Πώς να φτιάξεις ένα ρομπότ

Ρομπότ. Μηχανική συσκευή η οποία μπορεί να υποκαθιστά τον άνθρωπο σε διάφορες εργασίες. Οι πιο άσχετοι έχουμε στο μυαλό μας ένα σιδερένιο ανθρωπόμορφο κατασκεύασμα –τώρα μάθαμε την κατηγορία ανδροειδή- που μιλάει και εκτελεί παραγγέλματα, αλλά οι περισσότερο σχετικοί ξέρουν ότι οι πιο πολλές συσκευές που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα των Ελλήνων οφείλουν την ύπαρξή τους στην τεχνολογία της ρομποτικής. Ακόμα κι αν ο συγκεκριμένος τομέας όμως έχει τρυπώσει για τα καλά στη ζωή των πολιτών τα τελευταία χρόνια και δεν ταυτίζεται πλέον με ταινίες επιστημονικής φαντασίας, η χώρα μας έχει μείνει αρκετά πίσω, αφού η ανάπτυξη –και αυτού- του κλάδου έχει μπει στον πάγο. Η έκδοση εισιτηρίων λοιπόν, για μια πόλη λιγότερο ηλιόλουστη, αλλά περισσότερο πρόθυμη να μοιράσει ευκαιρίες, μοιάζει να είναι η πρώτη επιλογή του ατόμου που έχει εντρυφήσει στον κόσμο των αυτοματισμών. Ο κανόνας όμως πάντα επιτρέπει και εξαιρέσεις. Και μπορεί να είναι αυτές που τον επιβεβαιώνουν, αλλά είναι και αυτές που κάνουν τη διαφορά.

O Αντώνης Κάνουρας γύρισε στην Ελλάδα. Σπούδασε ρομποτική στο University of Sussex, πήρε το μάστερ του στο Cybernetics από το University of Reading, εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά γύρισε στην Ελλάδα.«Εκανα το στρατιωτικό μου και αργότερα οι μόνες δουλειές που μπορούσα να βρω σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ήταν αυτές του μηχανολόγου μηχανικού. Αφού έκανα υπομονή μερικά χρόνια ως υπάλληλος, σκέφτηκα ότι αν δεν βούταγα στα βαθιά τότε που δεν είχα υποχρεώσεις –παιδιά, σκυλιά, γατιά, δάνεια, σπίτι- δεν θα το έκανα ποτέ», μου λέει ο ίδιος. Το 2007 ξεκίνησε τη Robotixlab, μια εταιρία έρευνας και ανάπτυξης καινοτόμων εφαρμογών στο πεδίο της ρομποτικής και των αυτοματισμών. Κινέζικα; Λίγο. «Η ρομποτική είναι εφαρμόσιμη σε πολλούς τομείς. Το ότι βάζεις στο πλυντήριο τα ρούχα για παράδειγμα και πατάς ένα κουμπί και αυτό τα ζυγίζει, θερμαίνει τη σωστή ποσότητα νερού, παίρνει το απορρυπαντικό, τα πλένει και μετά τα στεγνώνει, στο επιτρέπει η ρομποτική», μου εξηγεί για να με βάλει στο κλίμα.

Ο Αντώνης Κάνουρας

Η Robotixlab δραστηριοποιείται σε δύο κλάδους. Ο πρώτος είναι η έρευνα και ανάπτυξη διάφορων κατασκευών με τεχνολογίες ρομποτικής για πελάτες που δεν μπορούν να βρουν κάτι εξειδικευμένο στην αγορά. «Ηρθε ένας φωτογράφος μια μέρα και μου ζήτησε σύστημα ρομποτικής περιστροφικής φωτογράφησης. Ηθελε να μπορεί δηλαδή κάποιος να μπαίνει σε ένα σάιτ με προϊόντα -παπούτσια για παράδειγμα- και αντί να βλέπει μια δισδιάστατη φωτογραφία, να τα βλέπει απ’ όλες τις πλευρές σαν να τα έχει μπροστά του. Ο φωτογράφος μέχρι τότε, έπαιρνε το παπούτσι, το τραβούσε μία φωτογραφία, το γυρνούσε μερικές μοίρες και το τραβούσε άλλη φωτογραφία, μέχρι να συμπληρώσει τον κύκλο. Στο τέλος οι φωτογραφίες ενώνονταν, αλλά οι ανακρίβειες ήταν αρκετές και η διαδικασία χρονοβόρα», μου λέει ο ιδρυτής της εταιρείας και συνεχίζει: «Εφτιαξα λοιπόν ένα ρομπότ για να βάζει το παπούτσι πάνω, να καθορίζει πόσο λεπτομερής θέλει να είναι η φωτογράφηση –για παράδειγμα στον κύκλο να βγάζει 360 φωτογραφίες, ανά μία μοίρα- και με το πάτημα ενός κουμπιού να κάνει όλη τη δουλειά με απόλυτη ακρίβεια».

Ο δεύτερος τομέας με τον οποίο καταπιάνεται ο Αντώνης Κάνουρας είναι η διοργάνωση ειδικών εργαστηρίων ρομποτικής για παιδιά –από τετάρτη δημοτικού και πάνω-, που στηρίζονται στη βιωματική εκπαίδευση και τη διαδραστική μάθηση. Τα παιδιά κατασκευάζουν ρομπότ, τα προγραμματίζουν στον υπολογιστή και κατακτούν τη γνώση μέσα από την εμπειρία. «Είναι κάτι νέο για τα ελληνικά δεδομένα και για αυτό ξεκίνησα από τους μικρότερους φίλους της τεχνολογίας», μου εξηγεί. Ακρως εξοικειωμένοι με τους υπολογιστές, οι λιλιπούτειοι επιστήμονες, παίρνουν τα εξαρτήματα, αναπτύσσουν το λογισμικό και ανάλογα με τα θεματικά σενάρια που τους δίνονται χρησιμοποιούν τη φαντασία τους και κατασκευάζουν το τελικό προϊόν. Τα συγκεκριμένα ρομπότ μάλιστα μπορούν να συναρμολογηθούν εύκολα με βάση τις οδηγίες βήμα προς βήμα και λύνουν πάντα κάποιο υπαρκτό πρόβλημα. Στον τομέα της οικολογίας για παράδειγμα, τα παιδιά φτιάχνουν ρομπότ που στηρίζουν την ανακύκλωση και προσομοιώνουν τη διαδικασία, χωρίζοντας τα «σκουπίδια» σε κατηγορίες με βάση το υλικό τους. «Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ γρήγορα, όταν τους κινείς το ενδιαφέρον. Μου έχει τύχει πολλές φορές να μη θέλουν να κάνουν διάλειμμα και να μου φωνάζουν: ‘Τι λέτε κύριε, εδώ πρέπει να φτιάξουμε το ρομπότ’», καταλήγει.

Στις μέρες μας δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα ρομπότ θα μπορούσαν να κάνουν τη βαριά δουλειά και οι άνθρωποι να απολαμβάνουν το αποτέλεσμα. Το παραπάνω σενάριο βέβαια, προϋποθέτει την ηθική χρήση της τεχνολογίας, καθώς είναι γνωστό ότι πολλές εταιρείες, αλλά και ιδιώτες δεν τη χρησιμοποιούν προς όφελος της κοινωνίας, αλλά με γνώμονα το προσωπικό τους κέρδος. Ποιο είναι λοιπόν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός «δυνατού» και καλοπροαίρετου ρομπότ; Οπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, μια καλή ιδέα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Δείτε επίσης
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk