όλων, πολιτικών και πολιτών, στις επιταγές της Τρόικα, για να θωρακιστεί ό,τι ονομάζεται «δημόσιο», «εθνικό» ή «κοινό συμφέρον». Πώς ορίζεται ακριβώς αυτή η έννοια;

Τι εννοούμε όταν λέμε «Δημόσιο» ή «Εθνικό» συμφέρον; Δεν εννοούμε το συμφέρον του λαού; Αλλιώς γιατί λέγεται «εθνικό» ή «δημόσιο»; Θα μπορούσε να λέγεται κάλλιστα «φρατριαστικό», δηλαδή το συμφέρον μιας συγκεκριμένης φατρίας, τάξης ή ομάδας ανθρώπων. Αν αύριο, λοιπόν, μειωθούν περαιτέρω συντάξεις πείνας θα είναι αυτό προς το «εθνικό» καλό; Αν πάλι αποκοπούν μισθοί χαμηλοί και επιδόματα, αυτό είναι πράξη προάσπισης του «δημοσίου ή εθνικού» συμφέροντος; Εκτός και αν πούμε την εξωφρενική κουβέντα που λένε συχνά κάποιοι πολιτικοί ότι όσοι διαμαρτύρονται είναι «μειοψηφία», είναι «λίγοι».

«Λίγοι» είναι οι συνταξιούχοι, «λίγοι» είναι οι πολύτεκνοι, «λίγοι» είναι οι χαμηλόμισθοι, «λίγοι» είναι οι νέοι με προσόντα που δεν έχουν βολευτεί στο δημόσιο από κομματικούς «βολευτές». Ποιοι είναι οι «πολλοί» σε αυτόν τον τόπο; Αν είναι όλοι αυτοί «λίγοι», ποιοι είναι οι «πολλοί» για τους οποίους παίρνονται τα μέτρα; Μήπως είναι οι καρεκλοκένταυροι του δημοσίου;

Πλήρης σύγχυση εννοιών και λέξεων. Το Θουκυδίδης το ‘πε πρώτος. 3.82.4: «για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρείας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζωνται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή».

Το μνημόνιο δεν προασπίζει το «δημόσιο», «εθνικό» ή «κοινό συμφέρον». Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δημοσιολογούντες γενικώς. Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπάρχει άλλη λύση. Όχι, δεν υπάρχει άλλη λύση. Εδώ που έφτασαν τα πράγματα. Αλλά λύση δεν είναι να δεχτούμε ένα μνημόνιο που θα κόβει μισθούς και συντάξεις και θα ρίχνει τα βάρη στις πλάτες των μισθολογικά και κοινωνικά αδύνατων συμπολιτών μας.

Χρειάζονται άλλου είδους δράσεις, για παράδειγμα δραστική μείωση και αναδιοργάνωση του δημοσίου και εμπέδωση αισθήματος αξιοκρατίας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες