Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από την εποχή που το καράτε και οι άλλες πολεμικές τέχνες θεωρούνταν απασχολήσεις κάποιων φανατικών της άθλησης ή κολλημένων με την κουλτούρα της Απω Ανατολής. Πλέον, πέρα από τους μαθητές του δημοτικού ή του γυμνασίου που ούτως ή άλλως αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι των επισκεπτών στις σχολές πολεμικών τεχνών, μπορεί να δει κανείς τους πάντες.
Παιδιά προσχολικής ηλικίας, γυναίκες, γονείς που μυούνται στα μυστικά του καράτε και του ζίου ζίτσου μαζί με τα παιδιά τους, ακόμα και άτομα με ειδικές ανάγκες. «Προφανώς το πρόγραμμα προσχολικής ηλικίας έχει πιο πολύ την έννοια του παιχνιδιού και της κοινωνικοποίησης των παιδιών» εξηγεί ο κ. Γιώργος Ζαντιώτης προπονητής εδώ και δεκαετίες σε είδη πολεμικών τεχνών όπως το καράτε και το ζίου ζίτσου.
Μάλιστα εξηγεί πως τα προγράμματα στα οποία οι γονείς βρίσκονται… αντιμέτωποι ή συμπαίκτες με τα παιδιά τους ήταν σε κάποιο βαθμό πρωτοβουλία των ίδιων των γονέων. «Υπήρχαν κάποιοι γονείς που δεν ήθελαν οι απλά να κάθονται και να περιμένουν τα παιδιά τους να τελειώσουν την προπόνηση. Ετσι αποφάσισαν να μπουν και να προπονηθούν και οι ίδιοι.
Επίσης υπήρχαν κάποια παιδιά που απλά δεν ήθελαν να μπουν στο πρόγραμμα χωρίς να είναι οι γονείς εκεί. Με αυτή τη λύση μένουν όλοι ικανοποιημένοι».
Ο κ. Ελευθέριος Πέρρος, είναι ένας από τους γονείς που επιλέγουν να μην… παρκάρουν απλά το παιδί τους στο χώρο που εκείνο εξασκεί το χόμπι του αλλά αποφασίζουν να γίνουν συμπαίκτες. «Είναι άσκηση και για μένα αλλά και για την κόρη μου και βέβαια είναι ένας τρόπος να περάσουμε κάποια ώρα μαζί» σχολιάζει. «Πέρα από αυτό όμως θεωρώ ότι κάνω καλό και σε μένα προσωπικά . Γυμνάζομαι, ενώ ταυτόχρονα ξεκουράζω το μυαλό μου».
Σύμφωνα με τον κύριο Ζαντιώτη, την τελευταία τριετία -και παρά ή ίσως εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης- το ενδιαφέρον για τις πολεμικές τέχνες έχει ανέβει. «Έρχονται πλέον αρκετοί άνθρωποι που έρχονται στις σχολές με κίνητρο όχι τόσο να γυμναστούν ή να πάρουν μέρος σε αγωνιστικές αναμετρήσεις. Αυτό που τους φέρνει στις σχολές πολεμικών τεχνών είναι η θέληση τους να προστατευτούν από οτιδήποτε τους συμβεί στο δρόμο».
Μάλιστα από αυτή την εβδομάδα η σχολή του κυρίου Ζαντιώτη ξεκινάει ένα κύκλο δωρεάν μαθημάτων, το οποίο απευθύνεται σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όπως π.χ. οι άνεργοι.

Μια ξεχωριστή περίπτωση
Ανάμεσα στα παιδιά που ήρθαν στο κέντρο εκμάθησης πολεμικών τεχνών στη Βάρη υπάρχει και μια ιδιαίτερη περίπτωση. Η Μαρία, γεννήθηκε πριν έξι στην 24η εβδομάδα κύησης με συνέπεια να μην έχει όραση. «Μέσα από το καράτε αλλά και τις άλλες δραστηριότητες, αθλητικές και εκπαιδευτικές, κερδίζει πάρα πολλά», λέει ο πατέρας της Μαρίας κ. Κώστας Βασιλάκης. « Την βοηθάει να αποκτήσει καλύτερη ισορροπία όσον αφορά το σώμα της, και βέβαια να αποκτήσει αυτοπεποίθηση»
Όσο για το αν τον φοβίζει η ιδέα ότι η Μαρία στη διάρκεια των προπονήσεων βρίσκεται ανάμεσα σε παιδιά που πιθανόν λόγω ηλικίας να μην είναι σε θέση να κατανοήσουν την αναπηρία της. «Ίσα ίσα ένας λόγος που την έφερα εδώ είναι και για να κοινωνικοποιηθεί. Ξέρω ότι στη διάρκεια των προπονήσεων είναι πάντα υπό την επίβλεψη του προπονητή της. «Επιπλέον», συμπληρώνει ο κύριος Βασιλάκης,«όπως μαθαίνει η Μαρία να αντιμετωπίζει τα παιδιά, έτσι μαθαίνουν και τα παιδιά να αντιμετωπίζουν τη Μαρία ή οποιοδήποτε άλλο άτομο με αναπηρίες συναντούν στη ζωή τους».